En ik ben zeker dat mijn vriend blij was dat deze week erop zit, na zes in plaats van de drie voorziene maaltijden te moeten koken. Maar met deze Aziatische fusionsalade met vegetarische runderpuntjes, verse koriander, udonnoedels (mijn favoriete noedels!) en pinda’s eindigde hij deze helse kookweek alvast in schoonheid.
Na onze zeer geslaagde lunch bij Wolf (momenteel helaas gesloten wegens het coronavirus), zetten mijn twee sympathieke collega’s en ik de traditie verder bij Victor Bozar Café. Toegegeven, een iets meer verfijnde plek om te lunchen dan Wolf. De jongste dame uit ons gezelschap van drie heeft duidelijk een neus voor de betere zaken, want het was haar voorstel.
Hoewel ik dat niet van plan was liet ik me overhalen door het enthousiaste voorstel van één van de dames om een aperitiefje te nemen. Cava, daar doet Victor Bozar Café niet aan mee, champagne, dan maar! Hey, op vrijdag mag dat, de werkweek telt dan nog maar een paar uurtjes! En die champagne bleek een uitstekende keuze, want we konden meteen klinken op de nieuwe job van één van onze collega’s. Geheadhunt voor een topjob, zo gaat dat, he. Grappig, want onze vorige lunch trakteerde ik omdat ik promotie had gemaakt. We girls are going places!
Oja, het eten was, uiteraard, voortreffelijk. Ik neem niet vaak rundstartaar, maar in zo’n établissement als Victor Bozar Café heb ik vertrouwen in de kwaliteit. En jawel, ik werd niet teleurgesteld. Heerlijk!
Het was gisteren echt een topdag op cultureel vlak. Na de prachtige Bourlaschouwburg bewonderd te hebben, spoorde ik van Antwerpen naar Gent om aldaar te genieten van het openingsconcert door het Symfonieorkest Vlaanderen in de gloednieuwe Concertzaal van Muziekcentrum De Bijloke. De feestelijke opening had eigenlijk al een half jaar eerder moeten plaats vinden, maar we weten allemaal welk virus daar roet in het eten kwam strooien.
Het voelde een beetje vreemd aan om niet in een volledig gevulde zaal te zitten, maar telkens twee plaatsen tussen te moeten laten. Zeker bij een opening verwacht je een zaal waarbij de allerlaatste stoel benomen is. Jammer, maar ik denk dat Muziekcentrum De Bijloke al blij was dat het evenement überhaupt kon doorgaan.
En amai, wat een indrukwekkende zaal! De voormalige ziekenzaal is in al zijn schoonheid bewaard gebleven, maar door enkele grondige ingrepen (het verlagen van de vloer en het verkorten van de zaal met houten panelen) is de akoestiek er een heel pak op vooruit gegaan. Je merkte dat het Symfonieorkest Vlaanderen er enorm van genoot deze zaal te vullen met hun prachtige klassieke muziek. Geniet mee van de prachtige klanken:
Een stukje van de toespraak van Jan Jambon:
De fenomenale historische zaal in beeld:
Documentaire die de ingrepen in de zaal toelicht, met een gewéldige timelapse:
Om mij te verplaatsen van het station van Gent naar de Bijloke, had ik een blue-bike genomen, want ik was oorspronkelijk van plan om de trein van 22.24u naar Leuven te nemen. Dat wilde zeggen dat ik de receptie aan mij voorbij moest laten gaan. Maar het vlees is zwak en mijn twee andere collega’s wisten mij over te halen om toch wat langer te blijven. Al besefte ik dat ik door die beslissing pas rond 1 uur ‘s nachts in bed zou liggen, de lekkere prosecco en de heerlijke hapjes trokken mij over de streep. En alweer een primeur: dit was voor mij de eerste receptie waarbij we plaats moesten nemen aan een vast tafeltje dat we de ganse avond niet meer mochten verlaten. Voordeel van dit soort recepties: je kan onmogelijk een hapje missen!
Nog wat fotootjes van deze prachtige zaal:
Maar ga hem vooral zelf ontdekken, zou ik zo zeggen!
In de fantastische Bourlaschouwburg, een uniek stukje onroerend erfgoed, en het Schermenhuis. En wat maakt de Bourlaschouwburg dan wel zo uniek, vragen jullie je ongetwijfeld af? Wel, in de toneeltoren is de oorspronkelijke houten theatermachinerie uit 1834 integraal bewaard gebleven. Dit voor België unieke geheel bestaat uit het ondertoneel, de hellende scènevloer en het boventoneel met ‘centers’, rooster, trekken, handbediende windassen en koordophaling voor het wisselen van de decors en hydraulische bediening van het metalen scènescherm. Zeer bijzonder.
De Bourlaschouwburg:
Bar Pierre:
De oorspronkelijke houten theatermachinerie:
Het Schermenhuis:
En als uitsmijter: het prachtige station van Antwerpen-centraal, alwaar ik mij twee uurtjes ophield in de Starbucks om gebruik te maken van hun gratis wifi om nog wat te werken, alvorens de trein naar Gent te nemen:
Vergadering tot 12.10u en om 12.46u moest ik al op de trein zitten naar Antwerpen. Gelukkig weet mijn vriend zijn kookkunsten tegenwoordig al iets beter te timen en stond de eerste Hello Fresh maaltijd van de week op mij te wachten vanaf het moment dat ik mijn hoofdtelefoon afnam om 12.10u.
Al moet ik eerlijk zeggen dat het broodje kalkoengyros met aioli, Turkse pide en salade mij niet echt wist te bekoren. Denk de minst lekkere Hello Fresh maaltijd tot nu toe. Komt natuurlijk doordat dit een onverwachte levering was, want zelf zou ik nooit deze maaltijd gekozen hebben. Maar goed, voldoende energie voor een drukke namiddag/avond met eerst een bezoek aan Antwerpen en vervolgens een bezoek aan Gent op het programma.
Als ik al gedacht had dat ik vandaag een iets rustiger thuiswerkdag voor de boeg had, dan werd dat doorkruist door de onmogelijke deadline waarbinnen mijn team informatie moest aanleveren voor het relanceplan COVID-19. Maar goed, onmogelijke deadlines zijn er om gehaald te worden, nietwaar? Al moest ik daar bijna tot 23u ‘s avonds voor werken.
Gelukkig was er een heerlijk Foodbag-avondmaal, gekookt door mijn fantastische vriendje, om mij van energie te voorzien.
Na de levering gisteren van drie Foodbag maaltijd, arriveerden vandaag bijkomend drie Hello Fresh maaltijden. Nochtans waren mijn vriend en ik er rotsvast van overtuigd dat we de Hello Fresh maaltijden deze week op pauze gezet hadden. Niet dus… Dat wil dus zeggen dat we een beetje zullen moeten puzzelen, want net deze week ben ik zowel donderdag- als vrijdagavond op verplaatsing en kunnen we dus niet samen eten. En die maaltijden blijven maar maximaal vijf dagen goed. Enfin ja, first world problems, uiteraard.
Na alweer een heftig dagje op het werk in Brussel (ik had amper tien minuten tijd om ‘s middags tussen de vergaderingen door iets te eten), was dit het diner van deze avond: perfect gebakken steak met frisse bloemkoolsalade en gebakken aardappeltjes. Helemaal mijn ding, want grote fan van bloemkool.
Puzzelvooruitgang:
Is er mijn vriend die een lekker Foodbag gerecht op tafel tovert. Scampi’s in currysaus met ananas en paprika, niet meteen het meest originele gerecht ter wereld, maar klassieke smaken doen het altijd goed. Al had de curry voor mij gerust een heel stuk pittiger mogen zijn. Ik ga mij dringend wat Sriracha moeten aanschaffen om ons avondmaal te spiken.
Op een onweerachtige zomeravond eind juni, toen we nog dachten dat het ergste van de coronacrisis zo stilletjesaan achter de rug was en dat een heropflakkering van het virus pas voor het najaar zou zijn, legden we een beetje dronken een lunch bij Dumon vast voor zes personen. De jongens van ons vrienden zijn ondertussen groot genoeg om zich flink te gedragen op restaurant en dat mooie verwarmde zwembad is uiteraard een extra troef.
De tweede golf dreigde even een streep door onze rekening te tekken, maar we spraken af één gezamenlijke bubbel te vormen en zo kon de lunch waar we allemaal zo naar hadden uitgekeken toch doorgaan. Ook nu weer dreigde het weer roet in het eten te strooien. Aangezien er op zondag geen enkele bus vanuit Leuven centrum naar Wakkerzeel rijdt, waagden mijn vriend en ik het er toch op met de fiets naar Wakkerzeel te trekken. In Wijgmaal sloten onze vrienden zich bij ons aan en zo fietsen we met z’n zessen naar Wakkerzeel. De zon begon er zelfs spontaan van te schijnen.
We dachten iets te optimistisch dat we aan de voorspelde regen ontsnapt waren en kregen een mooie tafel toegewezen op het terras aan de rand van het zwembad en bestelden meteen een flesje champagne van de nieuwe huischampagne om onze droge aankomst te vieren. Helaas, ons geluk bleef niet duren, na onze heerlijke appetizers begon het lichtjes te regen en al snel viel de regen met bakken tegelijkertijd uit de lucht. Gelukkig was het geweldige personeel van Dumon op alles voorzien: binnen stond er voor ons al een nieuwe, mooi gedekte tafel te wachten.
Culinair werden we, naar goede gewoonte, weer verwend, met heerlijk aangepaste wijntjes erbij, uiteraard. Ik laat jullie meegenieten.
Appetizers
GEROOKTE RIVIERPALING
Mousse van gerookte paling ‧ crème en poeder van rode biet zure room ‧ appel ‧ selder
GOUDBRASEM(DORADE) FILET
Tempura Zeeuwse mosselen ‧ courgette ‧ aardappelpuree blanke botersaus ‧ zomerse groentjes
CITROEN EN MOJITO
Biscuit ‧ citroen cremeux ‧ coulis ‧ witte chocolade yoghurt ‧ munt
De jongens lieten het zich overigens ook smaken. De grootste slaagde er zowaar in twee garnaalkroketten als voorgerecht, een filet pure als hoofdgerecht én nog een dessert binnen te spelen. De jongste hield het bij kaaskroketten en een trio van tiramisu, framboos en chocolade als dessert. Kijk eens naar deze tevreden gezichten!
En die glimlach werd alleen maar breder toen de jongens na het dessert in het zwembad mochten. Geen regenbui die hen tegenhield! Jammer dat ik zelf geen zwempak bij had of ik zou hen zeker achterna gesprongen zijn!
Wij verkasten naar buiten om een oogje op de jongens te houden. De luifel hield ons droog en de warmtestraler ons warm. Terwijl de jongens zich uitleefden in het zwembad genoten we van een lekker kopje thee met versnaperingen.
Toen de regen eindelijk stopte, rekenden we af en fietsten terug naar onze vrienden, alwaar we nog wat napraatten in hun gezellige zetels.
Topnamiddag!
Een remake van ons favoriete Foodbag recept: ovenkrieltjes met getakaascrème, broccoli en granaatappel, door mijn vriend en mezelf aangepast zodat het gerecht nóg meer groenten en nóg meer paddenstoelen bevatte. Heerlijk!
Met veel dank aan mijn fantastische chefkok!
