Lovely home made food with friends

Deze zondag zakten we af naar Nieuwrode voor een fijne namiddag/avond met vrienden. Onze vrienden hebben, net als mijn vriend en ik, een LAT-relatie (hij woont in Tildonk, zij in Haasrode). Dus onze kameraad was zo vriendelijk om ons mijn zijn wagen te komen afhalen voor onze deur, zodat we samen naar Nieuwrode konden rijden.

Het was net iets te koud om te genieten van een glaasje op het terras, maar binnen smaakte de champagne even goed. Zeker wanneer die uit zo’n mooi en elegant glas gedronken kan worden. Onze vrienden trakteerden ons op allerlei Aziatische hapjes en we praatten honderuit. Over de spin-off plannen van onze vriendin, de zonen van onze kameraad die het wat moeilijk hebben en de IT-jobmarkt. Onze kameraad is spijtig genoeg nog altijd op zoek naar werk. Informaticaprofessionals hebben het momenteel lastig op de jobmarkt door de AI-revolutie. Duimen dat hij snel een nieuwe topjob vindt.

We genoten van een lekker flesje Johannitter, Belgische witte wijn van het wijndomein Chartreuzenberg.

Voor het hoofdgerecht had onze vriendin laksa gemaakt, één van mijn favoriete maaltijdsoepen. Amai, dat smaakte!

De avond vloog voorbij en veel te snel kwam het moment om afscheid te nemen. Mijn vriend bestelde een Uber, die ons zonder problemen terug naar Leuven bracht.

Indian food and whisky

Na een tumultueuze werkweek met veel hoogtes en laagtes van de gelegenheid gebruik gemaakt om lang uit te slapen deze zaterdag. Kwestie van wat bij te komen van al die heftige emoties.

Voor het avondmaal zakten we af naar het appartement van onze Leuvense kameraad. Om samen te genieten van een lekker flesje wijn en een Indische afhaalmaaltijd. Zijn twee knappe dochters, allebei vegetariërs, schoven ook bij aan tafel. Da’s natuurlijk het voordeel van Indisch eten: daar heb je een heel mooi aanbod aan veggie gerechten.

Na de maaltijd verdwenen beide dochters naar hun kamers en toonde onze vriend trots zijn laatste aanwinst: een theremin. Zowel mijn vriend als ik mochten het toestel even uitproberen, maar we zullen nog stevig moeten oefenen als we zo goed willen worden als onze kameraad, die zowaar een zeer herkenbare versie van ‘Somewhere over de Rainbow’ uit zijn theremin wist te toveren.

Na dit miniconcertje haalde onze vriend een spirit proefbox van Reactory boven, een bedrijf met als slogan ‘Decades of Flavor Crafted in Days’. Reactory heeft een manier uitgevonden om het klassieke rijpingsproces van sterke drank terug te brengen naar een aantal dagen, volgens hen zonder in te boeten op de smaak of de kwaliteit van het uiteindelijke eindproduct. Fascinerend, maar tegelijkertijd een beetje jammer, want ik hou wel van de romantiek van een lekkere whisky die jarenlang gerijpt heeft op houten sherryvaten in een opslagplaats vlakbij de zee.

Uiteindelijk bleef de proefdoos gesloten en hielden we het bij een glaasje klassieke whisky om de maaltijd af te sluiten. We haalden de chapeau boven en nadat ik vol trots een poker van de tienen uit mijn hoed toverde, slaagde mijn vriend er zowaar in om in vijf beurten een poker van de heren te smijten. Show off!

Vernissage expo’s 600 jaar KU Leuven

Na een dag vol moeilijke vergaderingen (inclusief traantjes) zakte ik samen met een collega af naar de universiteitsbibliotheek van Leuven. In tegenstelling tot gisteren had ik deze avond wel zin in een feestje. Het feit dat de vernissage van de twee expo’s ter gelegenheid van 600 jaar KU Leuven op wandelafstand van mijn appartement plaatsvond, hielp natuurlijk ook. Altijd makkelijker als je geen rekening moet houden met de uren van de trein om thuis te geraken.

We startten de avond in de universiteitsbibliotheek waar we nog net de laatste minuten van het gesprek met het curatorenteam konden meepikken. Vervolgens genoten we van een werkelijk uitstekend walking dinner, verzorgd door Carpe Diem uit Tongeren. Ik liep veel bekend volk tegen het lijf op de vernissage, waardoor ik uiteindelijk maar een kwartiertje de tijd had om de tentoonstelling Routes naar Kennis te bekijken, voordat we om 2Ou moesten vertrekken naar de tweede locatie van de avond: M Leuven.

In M openden vanavond twee verschillende tentoonstellingen: Kennis in Zicht en Dusty Die van Alicja Kwade. Mijn collega en ik besloten ons vooral te focussen op de tentoonstelling van het werk van de Poolse Alicja Kwade. Een goeie keuze, want ik was meteen gefascineerd door de manier waarop deze kunstenares de vertrouwde werkelijkheid vervomd en uitrekt in haar werk. Heel bijzonder. Ik ben alleszins van plan zeker nog eens terug te komen voor deze tentoonstelling en dan pik ik meteen ook Kennis in Zicht mee.

Elke ruimte van de tentoonstelling van Alicja Kwade bevatte meerdere werken die mij aanspraken, maar graag een bijzondere vermelding voor deze variatie op de slinger van Foucault en het werk dat letterlijk illustreert wat het betekent om in cirkels rond te draaien.

Ik pikte ook nog snel de tentoonstelling A History of Touch van Grace Schwindt mee, waarvan me vooral haar kleurgebruik zal bijblijven. Love me some blue!

En daarna was het tijd voor een glaasje witte wijn op de receptie om deze mooie avond vol kunst, wetenschap en boeidende gesprekken af te sluiten.

Het heeft me oprecht deugd gedaan!

Opening Film Fest Gent

Tussen al de chaos en zottigheid op het werk door, besloot ik deze avond effe te deconnecteren en de trein naar Gent-Sint-Pieters te nemen om de openingsfilm van het Film Fest Gent mee te pikken. Met de blue-bike was ik er in een zucht. Ik nestelde mij in de comfortabele zetels van Kinepolis Gent om te genieten van Julian, het filmregiedebuut van jong talent Cato Kusters. De film was (gelukkig) minder verpletterend dan andere openingsfilms van de voorbije jaren, maar de film wist me toch te ontroeren. Een mooi liefdesverhaal over twee vrouwen die een sprookjesromance beleven tot kanker roet in het eten komt zaaien. Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Fleur Pierets die haar partner veel te vroeg moest afgeven. Zeer onder de indruk ook van de naturel van hoofdrolspelers Nina Meurisse en Laurence Roothooft. Het applaus na de film voor heel de crew was wat mij betreft meer dan verdiend.

Om de één of andere reden was ik dit jaar in een andere zaal beland dan al mijn collega’s. Dat betekende ook dat ik vroeger in de receptiezaal stond dan mijn collega’s en niet meteen veel bekenden ontwaarde in de drukte. Ik dronk een glaasje champagne en besloot niet op mijn collega’s te wachten, maar gewoon terug naar het station te fietsen. Te moe en te veel dingen aan mijn hoofd om vrolijk te staan netwerken op de receptie. Maar toch blij dat ik Julian gezien heb! Vrouwelijk talent ontdekken doet altijd deugd.

Once in a lifetime

Allez, dat mag ik toch hopen. De rit na de persconferentie in de Tesla van mijn baas naar Antwerpen was surreëel. Alsof ik in een film zat. Vooral de stop in een tankstation langs de weg om rap een slecht broodje te kopen, voelde onwerkelijk. Ik wil echt nooit meer voor een ploeg mensen staan die hun toekomst in de pers hebben moeten vernemen. Ik voelde de verslagenheid letterlijk uit al hun poriën stromen. Verslagenheid gevolgd door opstandigheid. Eén ding is zeker: deze dag zal nog lang nazinderen. En het einde van het rimpeleffect kan niemand op dit moment voorspellen.

Van Neuchâtel naar Genève – 29 september 2029

Opgestaan met een stevige kater die zelfs niet met een stevig ontbijt onder controle te krijgen was.

De treinrit van Neuchâtel naar Genève was ook geen pretje: doordat we op een kantelbaktrein zaten (tilting train) begon ik me op een gegeven moment echt misselijk te voelen. Ergens in de helft van de rit zijn we dan ook even uitgestapt bij Yverdon-les-Bains om een frisse neus te halen. Vanaf het moment dat ik uit de trein was, voelde ik me meteen veel beter. Ik kocht wat muntjes in een lokale Coop en we maakten een kleine wandeling in een mooi parkje vlakbij het station.

Uiteindelijk geraakten we toch in Genève en om te vieren dat ik de treinrit zonder accidenten overleefd had, trakteerde ik mezelf op een lekker ijsje van Manu gelato.

Veel tijd in Genève bleef er niet meer over, want mijn vlucht naar Brussel vertrok al om 17.05u. We maakten nog een wandeling langs het meer, genoten van het zicht op de Jet d’Eau en de Mont Blanc en dan was het tijd om de trein naar de luchthaven te nemen. Vóór de security nam ik afscheid van mijn vriend en na probleemloos de security gepasseerd te zijn, ging ik op zoek naar een plek om nog wat te werken, want er liepen paniekerige whatsapp-berichten binnen van de grote baas. En ja, natuurlijk had mijn vlucht ondertussen alweer vertraging… Niets nieuws onder de zon. Al was het wel de eerste keer dat ik mijn handbagage verplicht moest inchecken bij het boarden.

Uiteindelijk was ik pas rond kwart voor acht terug in Leuven, omdat ik op de luchthaven nog twintig minuten op de trein moest wachten. Home sweet home!

Een fijne avond bij Tilia in Lubbeek

Zaterdagavond hadden mijn vriend en ik afgesproken met twee bevriende koppels uit Leuven. Eerst gingen we het renovatieprojectje van onze vrienden in Lubbeek bewonderen. Gelukkig waren onze vrienden die op de Vismarkt wonen zo vriendelijk om mijn vriend en mezelf te komen ophalen met de wagen, want ik had weinig zin om die steile helling naar het huis van onze vrienden met de fiets op te rijden. Ik moet zeggen dat ik danig onder de indruk was van hun huis in wording. Wat een prachtige tuin en zoveel ruimte binnenin! En alles wat al klaar was, was tot in de puntjes afgewerkt. Doelstelling van onze vrienden is om in december te verhuizen. We duimen dat dat effectief zal lukken, want met zo’n perfectionist als bouwheer duurt alles natuurlijk net nog een tikkeltje langer.

Vervolgens trokken we naar Eetcafé Tilia voor een gezellig diner samen. We startten de avond met ceviche van roodbaars en gefrituurde shiitake. Maar het vlees gebakken op de houtgril was natuurlijk de ster van de avond. Heerlijk boterzacht en perfect gebakken! Al waren de porties groenten wat mij betreft wel wat aan de kleine kant. Alleszins een fijne nieuwe culinaire ontdekking. Alleen jammer genoeg niet echt bij de deur.

Een onvoorziene uitstap naar Mechelen

Gisterenavond kreeg ik op de opening van de tentoonstelling in het KMSKA bericht dat ik deze zaterdag om elf uur voor een belangrijke afspraak in de Vleeshalle in Mechelen moest zijn. Na de royale hoeveelheden wijn op de receptie niet meteen de zaterdagvoormiddag die ik voor ogen had. In plaats van tot de middag uit te slapen om te recupereren, zat ik om tien uur met een kater op de trein naar Mechelen. Gelukkig verliep de afspraak beter dan verwacht, want de boodschap die mijn baas en ik te brengen hadden, was alles behalve gemakkelijk. Ik had veel meer weerstand van onze gesprekspartner verwacht, maar misschien moet het nieuws nog inzinken. Alleszins hoorde ik bereidheid om mee te werken aan de nieuwe plannen, die toch wel een beetje als een deus ex machina op het hoofd van onze gesprekspartner waren neergedaald.

Tegen kwart na twaalf rondden we het gesprek af en aten mijn baas en ik snel iets in de Vleeshalle. Na de bibimbap voelde ik me al een stuk beter. Oorspronkelijk hadden mijn vriend en ik voorzien om deze zaterdagnamiddag samen met Goofball en haar gezin naar het buurtfeest ter ere van de herinrichting van de Vaartkomoevers te gaan, maar dat plan zag ik in het water vallen door een tweede onvoorziene vergadering om 13u. Ook in de Vleeshalle. Deze afspraak duurde bijna twee uur en verliep gelukkig gemoedelijker dan de eerste afspraak. Al was de eerste reactie op de plannen ook hier één van grote verrassing.

Rond kwart na vier was ik terug in Leuven. Gelukkig bleek dat achteraf ik niet veel gemist had. Het buurtfeest was blijkbaar maar een tamme bedoening, maar wel jammer dat ik de gelegenheid gemist heb om samen met Goofball en haar gezien iets te drinken aan de Vaartkom. Raincheck!

Opening Donas, Archipenko & La Section d’Or in het KMSKA

Gisteren had ik de eer en het genoegen de opening van de nieuwe tentoonstelling in het KMSKA te mogen bijwonen. De tentoonstelling focust op de betekenisvolle positie die de Antwerpse kunstenares Marthe Donas en haar partner, de Oekraïense beeldhouwer Alexander Archipenko samen met het kunstenaarscollectief La Section d’Or, innamen op het circuit van de internationale avant-garde. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik tot voor deze tentoonstelling nog nooit van beide kunstenaars, noch van La Section d’Or gehoord had, maar hey, altijd fijn om iets bij te leren.

Om tijdig in het KMSKA te geraken, deelden mijn vriend en ik vanaf het station van Antwerpen-centraal een Uber met een collega, waardoor we mooi op het geplande begintijdstip van de speeches de De Keyserzaal binnen stapten. Uiteraard gingen die speeches vervolgens te laat van start. We hadden het kunnen denken… Gelukkig waren er bubbels en aperitiefhapjes om de tijd te overbruggen. 😉 Na de speeches konden we de werken zelf bewonderen. Al kwam ik daar amper aan toe omdat er in de tentoonstellingszalen teveel bekend volk rond liep dat een praatje wilde maken. Naar goede gewoonte was het eten en drinken op de receptie zeer lekker. Al voelde ik dat de wijn de vermoeidheid van de voorbije weken versterkte. En maakten de vele werk gerelateerde gesprekken dat het niet bepaald een ontspannen avond was. Als klap op de vuurpijl kreeg ik te horen dat ik de dag nadien (zaterdag dus)

Gelukkig was er een Uber om ons weer veilig thuis te brengen!

Fête des Vendanges in Neuchâtel – 28 september 2025

Niet al te vroeg uit de veren vandaag om op het gemak te genieten van een ontbijt dat net iets minder goed is dan het ontbijt bij Hotel Kipling. We starten de ochtend op het gemak, want een oud-collega van mijn vriend komt ons vervoegen voor het Fête des Vendanges. Spijtig genoeg dient de dag zich iet of wat bewolkt aan, maar we hebben goeie hoop dat de wolken snel zullen plaats maken voor de zon.

Rond een uur of elf komt de trein van de oud-collega aan in het station van Neuchâtel en trekken we samen naar het stadsgedeelte waar de feesten plaats vinden. Het is nog rustig in de stad, waar alles in gereedheid wordt gebracht voor het Grand Corso Fleuri. Fun fact: ik heb nog nooit in mijn leven een bloemencorso meegemaakt, maar raakte gefascineerd door het gegeven door het lezen van het boekje ‘Tiny en het bloemenfeest‘ (uit 1973, begot!), dat nog van mijn moeder moet zijn geweest. We kopen ons een polsbandje dat ons later toegang moet verschaffen tot het parcours van het bloemencorso en ik kijk ernaar uit om straks voor de eerste keer met bloemen versierde wagens aan mij voorbij te zien trekken.

We wandelen een stukje langs het meer en besluiten dat half twaalf de perfecte tijd is voor een aperitief op een terrasje: een limoncello spritz kan er altijd wel in, zeker nu de zon voorzichtig door de wolken komt piepen.

Rond het middaguur komt er eindelijk wat meer leven in de stad en we begeven ons naar de straat met de kraampjes van de wijnbouwers uit de regio. We proeven ettelijke wijntjes en leggen een bodempjes met uitstekende hamburgers met lokaal gekweekt vlees en lokaal geproduceerde kaas. We komen zelfs een groepje Waalse landgenoten tegen die uit volle borst een drinklied zingen voor een lokale journalist.

Continue reading →

Yet Another Blog

Life on my side