Klinken op de vriendschap bij Bistro Tribunal

Door haar drukke leven (een job als leidinggevende in combinatie met een gezin met drie tieners) lukt het ons helaas niet om zo vaak af te spreken als ik wel zou willen. Daarom ben ik altijd extra blij wanneer we ergens een moment in onze agenda’s vinden dat voor ons beiden past. Mijn vriendin (onze vriendschap gaat al mee sinds het tweede middelbaar) stelde voor om bij Bistro Tribunal te gaan eten. En alhoewel ik zeker houd van een lekker stukje vlees, kon ik het niet laten om de zeevruchtenschotel (met een halve kreeft, gillardeau oesters, kreukels, wulken, grijze garnalen en bouquet garnalen) te bestellen. De restaurants waar ze een zeevruchtenschotels aanbieden voor één persoon zijn immers bijzonder dun gezaaid (mijn vriend houdt niet zo van het traditionele zeevruchtenschotelgepruts). Dus ik mocht deze gelegenheid niet aan mij voorbij laten gaan! En amai, dat heb ik me niet beklaagd! Het kostte me wat inspanning, maar de schotel werd tot de laatste grijze garnaal en kreukel leeggemaakt. De ober vroeg zelfs of ik de vakkundig leeggeplukte omhulsels mee naar huis wilde nemen om bisque van te maken. Toch maar vriendelijk bedankt. 😉

Na dit copieuze diner hadden we geen van beiden nog plek voor een dessert. We besloten dus af te rekenen en een wandeling te maken door de Leuven om te genieten van deze mooie zomeravond en ons eten wat te laten zakken. Ik leidde mijn vrienden de pas gerestaureerde muur van Abdij Keizersberg en we genoten samen van het uitzicht vanaf het pas aangelegde uitkijkplatform. Echt een meerwaarde voor Leuven.

Een fijne avond die absoluut voor herhaling vatbaar is!

Afscheidslunch bij Lila29

Na het officiële afscheidsfeest volgde vandaag de afscheidslunch met de leden van het managementcomité. De grote baas had voor deze bijzondere gelegenheid een tafel voor ons gezelschap gereserveerd in het gloednieuwe restaurant Lila29. De 29 verwijst naar de verdieping waarop het restaurant gelegen is en vanaf waar je een werkelijk fenomenaal uitzicht hebt over Brussel. Het was duidelijk dat het restaurant nog niet al te lang open was, want het personeel was nog niet goed op mekaar ingespeeld, maar dat zagen we graag door de vingers, want wie durft er klagen over carpaccio van zeebaars als voorgerecht en octopus als hoofdgerecht? Echt overheerlijk! Dat uitzicht in combinatie met een stijlvolle inrichting en heerlijk eten komt natuurlijk aan een prijs: goedkoop is deze plek niet, maar dat zal mij alvast niet tegen houden om terug te keren!

Alleszins heel blij dat er nog een tweede gelegenheid was waarbij we op een iets rustigere manier afscheid van onze collega konden nemen en haar bedanken voor al die jaren hard werk.

Chinees!

Mijn broer zat duidelijk op hete kolen, want lang zijn zijn wijntjes van Ad Bibendum niet blijven staan op mijn appartement. Deze avond kwamen mijn broer en zijn vriendin al langs om ze op te halen. (Toegegeven, het feit dat mijn vriend en ik binnen een paar dagen op vakantie vertrekken, zal daar ook wel voor iets tussen zitten.)

Dus paarden we het nuttige aan het aangename en besloten we er een gezellige avond van te maken. Met lekker Chinees eten van Chen’s restaurant in Kessel-Lo en vergezeld van een lekker flesje wijn.

Als afzakkertje kon ik de vriendin van mijn broertje, die traditioneel niet van digestieven houdt, overtuigen om te proeven van de porto die mijn vriend en ik kochten in Porto. En kijk eens aan, ze vond het zelfs lekker! Natuurlijk is een versterkte wijn niet echt een digestief, maar het kan maar smaken!

En de kat van de buren zag dat het goed was:

Geleverd!

De bestelling van mijn broer en mezelf na een avond Ad Bibendum wijntjes proeven in de stadstuin van onze kameraad, is gearriveerd! We kunnen er weer even tegen. 😉

Dinner with friends bij Barba

Oprecht genoten van een gezellige avond bij restaurant Barba, één van mijn favoriete Leuvense restaurants. Zo fijn om samen met twee bevriende koppels uit het Leuvense te klinken op het leven en onze vriendschap, die ondertussen al jarenlang meegaat. Een traditie om te koesteren. En ja, het eten en de bijhorende wijntjes waren naar goede gewoonte fantastisch. Het was zo lekker dat ik helemaal vergat een fotootje van de menukaart te nemen. Maar de foto’s spreken voor zich.

Na het diner namen we afscheid van één van onze bevriende koppels, omdat zij naar huis moesten om de babysit af te lossen. Naar goede gewoonte trokken we vervolgens met de twee kinderloze koppels naar de Sinatra om de avond af te sluiten met een lekkere cocktail. We we deelden een plek aan de toog met van een Belgisch-Amerikaans koppel en hadden een heel gezellige babbel. De Amerikaanse heette Kelly en was een sales enablement specialist (en neen, ik wist ook niet wat dat was, maar da’s blijkbaar iemand die verkopers ’empowert’, en neen, ik heb dit niet ter plekke verzonnen). Alleszins een toffe dame die een humoristische toets gaf aan ons laatste drankje van de avond.

Topavond op het terras van Hop Gastrobar

Tradities zijn er om in ere te houden en dus spreken mijn vriendin uit Tienen en ik regelmatig af om samen te genieten van een culinaire ervaring. Soms in Tienen, soms in Leuven, afhankelijk van waar we zin in hebben.

Ditmaal slaagde ik erin een tafeltje op het terras van Hop Gastrobar te veroveren. Na een prachtige zonnige dag volgde een al even prachtige zomeravond. Fantastisch om onder het genot van lekker eten en drinken de avond te zien vallen boven de Leuvense Vaartkom.

En ja, naar goede gewoonte stelde Hop Gastrobar niet teleur. Elk gerechtje was een smaakbommetje en de heerlijke natuurwijnen complementeerden het eten. Mijn vriendin ging voor de aangepaste biertjes en was ook zeer tevreden met haar keuze. Geniet mee van al dat moois dat op ons bord passeerde.

Appetizers:

Ananastomaat, ansjovis, pecorino, crudo van groenten:

Pieterman, bombarijst, peterselie, strandkrab:

Snijboon bbq, kikkererwt, vadouvan, tamarinde:

Lekker biowijntje:

Gemarineerde zalm, algen brioche, prei:

bbq hoevekip, gember, tuinboon, broccoli, tartufata:

Van het dessert ben ik helaas vergeten en foto te maken, maar ik kan bevestigen dat het even lekker was als de rest.

En ja, ook ditmaal bleven we niet gespaard van treinperikelen. Bij aankomst aan het perron gingen de deuren van de trein net voor de neus van mijn vriendin dicht. Gelukkig waren we zo slim geweest om niet op de laatste trein te mikken, dus moesten we wat tijd doden in het station van Leuven, terwijl we wachtten op de volgende. Er zijn ergere dingen in de wereld!

Op stap in Oostende!

Deze voormiddag moest ik in Oostende zijn voor een belangrijke vergadering. Wat mij de gelegenheid gaf het aangename aan het nuttige te paren. Een oud-collega en zijn vriendin hebben immers een studio in Oostende en ze zijn tegenwoordig vaker in Oostende dan in hun stulpje in Bierbeek. Dus stuurde ik een berichtje of we ‘s middags na mijn vergadering samen konden lunchen. En hoera: dat paste voor hen. Meteen een halve dag verlof in mijn agenda gepland!

Ik maakte kennis met een bijzonder fijne lunchplek: Lizette & Lucien, een plek waar jongeren, adolescenten en volwassenen met een beperking meewerken in de zaak. Onze bestelling werd opgenomen door een bijzonder vriendelijke jongeman met een verstandelijke beperking. Heel fijn dat deze mensen de gelegenheid krijgen om op deze manier hun steentje bij te dragen aan de samenleving. Het werkplezier spatte er vanaf. En de quiche met slaatje en soep mocht er ook zijn! Aanrader!

Na deze lekkere lunch hadden we nog een klein plekje over voor het dessert: heerlijk huisgemaakt ijs van ICE ICE AMY met ingrediënten afkomstig van lokale leveranciers. ICE ICE AMY is een passieproject van Amélie Cobbaert, een burgerlijk ingenieur scheikunde. En ik kan bevestigen: een ijsje van ICE ICE AMY is absoluut een omweg waard. Smullen!

Als afsluiter van de namiddag troonden mijn oud-collega en zijn vriendin mij mee naar hun stulpje op de dijk van Oostende. Mijn oud-collega had nog allerlei lekkers voorzien: bubbels en verse aardbeien, maar ik kon helaas niet lang blijven, omdat ik ‘s avonds had afgesproken met een vriendin in Leuven. En tja, de rit met de tram naar het station van Oostende in combinatie met de treinrit Oostende-Leuven maakte dat ik natuurlijk wel even onderweg was. Ik kijk nog steeds reikhalzend uit naar de uitvinding van de teleportatie!

Volgende keer hoop ik alvast langer te kunnen genieten van het uitzicht op het gezellige balkon van mijn oud-collega en zijn vriendin!

Afscheid van een topcollega

Na een halve teamdag in Mechelen spoorde ik terug naar Brussel voor het afscheidsfeest van een collega uit het managementcomité. De grote baas had mij gevraagd om een woordje te doen, dus het was belangrijk dat ik op tijd was voor het feest. Mijn speech werd goed onthaald (met dank aan de assistentie van ChatGPT) en ik zag dat de afscheidnemende collega oprecht ontroerd was.

Persoonlijk vind ik het heel jammer dat deze collega vertrekt, want wij zaten vaak op dezelfde lijn in het managementcomité en het voelt wel een beetje alsof ik een bondgenoot verlies. Tegelijkertijd ben ik blij voor haar, want ik wist dat ze al een tijdje uitgekeken was op haar huidige functie. Heel knap ook dat ze zich op haar zestigste nog in een nieuw avontuur stort. En wat voor één! Ze komt aan het hoofd te staan van een organisatie die veel groter is dan de onze.

Het werd alleszins een gezellig afscheid met fijne babbels en een lekker afscheidscadeautje dat ik met plezier zal opdrinken!

Teamdag in Mechelen!

Op deze prachtige zomerse julidag spoorde ik samen met wat collega’s naar Mechelen voor de teamdag van één van de vier teams in mijn afdeling. Ik probeer als afdelingshoofd zoveel mogelijk deel te nemen aan de jaarlijkse teamdagen, omdat mij dat de gelegenheid geeft om mijn collega’s op een informele manier wat beter te leren kennen. Iets waar in tijden van thuiswerk niet meer zoveel gelegenheid toe is.

In Mechelen hadden we met gans de groep afgesproken voor de ingang van het station van waaruit we te voet naar het vertrekpunt van de bootjes wandelden. De zon scheen volop en het schittterende weer maakte dat iedereen behoorlijk goed gezind was. De boottocht op de Dijle dwars door Mechelen was dan ook een groot succes.

Na de boottocht wandelden we verder naar Sjarabang, een inclusief creatief atelier, dat kunst- en cultuurparticipatie van mensen met een verstandelijke of meervoudige beperking bevordert. We genoten er van een lekkere broodjeslunch met een slaatje.

Omdat ik al om 16u terug in Brussel moest zijn voor het afscheidsfeest van een dierbare collega, kon ik helaas niet deelnemen aan het ganse namiddagprogramma. Gelukkig waren mijn collega’s zo vriendelijk om mij bij de eerste groep van 12.30u in te delen, zodat ik toch nog het Kunstuur kon meepikken. Ondertussen heb ik al een paar keer kunnen genieten van dit concept en ik blijf het een aanrader vinden. Ideaal ook voor mensen die niet echt frequente museumbezoekers zijn, maar toch wat willen bijleren over de Belgische schilderkunst.

Na het bezoek aan het Kunstuur nam ik afscheid van mijn collega’s en wenste hen nog een inspirerende namiddag toe. Ik wist dat ze aan de slag zouden gaan met verf om een eigen schilderij te creëren en vond het stiekem wel jammer dat ik daar niet bij kon zijn. Maar kijk, een mens kan nu eenmaal niet op twee plekken tegelijk zijn. Dus wandelde ik braaf naar het station van Mechelen om van daaruit naar Brussel te sporen.

Italian lunch

Met dank aan de extra lange managementvergadering die vandaag uitzonderlijk van 9.30u tot 14.30u duurde. En bij zulke marathonvergaderingen smaakt zo’n lekkere lunch met Italiaanse salades natuurlijk dubbel zo goed!

Yet Another Blog

Life on my side