Moe, moe, moe

Terug van een weekendje Roeselare. Aanleiding voor dit weekendje was het huwelijk van E en C, a match made in scouts heaven. Ze hebben beiden lang moeten wachten op de ware, maar toen ze elkaar leerden kennen, was het meteen koekenbak. Gisteren hebben we dan ook een fijn feestje gebouwd ter ere van hun huwelijk. Omdat mijn vriend en ik niet graag in het holst van de nacht naar huis rijden (ik heb al meermaals mijn ogen voelen dichtvallen als ik achter het stuur zat, niet verantwoord), besloten we er een Westvlaamse tweedaagse van te maken. Het toeval wil dat in de vorige editie van Erfwoord een erfgoedwandeling door Roeselare stond, een fijne bezigheid om een zondag mee te vullen.

Alleen jammer dat het hotel zo lawaaierig was en de bedden zo slecht, waardoor het aantal uren dat we dit weekend al slapend doorgebracht hebben tot een minimum beperkt bleef. Qua slaapconfort gaat er toch niks boven ons eigen bedje. Ik wed dat we vannacht slapen als roosjes.

Sportief

Gisteren was voor mij denkelijk de sportiefste dag van 2007. Maar liefst drie uur gesport. Al moet ik toegeven dat dat laatste uur niet echt bijzonder intensief was.

Goed begonnen met een uurtje aerobics tijdens de middagpauze. Geen betere manier om met een frisse geest in de namiddag de werktaak te hervatten. Dan een uurtje fitness tussen zes en zeven (ik háát fitness, vraiment). En ‘s avonds heb ik vriendin U, die de danskriebels te pakken heeft, vergezeld naar een proefles “hedendaagse dans“. Nu moet u weten dat ik op voorhand mijn reserves had bij het concept “hedendaagse dans”, maar ik moet toegeven: het viel nog mee. Al zal ik nooit een fan worden van het grondwerk dat een belangrijk onderdeel van hedendaagse dans vormt. De vloer veeg ik liever op een andere manier. 😉 Ik denk dan ook dat het bij deze ene proefles zal blijven. Maar toch, leuk om eens geprobeerd te hebben.

Om jullie jaloers te maken

Gisteren hadden we bezoek van E, T en hun elfactig dochtertje M. Reden genoeg om de kookboeken nog eens boven te halen en een fijne menu in mekaar te flansen. Ondertussen zijn we al zeer goed geworden in het kiezen van gerechten die niet al te veel inspanning vragen, maar toch zeer lekker zijn.

Als voorgerecht serveerden we geplette kerstomaatjes met groene olijven, rucola en een paar blaadjes basilicum. Een recept van Jamie Oliver dat uitblinkt in eenvoud en al meermaals zijn deugdelijkheid heeft bewezen.

Als hoofdgerecht kozen we een gerecht dat we nog nooit gemaakt hadden: een eenvoudige wokschotel met rundsvlees, peultjes, taugé, minimaïs, sabal, gember, knoflook en rode pepertjes. Een tikkeltje pikant, maar niet té. De hoeveelheid die we gemaakt hadden, was net voldoende voor ons vieren. (Elfachtige dochters eten nu eenmaal niet zo veel.) Als we dit nog eens maken en we écht grote eters over de vloer krijgen, zullen we de ingrediënten maal anderhalf moeten doen, om zeker te zijn dat we genoeg hebben.

Het dessert ten slotte bestond uit aardbeien gemarineerd in balsamico en suiker geserveerd met een flinke kwak mascarpone. Het was de allereerste keer dat ik de combinatie aardbeien en balsamico uitprobeerde en ik kan jullie verzekeren dat dit een aanrader is. Zeer, zeer lekker. Gelukkig was er wat overschot zodat ik er vandaag ook nog van kon genieten. 😉

Onze gasten vonden het alleszins zeer lekker. Zelfs T, die toch een beetje een moeilijke eter is, heeft al haar bordjes mooi leeggegeten. Een geslaagde avond.

Squash

Tot mijn scha en schande moet ik bekennen dat het sinds gisteren meer dan drie maanden geleden was dat ik nog eens een squashracket ter hand genomen had. De zomermaanden zijn meestal geen drukke squashmaanden, maar om de één of andere reden lieten mijn squashpartners het deze zomer massaal afweten.

Gisteren heb ik echter de draad weer opgenomen. Ik had afgesproken om tien uur ‘s avonds afgesproken met N. Een beetje te laat op de avond naar mijn goesting, maar er was op geen enkel vroeger tijdstip nog een veldje vrij. Nu moeten jullie weten dan N erom bekend staat nooit, maar dan ook nooit op tijd te komen. Het is ook al meermaals gebeurd dat hij niet kwam opdagen op een squash- of andere afspraak. Dus ik had mij er zo wat half en half bij neergelegd dat ik waarschijnlijk een gans uur tegen de muur zou mogen spelen.

En ja, mijn voorgevoel leek bewaarheid te worden: de minuten tikten voorbij en nog steeds geen N te zien. Meestal erger ik mij dood aan zulke situaties. Ik ben iemand die nogal gesteld is op stiptheid en ik vind niets ergelijker dan mensen die beloven dat ze zullen komen, vervolgens niet komen opdagen en dan nog niet eens het fatsoen hebben om zich achteraf te excuseren. Maar gisteren was ik totaal zen. Behoorlijk atypisch voor de eerder heetgeblakerde yab. En toen N na een dik kwartier dan toch eindelijk kwam opdagen (hij was te laat vertrokken en vond vervolgens de squashzaal niet), heb ik zelfs geen enkele stekelige opmerking gemaakt!

En het squashen. Wel, d’r zat een beetje roest op, maar ‘k heb toch maar gewonnen en da’s het belangrijkste. 😉

Lunchdate

Deze middag lekker Thais gegeten (en mij half verslikt in een toch wel heel pikant stukje rode peper) ergens in een restaurant in Brussel en fijn gebabbeld met the Lord. Hij vertrekt bijna op vakantie (jaloers dat ik ben) en dit was ons laatste afspraakje voor zijn vertrek. Als hij daar in verre en warme oorden een knappe inboorlinge tegen het lijf loopt en beslist niet meer terug te keren naar België, heb ik tenminste op gepaste wijze afscheid kunnen nemen. 😉