Zucht

De paus is begraven, Charles en Camilla zijn eindelijk getrouwd en het weekend is weer voorbij gevlogen. En voel ik mij fit en uitgerust? Alles behalve. Dat belooft voor morgen…

PS: Squashen met een overvolle maag is geen goed idee.

Kindervreugd?

Gisteren zijn mijn vriend en ik op bezoek geweest bij vrienden van ons die nog niet zo lang geleden hun gezinnetje hebben uitgebreid met een extra dochtertje (ter aanvulling van het zeer schattige exemplaar dat ze al rondlopen hadden). Het was een heel gezellige avond, maar moest ik al last hebben van opkomende moederinstincten dan zijn die nu toch weer voor even onderdrukt.

Erg leuk allemaal kinderen, maar verdorie, je moet er toch wat voor opofferen. En noem het egoïstisch, daar heb ik momenteel helemaal geen zin in. Ik wil nog wat van het leven genieten. De verantwoordelijkheid die kinderen opvoeden met zich meebrengt, laat ik graag over aan anderen. Die zijn daar duidelijk veel beter voor uitgerust dan ikzelf. 😉

Off day

Gisteren was het mijn dagje niet. Mijn humeur schommelde zo ergens rond het nulpunt ten gevolge van een niet zo gelukkige combinatie van slaapgebrek en hormonale schommelingen ten gevolge van de opkomende rode vloed. En dan begin ik last te krijgen van gedachten als “Is dit het nu?”, “Is dit het levan dat ik mij als kind wenste?”, “Heb ik wel de juiste keuzes gemaak?”

Ik veronderstel dat ieder mens wel eens zulke gedachten heeft. Maar toch, soms zou ik graag de deur van mijn huidige bestaan achter mij dicht trekken, mijn rugzak nemen, de wijde wereld intrekken en zeggen: “Salut en de kost, tot nooit meer, ik begin een nieuw leven ver van hier.” Maar dan zou ik het allerbelangrijkste in mijn leven moeten achterlaten: mijn grote liefde. De enige persoon op de hele wereld die mij door en door kent. En dan besef ik weer hoe goed ik het hier heb. En dus blijf ik maar. 😉