Aandachtjunkies

Hoe komt een mens erbij om zoiets te verzinnen?

De Griekse politie heeft in Thessaloniki een 32-jarige man opgepakt, die op televisie had verklaard dat hij van een neef aan boord van het verongelukte Cypriotisch vliegtuig een sms-bericht had ontvangen. De man heeft inmiddels bekend dat hij heeft gelogen. Morgen wordt een gerechtelijke procedure tegen hem ingesteld.

Aan het tv-station Alpha verklaarde Nektarios-Sotiris Voutas dat hij een alarmerend sms-je had ontvangen van een neef aan boord van het zaterdag neergestorte toestel. ,,Wij hebben koud. De piloot ziet blauw. We gaan sterven. Vaarwel”, luidde de sms.

De tekstboodschap werd beschouwd als een sleutelelement over wat gebeurde in de stuurhut vooraleer het toestel neerstortte. Het sms-je werd dan ook in de hele wereld door de media verspreid.

De Griekse instanties hadden reeds twijfels geuit over de echtheid.

Belgisch weertje

Brrr. Net midden in een bijzonder natte regenbui terecht gekomen.

Mijn vriend en ik waren te lui om te koken (ok, de eerlijkheid gebiedt mij om te zeggen dat dit eerder regel dan uitzondering is), dus besloten we de Leuvense horeca nog maar eens te sponsoren. We zijn naar de Werf geweest omdat dit niet zo ver, niet zo duur en best wel lekker is.

Op de heenweg was alles nog peis en vree, er stond zelfs een aangenaam zonnetje aan de hemel. Dus dachten we, wel ja, een terrasje, waarom niet? Helaas, we hadden net ons eten besteld toen de hemel begon te betrekken en de donder met tromgeroffel onze aandacht opeiste. Voeg daarbij een lekker windvlaagje en je hebt het perfecte voorspel voor een schitterende regen/hagelbui. We dachten nog even het weer te trotseren onder een parasol, maar na enkele minuten zijn we toch maar laf naar binnen gevlucht.

Na het afrekenen was het gestopt met regenen, dus hoopten we snel tussen de buien door thuis te geraken. Met het bekende gevolg… Een uitgeregend kapsel, natte kleren en natte voeten. En natuurlijk ligt die paraplu altijd thuis als je hem eens nodig hebt.

Het weer belooft alvast niet veel goeds voor Marktrock deze avond. Ik ben er gisteren, wegens het slechte weer (en een beetje gebrek aan goesting) ook al niet geraakt. Nuja, ik ben niet echt zo’n muziekkenner, dus ik ga eerder voor de sfeer. Ik had afgesproken om ‘s avonds mijn vrienden te vervoegen om nog wat afsluitende optredens mee te pikken, maar uiteindelijk zijn mijn vrieden gewoon hier op ons appartementje iets komen drinken. Was ook gezellig en we stonken achteraf niet naar de rook. 😉

Moeilijke maag

Gisteren zijn mijn vriend en ik naar een afstudeerfeestje geweest van twee goeie vrienden van ons. Helemaal in het verre West-Vlaanderen (Zwevegem, voor de ontdekkingsreizigers onder ons). Ik moet eerlijk bekennen dat ik even schrik had dat we het einde van de beschaving bereikt hadden. Zelfs onze GPS was een paar straten van slag. 😉

Uiteindelijk zijn we er toch geraakt. Een beetje te laat, maar wie maalt daarom. Het was voor de rest best gezellig. Mijn vriend en ik kenden buiten de feestvarkens zelf bijna niemand op het feestje. Gelukkig had ik bij het binnenkomen mijn oog laten vallen op een meisje dat er nogal sympathiek uitzag en die bij nadere kennismaking ook rechten deed (niet zo verwonderlijk, want het meisje-feestvarken is een kersverse juriste). En het klikte meteen. Toen haar vriend ook nog eens een IT-consultant bleek te zijn, hadden we meteen stof genoeg om over te babbelen.

Ik moet wel zeggen dat mijn vriend en ik ongeveer de oudste aanwezigen waren (de moeder en de vader van de gastvrouw even niet meegeteld). Niet dat ik mij daaraan stoor, want ik ben nog jong van geest. 😉 Maar het moet gezegd: de afstudeerfeestjes in mijn tijd gingen er toch iets ruiger aan toe. 😉 De jeugd van tegenwoordig is een beetje braafjes geworden. 😉

Anyway, we waren niet van plan om superlang te blijven, want ik was erg moe en aangezien ik bob was, wilde ik niet het risico lopen om achter het stuur in slaap te vallen. Je doet toch een klein anderhalf uur over de afstand Zwevegem-Leuven en ‘s nachts rijden is op zich al vermoeiend. Bleek dat we uiteindelijk nog als één van de laatsten zijn vertrokken. Jaja, ‘t is niet meer wat het geweest is. 😉

Helaas werd ik midden in de nacht wakker met een maag die helemaal overhoop lag. Blijkbaar is één van de hapjes niet goed gevallen. Toen ik mij op onaangename wijze van het niet-goed-gevallen-hapje ontdaan had, ben ik nog even opgebleven om mijn van streek zijnde ingewanden wat tot rust te laten komen. Gelukkig ben ik daarna vrij snel opnieuw in slaap gevallen en deze middag toen ik wakker werd, voelde ik mij niet meer misselijk. Dus het leed is alweer geleden.

Moraal van het verhaal. Euh, er is er geen. :-)