In vriendschap uiteen gaan

Of toch iets in die aard. Het gesprek dat ik gisteren had met één van mijn medewerkers, was heel vriendelijk en beleefd, maar onderhuids bleven er veel zaken onuitgesproken. De boodschap die ik in mijn negatieve evaluatie had uitgedrukt, was duidelijk binnen gekomen bij de medewerker in kwestie.  De medewerker vroeg om haar te ontslaan (hopende op uitbetaling, uiteraard), maar ik zou liever een piste bewandelen die ons toelaat om in onderlinge overeenstemming uiteen te gaan.

Nu, op zich denk ik dat het stopzetten van de samenwerking voor iedereen uiteindelijk het beste is. De medewerker in kwestie was duidelijk niet de juiste persoon voor de functie en lange tijd een functie uitoefenen waarvoor je niet de juiste competenties hebt, dat vreet energie. Ik hoop dat de toekomst een nieuwe job brengt die beter aansluit bij het profiel van deze medewerker.

Of hoe scheiden niet altijd lijden hoeft te zijn.

Hoofdpunt in het nieuws

“Leterme biedt het ontslag van zijn regering aan.” En meteen was ik klaarwakker. Ergens had ik niet gedacht dat het zover zou komen. Ik dacht dat ze de laatste strohalm van het overleg met de gemeenschappen zouden grijpen. De federale staat België zit momenteel in een diepe crisis. Benieuwd of iemand erin slaagt een wit konijn uit de hoed te toveren.

Bye bye Jean-Marie

Persoonlijk heb ik nooit begrepen wat de VLD in meneer Dedecker zag. Al van bij het begin van zijn politieke carrière heb ik hem een ordinaire relschopper gevonden. ‘t Is nu eenmaal eenvoudiger om mensen tegen de schenen te schoppen dan op een constructieve manier iets te verwezenlijken. De enige positieve verwezenlijkingen die meneer Dedecker in mijn ogen op zijn naam mag schrijven, heeft hij gerealiseerd toen hij nog bondscoach judo was. Als politicus vond en vind ik hem een dikke nul.

De VLD heeft groot gelijk dat ze hem buiten schopt. De blauwe partij had zich veel onderling gekrakeel kunnen besparen door dit al veel eerder te doen. Opgeruimd staat netjes, wat mij betreft.