Hoofddoek of niet?

Het ziet er niet naar uit dat de controverse rond het al dan niet dragen van een hoofddoek snel ten einde zal komen. In Engeland is zopas een uitspraak gedaan door de Court of Appeal in het voordeel van een jongedame die het recht opeiste op de schoolbanken een jilbab (een soort kleed dat alle lichaamsdelen bedekt behalve het gelaat en de handen) te dragen.

Ik heb al vaak nagedacht over deze materie en persoonlijk ben ik eerder geneigd de kant van de persoonlijke vrijheid te kiezen. Mij stoort het niet als iemand een hoofddoek draagt. En toegegeven, sommige jonge vrouwen dragen zeer fijn afgewerkte stoffen, die perfect afgestemd zijn op hun outfit. Het probleem is natuurlijk dat sommige vrouwen deze kledij misschien niet uit vrije wil dragen. Maar hoe controleer je dit?

Een zeer belangrijke vraag ter zake is ook: welke grenzen stel je aan de vrije wil? Want ik kan ook wel begrip opbrengen voor de beslissing van Frankrijk, waar seculariteit een belangrijke basisprincipe van de staat is, om hoofddoeken en andere religieuze symbolen uit openbare gebouwen te bannen. Een uniform is gelijk voor iedereen. Waarom daar uitzonderingen op toestaan?

Genoeg stof voor controverse, dus.

Oorlog in kleur

Toch verbazingwekkend wat een impact een beetje kleur kan hebben. Als ik mij een beeld van WOI probeer voor de geest te halen, komen er automatisch zwart-wit beelden in mijn hoofd op. En om de één of andere reden schept zo’n zwart-wit foto voor mij meer afstand (dit is een volkomen subjectieve gewaarwording). Het lijkt ergens kunstmatiger. Net alsof de foto gedeeltelijk in scène gezet is.

Deze foto’s tonen echter de grote oorlog in volle kleur. En opeens lijken de mensen en gebouwen op de foto’s minder ver verwijderd in de tijd. Een document voor de eeuwigheid. Opdat we niet zouden vergeten.

Trackback

Juicht volkeren der aarde, want vanaf vandaag is mijn bescheiden blogje nu ook uitgerust met een trackback mechanisme! En zo heb ik toch wel het grootste minpunt van blogspot overwonnen.

Blogspot-bloggers die mijn lichtende voorbeeld (kuch kuch) willen volgen, verwijs ik graag naar de uitleg in het forum van haloscan. Vijf minuutjes werk et voila, ça marche!

Nu kan ik overal broodkruimeltjes achterlaten in cyberspace. 😉

The A-team

Ach, zalig jeugdsentiment. Hannibal, B.A., Faceman en Murdock, dat waren nog eens helden! Elke aflevering eindigde gewoontegetrouw in een climax van ontploffende granaten en ratelende machinegeweren en toch vielen er nooit doden. Hier en daar had iemand misschien een beetje last van hoofdpijn door een welgemikte uppercut van B.A., maar niets dat niet met een paar asperines op te lossen viel.

The A-team is één van die mythische series uit de jaren tachtig die, hoe verder je ervan verwijderd raakt in jaren, alleen maar beter schijnen te worden. Pure kitch natuurlijk, maar wel zalig ontspannende kitch. En ja, toen ik een tijd geleden in de kranten las dat de acteur die Hannibal neerzette, overleden was, moest ik toch even slikken. Ik dacht dat helden onsterfelijk waren…

Nu, blijkbaar sta ik niet alleen met mijn jeugdsentiment, zoals dit experiment van Dave Coustan aantoont.

Met dank aan de weblog van de standaard.

Happy Birthday!

Heel veel dikke kussen voor de belangrijkste man in mijn leven! Ik kan niet genoeg herhalen wat je voor mij betekent. Jij hebt mijn leven zin en richting gegeven. Je staat altijd voor me klaar en verdraagt gedurig mijn grillen, al bijna zes jaar lang. Je bent de liefste, de zachtste en de knapste.

Ik zie je graag!

Dit in de hoop dat je ooit eens tijd vindt om mijn blogje te lezen. 😉

FOSDEM

Gisterenavond ben ik naar het FOSDEM-buffet geweest. Voor degenen onder jullie die niet weten wat FOSDEM is, FOSDEM is hét Belgische nerd-event bij uitstek. Een jaarlijkse bijeenkomst van open source enthousiastelingen, waar de cyberliefhebbers zich over allerlei nieuwe gadgets en coole programma’s buigen. Een event ook waar vrouwen de spreekwoordelijke naald in de hooiberg zijn.

En nu vraag ik mij af: wat is de oorzaak van deze vrouwelijke bloedarmoede? Worden vrouwen nog steeds afgeschikt door het mannelijke aura dat rond techniek en dan vooral computertechniek hangt? Of komt het door die overweldigende massa onaantrekkelijke, slecht gewassen venten die overleven op caffeïne en nachtelijke coding sessies? (Ok, dit is een huizenhoog cliché natuurlijk, d’r lopen heus wel aantrekkelijke exemplaren op FOSDEM rond, mijn eigen vriendje, bijvoorbeeld.)

Dit gebrek aan vrouwen in het computerwereldje en, bij uitbreiding, het open source wereldje is des te vreemder omdat in andere “typisch mannelijke” beroepen vrouwen wel aan een inhalingsbeweging bezig zijn. Het valt mij telkens weer op dat vrouwen op dit vlak veel meer last hebben van koudwatervrees. Waar een computer voor een man een onuitputtelijke bron van fascinatie vormt, is de vrouwelijke reactie: “oeioei, als ik maar niks kapot maak”.

Mijn boodschap aan ieder die net zoals ik twee X-chromosomen heeft, is dan ook: Dames, laat jullie niet afschrikken! Dit mannenbastion is niet zo onneembaar als het lijkt. Begin met kleine stapjes, vraag veel uitleg en laat jullie niet doen!

Tot zover uw feministisch bulletin van vandaag. :-)