Het eerste feest van 2016

Naar goede gewoonte trekken mijn vriend en ik richting mijn ouderlijke woonst om aldaar nieuwjaar te vieren met mijn ouders, mijn broer en zijn vriendin en mijn nonkel en tante (en eventuele neefjes die in het land zijn en nog geen andere plannen hebben).

Na een lange en moeilijke onderhandelingsprocedure slaagden de vriendin van mijn broertje en ikzelf erin de rest van de groep te overtuigen dat de aloude gourmet-formule aan herziening toe was. Dit jaar stond er dus een visbuffet op het menu. Om eerlijk te zijn, ben ik nooit een echt grote fan van gourmet geweest. Je eet te veel vlees en het is in het algemeen zo’n vettige bedoening (om nog maar te zwijgen over de geur van de gourmet die in je haar en kleren kruipt). Dus dikke hoera voor het visbuffet! En dat het gesmaakt heeft, maken onderstaande foto’s wel duidelijk.

IMG_9195

IMG_9196

IMG_9197

IMG_9198

 

Na het visbuffet moest er even een kleine pauze ingelast worden om het eten wat te laten zakken. Hét ideale moment voor discussies over de huidige politieke toestand, de vluchtelingencrisis, onze sociale zekerheid, ons rechtssysteem, de aankoop van nieuwe gevechtsvliegtuigen en IS. Vredevol is dit nieuwe jaar alvast niet begonnen… 😉

Gelukkig suste een stukje overheerlijke vanille-ijstaart met amarena-kersen de gemoederen wat. En de cognac om de avond af te sluiten, vormde de ultieme vredespijp. 😉

IMG_9205

Goodbye 2015, hello 2016!

Niet te geloven dat 2015 er alweer op zit! Op persoonlijk vlak was 2015 een goed jaar met veel vriendschap, liefde en mooie reizen. Toch zal 2015 wellicht de geschiedenis ingaan als het jaar waarin de terrorismedreiging wel heel erg dicht bij huis kwam. Al weiger ik nog steeds mee te gaan in heel de angstpsychose die hier rond gekweekt wordt.

Om 2015 in stijl uit te wuiven, reserveerden we een tafeltje voor twee in restaurant Dumon. Op het laatste nippertje had mijn jongste collega (en dochter van de uitbaters) beslist om samen met een vriendin ook nieuwjaar te vieren in het restaurant van haar ouders. Hoewel het niet meer gelukt was om met z’n vieren aan dezelfde tafel te zitten, gingen we tussen de gangen door geregeld bij elkaar op bezoek en dronken we gezamenlijk ons eerste (maar zeker niet laatste) glas champagne van 2016.

Fantastische avond waarop al dit lekkers op ons bord passeerde:

Champagne met voorproevertjes
**
Cocktail van kreeft – mango – kwarteleitje – mesclunsalade
**
Assortiment oesters – Creuses – Gillardeaux – Fines de Claires
**
Kalfszwezeriken – akkerchampignons – madeira – spinazie pasta – schorseneer
**
Sorbet kalamansi – Yuzu
**
Noordzeetongfilet – garnalen – truffel – Wakkerzeelse aardappel
**
Droomeiland van zoetigheden
**
Koffie en mignardises
**
Champagne

IMG_9172

IMG_9176

IMG_9178

IMG_9179

IMG_9181

IMG_9184

IMG_9189

IMG_9193

De buitenkant van meneer Jules – Diane Broeckhoven

Het was wellicht geen goed idee om dit boek vlak na ‘Wit is altijd schoon‘ te lezen omdat de thematiek (afscheid nemen van een ouder persoon die net is overleden) dezelfde is. Toch moet ik zeggen dat dit boek mij veel beter bevallen is. Diane Broeckhoven beschrijft ontroerend mooi hoe de bejaarde dame afscheid neemt van haar echtgenoot die ze ‘s ochtends overleden aantreft op de bank. Het hoofdpersonage besluit de dood van haar man nog even voor zichzelf te houden om in alle rust te kunnen rouwen en die paar dingen te zeggen die ze, toen haar man nog leefde, hem niet kon of durfde zeggen. Ook erg genoten van de interactie tussen Alice en haar autistische buurjongen die in de loop van de dag twee keer op bezoek komt terwijl haar man dood op de bank zit.

Ontroerend levensecht verhaal. Een klein pareltje, het lezen meer dan waard.

De ideale kerstavond!

Ziet er ten huize yab als volgt uit: aan huis geleverde sushi vergezeld van een glaasje witte wijn, gevolgd door een avondje cinema. Kerstavond moet zowat de rustigste avond van het jaar zijn om naar de cinema te gaan. Ik kan het iedereen aanbevelen.

Natuurlijk moesten we naar ‘Star Wars: The Force Awakens‘ gaan kijken om met eigen ogen (en een 3D-brilletje op de neus) te kunnen beoordelen of al de positieve buzz rond deze film terecht is. En jawel, J.J. Abrams did it again! ‘The Force Awakens’ is een waardige opvolger voor het eerste deel van de trilogie (over de prequels zwijg ik zedig). Een geweldige, bijna ouderwetse avonturenfilm met adembenemend beeldmateriaal én een plotwending die iedereen naar adem zal doen happen. Er was slechts één scène waarbij ik mijn ‘Suspension of disbelief’-kaart moest bovenhalen. Verder heb ik enorm genoten van deze fantastische reboot van deze grootse sterrensaga van deze en de vorige eeuw. Ik kijk al uit naar de twee volgende films!

IMG_9086[1]

PS: Extra pluspunten voor de girl power in deze film!

Mannenzweet

Heel erg tof dat squashen, maar boy, wat kan het stinken, daar bij Squash De Vaart. Een goed ventilatiesysteem behoort duidelijk niet tot de prioriteiten. ‘t Is nochtans nodig. Soms val ik ver achterover van de geur van verschaald mannenzweet dat in de squashboxen hangt. Letterlijk adembenemend. De schok is het grootste bij het binnengaan, maar zelfs na een uur spelen hangt die geur nog mijn neusholtes.

En ook in de bar hangt een bepaald onfris geurtje. Waarom al die mannen na het squashen niet eerst een goeie douche nemen om daarna in de pinten te vliegen, het is mij een raadsel. Toen ik daarstraks een watertje bestelde aan de toog, moest ik spontaan ergens anders gaan staan. Zo’n walm wasemde er uit de poriën van één van de klanten. Horrible.

Al een geluk dat een stevige verkoudheid ervoor zorgt dat mijn reukorgaan slechts op halve kracht werkt. Maar dan nog…

Vietnamese lunch

Een noedelsoepje van slechts 8 euro in gezelschap van drie sympathieke vrouwelijke collega’s, meer is er niet nodig om mij blij te maken. De lunch op deze voorlaatste dag van het werkjaar bracht mij in alweer een nieuw Brussel etablissement. We moeten de Brusselse horeca die erg afgezien heeft onder de terreurdreiging een hart onder de riem steken, nietwaar?

IMG_9081

PS: De aperitief maison daarentegen, geen aanrader! Vieze boecht.

Wit is altijd schoon – Leo Pleysier

Yep, alweer een boek dat ik via de Verborgen Parels app las. Een beetje een tegenvaller wat mij betreft. Waarschijnlijk omdat de overleden moeder (tevens verteller van dienst) mij te zeer aan mijn eigen moeder en overgrootmoeder deed denken. En ik altijd een bloedhekel gehad heb aan het soort vrouwen waarvan de mond nooit stil staat en wiens favoriete tijdverdrijf het praten over andere mensen is. Hoe goed bedoeld die woordenstroom ook mag zijn. Het lijkt haast wel alsof de auteur Leo Pleysier met een bandopnemer naast zijn moeder heeft plaatsgenomen en vervolgens letterlijk haar zinnen heeft neergeschreven. Stilistisch heb ik bewondering voor dit werkstuk, maar het boek an sich liet mij ijskoud. Ik heb zelfs even getwijfeld om het weg te leggen, maar heb toch doorgebeten. ‘t Was gelukkig geen volumineus boek.

Not my cup of tea, laten we het daarbij houden.

Foodtrucks en babybezoek

Uitslapen op een zondagochtend, gotta love it! (Mijn medeleven gaat uit naar al die ouders die door hun engelachtige nageslacht om zeven uur uit bed gezet worden.)

Het gehouden op een yoghurtje bij het ontbijt, want het was ondertussen al bijna tijd om naar het Foodtruck Fiesta op de Bruul af te zakken. Al een geluk dat we daar niet stipt om 12u stonden, want dan hadden we hoogstwaarschijnlijk op onze kin kunnen kloppen. Zelfs om 13u waren nog niet alle foodtrucks open. Maar goed, we slaagden erin onze honger te stillen en konden zelfs nog wat meepikken van Christmas shopping in harmony in het stadscentrum.

Daarna was het tijd om richting Gent te vertrekken om de flinke zoon van Peter en Lynn te bewonderen. Zelden een baby gezien die met zo’n wijze blik de wereld in kijkt. Dat belooft voor later! We werden door onze gastheer en gastvrouw volgestopt met heerlijk gebak en voordat we er goed en wel erg in hadden was het al 19u ‘s avonds. Tijd om afscheid te nemen, kersverse ouders moet je hun rust gunnen, nietwaar?

IMG_9869