Hotel Deluxe

Zondag had mijn vriend bij zijn zus in Geel afgesproken om de (ietwat laattijdige) Sinterklaascadeautjes voor zijn petekind langs te brengen. Voor mij was het een ietwat ongemakkelijk bezoek, want ik had door onze relatieperikelen zijn zus en schoonbroer al meer dan een half jaar niet meer gezien. Gelukkig waren er de drie meisjes om het ijs te breken. Nog altijd even enthousiast om mij te zien als vroeger.

Mijn vriend had twee gezelschapsspellen gekocht, waarvan de nieuwe versie van Hotel, Hotel Deluxe, uiteraard meteen uitgeprobeerd moest worden. Groot was mijn ontzetting toen bleek dat er van de vertrouwde hotels geen spoor was! Vervangen door hippere versies. Snik! Boomerang, Waikiki, Président, L’Etoile, Royal, Safari, Taj Mahal en Fujiyama, jullie werden gemist. ;-( Ik was er zowaar helemaal van mijn melk van, want ik werd glansrijk ingemaakt door de jongste van de bende (toegegeven met een beetje hulp van mijn vriend).

IMG_1041

Tussen al dat spelletjesgeweld door aten we pannenkoeken. Lekker, maar een beetje te weinig. Noodgedwongen proefde ik daarom een pannenkoek alleen maar eiwit (de schoonbroer van mijn vriend volgt één of ander dieet) en ik kan jullie verzekeren dat dit géén succes was. Lang leve eigeel!

Culinair genieten in Leuven

Gelukkig deed de ibuprofen zaterdagnamiddag snel zijn werk. Het gezwel op mijn verhemelte zat nog wel stevig in de weg, maar ik moest al niet meer onder tafel kruipen van de pijn. Omdat het de eerste officiële dag van de kerstvakantie was voor mij (mijn vriend was al een week eerder in België, omdat hij nog verlofdagen moest opnemen), besloten we er toch het beste van te maken. We slenterden door de nieuwe wijk aan de Vaartkom die zo snel verandert dat er elke maand wel iets nieuws te bewonderen valt.

Voor mijn vriend was het de eerste kennismaking met De Smidse, een fijne nieuwe plek in Leuven, waar verrassend weinig volk was voor een zaterdagnamiddag vlak voor kerstmis. Ik hoop van harte dat dit concept kan blijven bestaan, maar vrees er eerlijk gezegd voor als het aantal bezoekers niet toeneemt. Of is het er in de week misschien drukker? Nu, toegegeven, wij dronken er ook alleen maar een chocomelk en een koffie. Omdat we nog geen plannen hadden voor de zaterdagavond, reserveerden we spontaan bij Chef’s Table van Atelier Rossi. Pasta is zacht, dus dat moet makkelijk te eten zijn met een abces!

IMG_1018

We liepen verder het oude stadscentrum in langs het Klein Begijnhof en keerden terug langs de vernieuwde Leuvense kerstmarkt. Spijtig genoeg kan de Leuvense kerstmarkt niet tippen aan de kerstmarkt van Montreux. Die houten kraampjes zijn nu eenmaal veel charmanter dan tenten en er valt ook iets te zeggen voor een meer en bergen op de achtergrond.

IMG_1019

Om 19u stipt waren we opnieuw in De Smidse. Beetje vreemd dat de ganse ruimte nu verlaten was, op de koks van Chef’s Table na. Jammer dat niet alle stoelen bezet waren, maar daardoor konden wij natuurlijk last minute nog een tafeltje boeken. Zijn een twaalftal couverts op een avond voldoende om de lonen van vier personeelsleden te betalen? Ik betwijfel het, eerlijk gezegd. In de grote hal van de Smidse was het een beetje te fris voor mij (gelukkig was ik verstandig geweest en had ik mijn fleece meegenomen), maar dat kleine ongemak was al snel vergeten toen het eten op tafel verscheen. Elke gang was een ware smaakexplosie in mijn (lichtelijke gehavende) mond. Heerlijk!

Hapje:
IMG_1029

Spaghetto – rode poon – romanesco – ansjovis – brood:
IMG_1031

Raviolo – dorada royal – zucca – castagne – puntarelle:
IMG_1033

Papperdella – wilde ragu – radicchio trevigiano – chinese kruiden:
IMG_1035

Risotto – langoustines – bloemkool – zalm:
IMG_1037

Ravioli – zwarte truffel -boschampignons – ricotta – parmigiano
IMG_1038

Dus bij deze een oproep om zeker eens te gaan winkelen en/of eten in De Smidse!

Pijn

Sinds een week of twee was ik helemaal pijnvrij. De zeurende tandpijn waarvan ik sinds half november last had, volledig verdwenen. Helaas, te vroeg gejuicht. De nacht van laatste werkdag van het jaar (alsof het zo moest zijn) stak de pijn weer de kop op en deze keer bracht de pijn als speelkameraadje een flink gezwollen gehemelte met zich mee (de zwelling heeft ongeveer de afmeting van een half kwartelei). Een abces dus. En dat vlak voor de feestdagen. :-( Ik beet vrijdag nog even door op het werk, maar vandaag moest ik noodgedwongen naar de dokter van wacht voor een antibiotica en ibuprofen voorschrift.

Aftellen tot mijn tandartsafspraak op 3 januari om dan hopelijk definitief van deze miserie verlost te zijn.

Pensioneringsfeestje!

Goed, ik denk dat ik 2018 nu wel definitief mag uitroepen tot het jaar met de meeste afscheidsfeestjes ooit. Al mag het zo stilletjes aan wel eens beginnen stoppen. Al die personeelswissels zijn niet goed voor een organisatie die nog steeds in transitie is.

Maar goed, donderdag vond dus het laatste pensioneringsfeestje van 2018 plaats. We namen afscheid van een collega die er een carrière van maar liefst 42 jaar heeft opzitten. De opkomst voor het feest was groot en hoewel onze collega eerst gezegd had geen afscheidsfeestje te willen, zag ik haar stil genieten van het feit dat zoveel volk de moeite had genomen om te komen. En dat tijdens de drukste periode van het jaar. Ook voor mij kwam de timing van het feest alles behalve goed uit, maar hey, sommige zaken zijn nu eenmaal belangrijker dan werk. En iemand bedanken voor haar jarenlange inzet en collegialiteit is daar één van. Dat werk haal ik wel op een ander moment in.

De speeches waren dan ook vol lovende woorden voor de verdiensten van deze collega, die ik zelf enorm apprecieerde voor haar eerlijkheid en directheid. Er zouden meer mensen moeten zijn op de werkvloer die het gewoon zeggen zoals het is. Zonder al te veel blabla, recht door zee. Helemaal mijn stijl.

En oja, er waren zoetigheden!

IMG_1013[1]

The Butcher’s Son

Op culinair vlak kom ik de laatste tijd niets te kort. Al was een lunch én een uitgebreid diner op één dag wellicht van het goede te veel, de afspraak om samen met mijn collega naar The Butcher’s Son (één Michelinster) te gaan lag al lang vast en eerlijk, ik had er erg naar uitgekeken.

Gelukkig werd ik niet teleurgesteld. Wat een mooie zaak is The Butcher’s son! Geweldig ook dat we vanaf ons tafeltje uitzicht hadden op de winkel waar de karkassen van de geslachte dieren hingen. Natuurlijk kon ik op een plek die gekend staat om het lekkere vlees niet anders dan wild bestellen, ‘t is wildseizoen voor iets, he. Mijn collega was ook razend enthousiast over de vidée met kalfszwezerik, dus misschien moeten we daar nog eens voor terug gaan.

We startten met een glaasje bubbels, om te klinken op de laatste (best wel zware) loodjes van 2018. Uiteindelijk vind ik dat mijn collega-teamverantwoordelijken en ikzelf trots mogen zijn op wat we dit jaar gepresteerd hebben. In niet altijd even makkelijke omstandigheden hebben we ervoor gezorgd dat de boel is blijven draaien. En dat mag gevierd worden, ook!

De hertensteak was alleszins fenomenaal lekker. Wat een ongelooflijk mals vlees. Dat het allemaal net iets te lang duurde, vergaven we de bediening zonder problemen. Blijkbaar was één van de obers ziek, kan gebeuren en we hadden geen van beiden haast. Het heerlijke chocoladedessert was de kers op een fijne avond.

Genoten!

IMG_0994

IMG_0997

Secreto nr 07:
IMG_0998

Hert / worst van hert / poivrade Goudenband:
IMG_1002

Chocolade / appelsien / rode wijn:
IMG_1005

Pralines van Jitsk:
IMG_1006

IMG_1007

 

Lunch bij l’Intermezzo

De laatste keer dat ik bij l’Intermezzo lunchte was anderhalf jaar geleden, toen ik bezig was aan mijn Grote Afscheidstournee. Toen had ik er nog geen flauw idee van dat ik een half jaar later alweer naar België zou terugkeren en lag de toekomst nog sprankelend en onbekend voor mij. De ironie van dit etentje ter afsluiting van mijn eerste werkjaar in de nieuwe job, ontgaat me dus niet. Aan de andere kant was het wel een mooie manier om de cirkel rond te maken. Anderhalf jaar geleden zat ik met mijn collega te puffen op het snikhete terras en nu zat ik met mijn afdelingshoofd en mijn twee collega-teamverantwoordelijken lekker warm binnen. Een tegenstelling die ik op de één of andere manier wel wist te appreciëren. Net zoals de spaghetti ai frutti di mare die miljard keer beter was dan de spaghetti vongole die ik vorige week at bij Rugantino.

IMG_0993

Eindejaarsdrink

Het is eens iets anders dan een nieuwjaarsdrink! En daarnaast was ik ook wel nieuwsgierig naar de winnaars van de fotowedstrijd Wiki Loves Heritage. Ik was een uur te laat op het feestje, maar ik had me niet gerealiseerd dat er nog een hele reeks speeches op het programma stonden, meestal is zo’n drink een nogal informele gelegenheid. Verkeerde inschatting van mijn kant. Gelukkig was het donker in de zaal van Cinema Nova en kon ik vrij onopgemerkt binnen sluipen. Ik kon nog twee interessante sprekers meepikken en daarna was er gelukkig een korte pauze om wat Libanese mezze binnen te steken, want tegen die tijd (20u) was ik al flink uitgehongerd.

Na dit kort intermezzo ging Wikimedia Belgium over tot de prijsuitreiking van de fotowedstrijd Wiki Loves Heritage. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet bepaald onder de indruk was van de winnaars. Ik vond de gekozen beelden nogal cliché, maar goed, het belangrijkste is dat deze foto’s onder een creative commons licentie vrij gedeeld kunnen worden.

IMG_0991

En daarna was het tijd voor gezellige babbels en heerlijke hummus!

Met de collega’s naar de Kerstmarkt

Ok, de timing was niet optimaal. Mijn ganse team was tegen de sterren op aan het werken om alle dossiers tijdig af te ronden vóór het eind van het jaar, maar hey, een klein verzetje zou ons ongetwijfeld deugd doen. Oorspronkelijk waren we van plan om rond 16u te vertrekken, maar dat bleek al snel niet haalbaar, dus werd het 17u. Een beetje jammer wel, ook omdat we dit uitstapje gepland hadden als afscheidsmoment voor onze collega.

We startten met een glaasje prosecco op het Sint-Katelijneplein en overhandigden daar onze afscheidscadeautjes: een paar mooie oorbellen en een boek (enfin, ja, de print van de cover, want het boek zat nog in de post). Ze was er heel blij mee. Wel jammer dat  ze niet zo lang kon blijven, wegens nog een andere afspraak diezelfde avond. Een beetje een afscheid in mineur vond ik, maar ze scheen het zelf niet zo erg te vinden.

Verder naar de Vismarkt, waar ik kennismaakte met een Portugees eenpansgerecht dat ik nog niet kende: Arroz de Bacalhau. Verrassend lekker en ongetwijfeld gezonder dan de normale brol die je op een kerstmarkt vindt. Uiteraard dronken we ook een glaasje gluhwein, dat kerstmarkt cliché kan ik moeilijk aan mij laten voorbij gaan. Er is iets aan warme wijn met kanaal en een scheutje rum dat mij warm maakt vanbinnen. 😉

Alvorens de trein naar onze respectieve woonplaatsen te nemen, sloten we ons bezoekje af met een jenevertje. Morgen wachtte ons immers een nieuwe pittige werkdag. Schol!

 

Verjaardagsetentje in het Wendelenhof

Vandaag spoorde ik richting Limburg (de NMBS liet het voor één keer eens niet afweten) en hoe dichter ik mijn eindbestemming naderde, hoe witter het landschap werd. Fijn om wakker te worden en buiten een dun laagje poedersneeuw te ontdekken en een paar uur later uit te stappen in Schulen en onder mijn voeten een krakend laagje ongerepte witte sneeuw te voelen.

IMG_0972

De reden voor mijn bezoekje aan Schulen was het verjaardagsetentje van mijn vader in het Wendelenhof, een vrolijkere aangelegenheid dan de vorige keer toen we in datzelfde restaurant toastten op mijn overleden grootmoeder. We startten de maaltijd met, zonder overdrijven, één van de beste cocktails die ik ooit gedronken heb: met rum, appelsap, limoen en kaneel en een laagje espuma van eiwit. Heerlijk!

IMG_0975

Een ideaal begin van de maaltijd die we verder zetten met een heerlijk stukje hazenrug en afsloten met de klassieker der klassiekers: crème brûlée!

IMG_0978

IMG_0979

IMG_0980

We bleven natafelen tot een uur of vier om daarna terug te keren naar het thuisfront, te genieten van een paar glazen Cadenhead Creations whisky van 20 jaar en vervolgens als avondmaal nacho’s met kip, kaas en tomaatjes te verorberen, terwijl mijn broer, zijn vriendin en ik herinneringen ophaalden aan onze vroegere reizen. En toen kon ik geen pap meer zeggen. Al een geluk dat de trein als eindstation Leuven had. 😉

IMG_0984