Ik moet eerlijk toegeven dat ik in het begin van deze week niet verwacht had dat de situatie zo snel zou escaleren. Maar hey, daar zat ik dan deze namiddag, in onze grootste vergaderzaal, afspraken te maken over de te nemen maatregelen. Je voelde de onzekerheid rond de tafel, wetende dat er wellicht nog strengere maatregelen zullen volgen, met de bijhorende economische consequenties. En het is onmogelijk te voorspellen wanneer deze situatie zal eindigen. Bangelijk.
werk
Serieus?
Welke weldenkende mens organiseert een vergadering om 8 uur ‘s ochtends? Neen serieus: waarom??? Op dat tijdstip open ik normaal gezien pas mijn ogen. Gelukkig waren er koffiekoeken, want ik weet niet of ik het anders overleefd zou hebben. Maar goed, ik heb me erdoor geslagen en mijn gedeelte van de presentatie is vlot verlopen. Zelfs mét gigantisch veel slaaptekort.
Lunch bij Wolf!
Vrijdagmiddag had ik een lunchafspraak met mijn favoriete jurist, bij wie je letterlijk dag en nacht terecht kan met juridische vragen of problemen. Echt waar, de mens verdient een medaille voor moed en zelfopoffering. Vandaar dat ik het zo erg vind dat zijn harde werk en inspanningen door het management niet altijd naar waarde geschat worden.
Enfin ja, omdat mijn favoriete jurist en ik allebei houden van lekker eten trokken we richting Wolf. Ik ben nu eenmaal een grote fan van food courts en eigenlijk (shame on me) had ik alleen nog maar het standje van Knees to Chin geprobeerd (die lenterolletjes zijn nu eenmaal zooooo lekker). Omdat een noedelsoepje ook niet te versmaden valt, probeerde ik ditmaal de phở van Hanoi station. Zeer lekker gegeten voor echt geen geld.
Gelukkig hadden we allebei nog plaats voor een dessertje. Die heerlijke chocomousse van de dessertbar van Vincent Denis was de perfecte zoete zonde om deze fijne lunch in stijl af te sluiten.
Een drukke werkdag
Gisteren een drukke, maar boeiende werkdag gehad. ‘s Ochtends vond ons afdelingsmoment plaats, waar ik de honneurs mocht waarnemen in plaats van ons gewonde afdelingshoofd. We kregen zes zeer boeiende presentaties te zien die de grote diversiteit binnen onze afdeling onderstreepte. Dat we voor deze fijne voormiddag te gast waren in het prachtige pand van het VAF was de kers op de taart. De lekkere broodjes ‘s middags waren uiteraard ook mooi meegenomen. 😉
In de namiddag mocht ik opnieuw inspringen voor ons afdelingshoofd. We hadden namelijk een minister over de vloer! En die mens moest uiteraard onthaald worden op een heldere presentatie van onze werking. Ik was minder tevreden over mijn optreden dan ‘s ochtends. Ik steek het op de vermoeidheid, want maar liefst een uur vroeger opgestaan dan normaal om ‘s ochtends te dubbel checken of alles wel in orde was. Enfin, de minister zelf leek tevreden te zijn en dat is het belangrijkste, zeker?
Ramen = comfortfood
Het was een beetje een bizarre dag op het werk met tegenstrijdige berichten van het hoger management en stiekeme strijdvaardigheid van het middle management. Daar bovenop kwam dan nog eens het bericht dat mijn directe baas tijdens het skiën door haar knie gegaan was (gevolg: gescheurde meniscus, gescheurde kruisband en gescheurde binnenband) en de komende week noodgedwongen thuis moet blijven . Net op een moment dat we haar doortastendheid zeer hard kunnen gebruiken.
Maar één ding is zeker: ramen helpt altijd!
Afterwork en risotto
Twee dagen na mekaar op stap met de collega’s, is dat decadent of gewoon goeie teambuilding? Qua deelnemers zat er trouwens weinig overlap tussen beide afterwors, wat maakte dat de gesprekken over totaal andere onderwerpen gingen. Mijn collega’s en ik maakten het onszelf trouwens gemakkelijk: eerst wat flesjes cava met hapjes in het Muntpunt Grand Café en vervolgens heerlijk risotto bij Ricotta & Parmesan. En ja, beide etablissementen passeerden al wel vaker op deze blog, maar originaliteit is soms overroepen. Niets mis met tradities in ere houden!
De risotto met truffel en prosciutto die mij ontzettend goed gesmaakt heeft:
Uitwuifdrink
Dinsdagnamiddag stopten mijn medewerkers en ik allemaal stip om 16u met werken. We hadden immers belangrijkere dingen te doen: afscheid nemen van onze lieve collega die een jaar onbetaald verlof neemt om de wereld rond te reizen. Zo jaloers, zij doet waar ik alleen maar van kan dromen. Want laten we eerlijk zijn, in mijn huidige job is een jaar onbetaald verlof nemen echt geen optie. Maar goed, ze heeft altijd keihard gewerkt en ik gun haar dit sabbatjaar uiteraard van harte. Voor de gelegenheid waren ook een collega in ziekteverlof, herstellende na een operatie, en onze pas gepensioneerde collega komen opdagen. Fijn dat zij er ook bij waren!
Omdat we onze collega niet zomaar wilden laten vertrekken zonder een officieel uitwuifmoment, trokken we samen naar Au Bassin om gezellig iets te drinken en meer te vernemen over haar plannen. Toegegeven, de cava daar viel wat tegen, maar gelukkig maakte de Moscow Mule veel goed. Mijn collega en haar man starten hun reis in Mali om vervolgens nog een paar andere landen in Sub-Sahara-Afrika te bezoeken. Ze kozen specifiek Mali als hun eerste bestemming uit omdat mijn collega daar een Foster Parent kindje heeft. Ze is van plan van met een grote valies vol met spullen naar daar te trekken, die daar achter te laten en verder te reizen met de rugzak. Had ik al gezegd dat mijn collega super cool is?
Na twee drankjes begon iedereen honger te krijgen en zakten we met een coalition of the willing af naar Menma voor een lekkere kom ramen. Een aantal van mijn collega’s hadden nog nooit ramen gegeten. Tss, en dat in 2020! Gelukkig viel mijn favoriete fastfoodgerecht bij iedereen in de smaak, ook bij de wat moeilijkere eters. Dat flesje saké erbij was dan ook de kers op de taart.
Ik weet nu al dat ik mijn collega heel erg ga missen. Ze was altijd de rust zelve en was ook de meest ervaren persoon in mijn team. Bij wie ga ik nu terecht moeten met al mijn vragen? Aan de andere kant ben ik realistisch genoeg om te beseffen dat een jaar zo voorbij is. Twee keer met mijn ogen knipperen en ze zal al terug zijn. 😉
Yet another Samourai Lunch
Ik weet het, qua originaliteit kan dit tellen, maar zo’n lekkere bentobox gaat er altijd wel in. En daifuku (大福) als dessert sla ik natuurlijk nooit af.
Met dank aan mijn lieve collega voor de traktatie!
Tomaten op de Ultimas
Het was een zeer bewogen editie van de Ultimas dit jaar. Eentje die ook onze minister-president ongetwijfeld niet licht zal vergeten, want de tomaten vlogen hem letterlijk om de oren. En ik vermoed dat onze minister-president ook niet zo blij was met het feit dat Walter Swennen, winnaar van de Ultima Beeldende Kunst zijn prijs wegschonk aan de PvdA. Luc Tuymans, winnaar van de Ultima voor Algemene Culturele Verdienste was dan tenminste nog zo beleefd om zijn prijs te schenken aan het culturele project Let’s Go Urban, een urban dansstudio in Antwerpen. Beide heren lieten trouwens anderen in hun plaats opdraven.
Wat het mij het meest zal bijblijven, zijn de scheldwoorden die de minister-president naar zijn hoofd geslingerd kreeg, waarmee de roepers voor mij toch wel een grens overschreden. Je mag het oneens zijn met iemands beleid en dat voor mijn part heel erg duidelijk maken. Maar laten we het toch proberen een beetje beschaafd te houden. Door met dingen te smijten en mekaar de huid vol te schelden, raak je nergens. Een ludieke actie om het ongenoegen van de sector te uiten was mijns inziens veel sterker geweest. Die kleine minderheid die het nodig vond scheldwoorden te hanteren, blonk niet meteen uit in creativiteit en deed door hun gedrag de deur van de dialoog dicht. En als er één ding belangrijk is in tijden van polarisatie dan is het wel met elkaar blijven praten.
Maar allez, de vele leuke babbels op de receptie achteraf toonden aan dat de cultuursector zelf voor het merendeel uit sympathieke en hartelijke mensen bestaat. En ik had de gelegenheid om één van mijn collega’s wat beter te leren kennen tijdens de lange nachtelijke rit in de wagen van Brugge naar Leuven. Chapeau voor onze bob van dienst die de hevige stortregen als een echte super woman trotseerde.
PS: Favoriete moment van de avond: de samenzangsessie onder de deskundige begeleiding van Allez, Chantez! die de Ultima voor cultureel ondernemerschap wonnen.
