Twee keer negatief!

Dat wil zeggen dat ik vanaf nu officieel uit corona-quarantaine mag! Al zou ik dat volgens de nieuwe regels die vanaf 1 oktober ingaan in principe dinsdag al gemogen hebben, want ik had een negatieve test op zak die op dag vijf na het hoog-risicocontact was afgenomen.

Maar goed, het is altijd fijn om zeker te zijn. Dus nu kan ik dit weekend met een gerust gemoed de trein naar Herentals nemen.

In quarantaine

Deze namiddag minder goed nieuws gekregen. Eén van de collega’s met wie ik maandag in vergadering zat, heeft positief getest op COVID-19. Gelukkig heeft hij geen symptomen en gaat het verder prima met hem. Uiteraard belde ik meteen naar mijn dokter van zodra ik het nieuws hoorde, om zo snel mogelijk zelf een test te laten afnemen. Dat kon gelukkig nog vlak voor sluitingsuur.

Terwijl ik ongeduldig zat te wachten tot ik op mijn fiets kon springen om mij als de bliksem naar de terreinen van OHL te begeven, kreeg ik telefoon van een vriendelijke dame verantwoordelijk voor de contact tracing. Ze bezorgde mij alle nodige informatie zodat ik gratis een test kon laten afnemen en deelde mij mee dat ik (en de andere aanwezigen van mijn team die op de vergadering waren) tot maandag 28 september in quarantaine zal moeten. Dat is uiteraard een stevige streep door mijn rekening, want ik had de komende werkweek gepland vier keer naar Brussel te gaan om een aantal vergaderingen fysiek mee te maken, maar goed, iedereen zal het met mijn digitale aanwezigheid moeten stellen. En ook het gepland kennismakingsetentje met de vriendin van mijn vader zal even de koelkast in moeten. Liever dat dan ongewild iemand ziek maken.

Het afnemen van die test viel trouwens heel goed mee. Ik zal niet zeggen dat het aangenaam was, maar ik had mij aan veel erger verwacht. Ik kreeg zelfs complimentjes voor mijn koelbloedigheid van de zeer sympathieke arts die de test afnam.

En nu is het wachten op de uitslag.

Virtueel verjaardagsfeestje

Ter ere van de verjaardag van onze kameraad-whiskyliefhebber organiseerden we een klein virtueel feestje. Toegegeven, de opkomst was met drie personen erg beperkt te noemen, maar we kunnen het er allemaal over eens zijn dat het de kwaliteit is die telt en niet de kwantiteit. Mijn vriend en ik trokken een flesje rode wijn open, terwijl onze kameraad genoot van een geuze met een infusie van basilicum (I know, ik vond het ook een bizarre combinatie).

Naast het uitwisselen van coronavirus war stories, hadden we het ook over de afstand die onze kameraad van zijn vriendin scheidt, die in Australië woont. Op zich al niet evident om zo’n long distance relationship te onderhouden in normale tijden, al slagen ze daar wonderwel in. Maar op dit moment is het zelfs niet mogelijk om te voorspellen wanneer ze elkaar opnieuw fysiek zullen kunnen vastpakken. Ik sympathiseer enorm, want ik mag er niet aan denken in deze periode van mijn vriend gescheiden te zijn. Ok, helemaal alleen is onze kameraad niet: zijn twee dochters komen regelmatig over de vloer, maar toch, je partner moeten missen op dit moment, het is niet evident. En dan mogen we ons nog gelukkig prijzen dat de moderne communicatiemiddelen contact houden zo eenvoudig maken. Dat was vroeger wel anders.

Enfin ja, het was fijn om te kunnen bijkletsen en het deed deugd te horen dat het, gezien de omstandigheden, goed ging met onze kameraad.

PS: Het ideale tegengif in coronatijden: chocolade van Bittersweet!

IMG_8830

En als uitsmijter nog een mooie zonsondergang:

IMG_8836

Home cooked food!

Als er één drastische verandering is die deze coronavirussituatie in mijn leven teweeg gebracht heeft, dan is het wel het feit dat ik schoorvoetend mijn kookkunsten vanonder het stof gehaald heb. Toegegeven, onder het toeziend oog van mijn vriend, die duidelijk de masterchef in huis is. Maar hey, toch al een paar keer in de potten geroerd tijdens deze lockdown. Deze avond bereidden mijn vriend en ik een wokgerecht met rundsvlees, paddenstoelen en broccoli. Helemaal niet slecht, al zeg ik het zelf!

IMG_8606

En daar kregen we nog gratis een spectaculaire zonsondergang bovenop!

IMG_8608

Lang leve de moderne technologie

Want hoe zouden we ander met elkaar communiceren in deze barre tijden (just kidding, of course, ik ben mij er terdege van bewust dat mijn vriend en ik niet veel hebben om over te klagen)? Dankzij Zoom, Facetime, Whatsapp en Microsoft Teams is het mogelijk om via een scherm met elkaar te communiceren en hoewel ik het ermee eens ben dat er niets boven ‘the real thing’ gaat, het doet echt deugd een beetje het gevoel te hebben dat je er een sociaal leven op nahoudt.

Deze avond spraken we af met onze vrienden uit Herent en hun twee getalenteerde dochters. Door het coronavirus konden de twee jongedames hun favoriete hobby, acrogym, helaas niet meer beoefenen, maar dat hield hen alleszins niet tegen om thuis de gekste capriolen uit te halen. Huiswerk maken stond duidelijk niet al te hoog op hun lijstje. De dames hebben genoeg brains om zich aan een snel tempo door de opgelegde oefeningen te werken.

Onze vrienden stelden het ook goed. Allebei hard aan het werk van thuis uit. En hoewel ze familieleden hadden die getroffen waren door het virus, was niemand van hun naasten zo ziek dat een ziekenhuisopname zich opdrong. Opgelucht om dat te horen.

Toch fantastisch dat de moderne technologie ons de mogelijkheid biedt om sociale contacten in stand te houden. En superblij dat (voorlopig) niemand die ik ken ernstig getroffen is door het virus. Laten we hopen dat dat zo blijft.

Yet another walk

Want wat doet een mens anders op een vrije zondag in coronatijden? Ditmaal trokken we naar wat minder gekende plekken in Leuven, zoals het goed verborgen Janseniuspark.

IMG_8341

IMG_8342

IMG_8344

IMG_8345

IMG_8347

We legden hier en daar wat corona gerelateerde beelden vast. Kwestie van later te kunnen terug kijken op deze toch wel unieke periode, waarvan ik van harte hoop deze maar één keer in mijn leven te moeten meemaken.

IMG_8348

IMG_8349

IMG_8352

IMG_8353

IMG_8355

En eindigden met de fantastische street art bij Camilo Torres (yep, alweer een studentenresidentie, paste perfect in het thema van dit weekend)

IMG_8356

IMG_8357

IMG_8358

IMG_8359

IMG_8360

IMG_8361

IMG_8362

IMG_8364

IMG_8365

IMG_8366

IMG_8368

IMG_8371

IMG_8372

IMG_8378

Menselijk contact is de max

Zaterdag stuurde de schoonbroer van mijn vriend ons een berichtje dat hij dit weekend in Leuven moest zijn voor zijn werk. Aangezien de skivakantie van de zus en schoonbroer van mijn vriend door het coronavirus in het water was gevallen en daarmee ook de gelegenheid om af te spreken in Genève, konden we het niet laten om af te spreken voor een babbel. Uiteraard met inachtneming van alle social distancing regels! Wij zijn verantwoordelijke mensen! En zelfs al zaten we op twee meter van mekaar, het deed deugd om gewoon face to face met iemand te praten en niet via een scherm (niet dat ik niet blij ben met de mogelijkheden die de moderne technologie ons biedt, integendeel!).

Het is echt bizar hoe snel een mens persoonlijk contact mist en ik prijs me oprecht gelukkig dat mijn vriend zich door een gelukkige samenloop van omstandigheden in België bevindt en niet in Zwitserland. Ik denk dat ik voorwaar gek zou worden, moest ik godganse dagen alleen achter mijn computerscherm op mijn appartement moest zitten.

De mens is nu eenmaal een sociaal dier en ik mis alle fijne momenten met vrienden en collega’s ontzettend hard. En het allermoeilijkste is dat we op dit moment onmogelijk een einddatum op de ganse situatie kunnen plakken. Mij maak je niet wijs dat het gewone leven zal hervatten na de paasvakantie.

Steun je lokale handelaar!

In deze tijden hebben kleine zelfstandigen het uiteraard bijzonder moeilijk. Gelukkig zijn er initiatieven zoals steunmee.be waarmee je je lokale handelaar een duwtje in de rug kan geven. Want als deze coronacrisis achter de rug is, wil je ongetwijfeld iets gaan drinken in die leuke wijnbar, een mooi juweel of kledingstuk kopen of samen met vrienden toasten op de toekomst. Zelf heb ik vandaag mijn steentje bijgedragen door wat flessen wijn in te slaan bij Convento wines. Een doos van zes flessen witte wijn past perfect in mijn rolkoffertje, zo blijkt. En te oordelen aan het aantal bestellingen dat klaar stond in de winkel, zijn er nog mensen die nood hebben aan wat alcoholische afleiding om deze dagen door te komen… Het deed alvast deugd om een praatje te slaan met de uitbater, zelfs al bevond er zich een plastieken afscheiding tussen ons beiden. De wijn zal ons zeker smaken!

Meevaller van de dag: op de terugweg kwam ik een vriendin tegen die op de Vismarkt woont. We hielden mooi twee meter afstand, maar we namen wel even de tijd om bij te babbelen op de zonnige Vismarkt. Blij om horen dat het haar vriend en haar ook goed gaat. Ze kunnen allebei van thuis uit werken, al is het werk zelf wel naar een lager pitje terug geschroefd. Misschien één dezer eens een virtuele aperitief organiseren, nu onze wijnvoorraad opnieuw is aangevuld.