Steun je lokale handelaar!

In deze tijden hebben kleine zelfstandigen het uiteraard bijzonder moeilijk. Gelukkig zijn er initiatieven zoals steunmee.be waarmee je je lokale handelaar een duwtje in de rug kan geven. Want als deze coronacrisis achter de rug is, wil je ongetwijfeld iets gaan drinken in die leuke wijnbar, een mooi juweel of kledingstuk kopen of samen met vrienden toasten op de toekomst. Zelf heb ik vandaag mijn steentje bijgedragen door wat flessen wijn in te slaan bij Convento wines. Een doos van zes flessen witte wijn past perfect in mijn rolkoffertje, zo blijkt. En te oordelen aan het aantal bestellingen dat klaar stond in de winkel, zijn er nog mensen die nood hebben aan wat alcoholische afleiding om deze dagen door te komen… Het deed alvast deugd om een praatje te slaan met de uitbater, zelfs al bevond er zich een plastieken afscheiding tussen ons beiden. De wijn zal ons zeker smaken!

Meevaller van de dag: op de terugweg kwam ik een vriendin tegen die op de Vismarkt woont. We hielden mooi twee meter afstand, maar we namen wel even de tijd om bij te babbelen op de zonnige Vismarkt. Blij om horen dat het haar vriend en haar ook goed gaat. Ze kunnen allebei van thuis uit werken, al is het werk zelf wel naar een lager pitje terug geschroefd. Misschien één dezer eens een virtuele aperitief organiseren, nu onze wijnvoorraad opnieuw is aangevuld.

Afhaalramen tijdens lockdown

Zoals jullie weten, is ramen mijn favoriete comfortfood. Dus toen ik las dat Ramenbar Susuru de mogelijkheid bood om af te halen, kon ik niet wachten om deze optie uit te proberen. De noedels en de garnituur waren apart verpakt van de bouillon, om te vermijden dat de noedels te zacht zouden worden tijdens het transport. Wat ik wel verkeerd had ingeschat: de wandeling van Susuru naar ons appartement maakte dat de bouillon al bijna helemaal afgekoeld was toen ik thuis aankwam. De bouillon kwam duidelijk niet kokend heet uit de pot, zoals ik verwacht had en eigenlijk vond ik de hoeveelheid bouillon ook te weinig.

Dus ja, lauwwarme ramen levert toch niet hetzelfde geluksgevoel op als heerlijk warme ramen. Beetje een mislukt experiment, dus. Of de volgende keer toch maar met de fiets gaan?

Als uitsmijter een foto van de zonsondergang (zo blij dat de zon schijnt):

IMG_8231

En een foto van onze wandeling bij valavond:

IMG_8233

Een zonnige zondag in de Kruidtuin

Na de Parkabdij zaterdag, trokken mijn vriend en ik zondag naar de Kruidtuin. Kwestie van zoveel mogelijk van dit prachtig, zonnige lenteweer te profiteren, zonder de regels van de social distancing uit het oog te verliezen. Vreemd om op zo’n zonnige dag de Oude Markt over te steken zonder ook maar één terrasje te zien. Surreëel. Deze periode zal mij alleszins nog lang bijblijven. En ook: lang leve Hanami (花見)!

IMG_8183

IMG_8187

IMG_8204

IMG_8200

IMG_8199

IMG_8198

IMG_8196

IMG_8194

IMG_8189

En als uitsmijter, een stukje oude stadsomwalling:

IMG_8208

Ontspanning in tijden van Corona

Na drie dagen thuiswerken, was ik het eerlijk gezegd al beu. En ja, we hebben geluk dat Microsoft Teams tegenwoordig zo goed werkt, maar er gaat toch niets boven écht menselijk contact. Ik vind deelnemen aan zo’n Teams vergadering ook vermoeiender dan een normale vergadering, je moet je meer concentreren om alles goed te verstaan. En ik word ook een beetje ongelukkig van het feit dat ik de godganse dag op één plek moet blijven, gekluisterd achter mijn pc, met amper tijd voor een middagpauze. I like to be on the move.

Na drie dagen meer dan tien uur per dag gewerkt te hebben, snakten mijn vriend en ik zaterdag met andere woorden naar een beetje gezonde buitenlucht and a change of scenery. En hoera, het was frisjes, maar de zon was van de partij! We staken de sporen over en lieten het akelig lege station achter ons om langs het nieuwe Park Belle-Vue en het mooie stadskerkhof naar de Abdij van Park te wandelen. We waren duidelijk niet de enigen die van het zonnetje wilden genieten. Het was behoorlijk druk op de wandelpaden langs de vijver. Maar iedereen deed zijn best om anderhalve meter afstand van mekaar te houden. Sommigen zelfs heel letterlijk. Het is trouwens het ideale moment om sakura te spotten. Prachtig bloeiende bomen tegen gekomen.

IMG_8134

IMG_8135

IMG_8137

IMG_8141

IMG_8149

IMG_8152

IMG_8162

IMG_8165

IMG_8166

IMG_8167

En de prijs voor de origineelste manier om je hobby te blijven beoefenen gaat naar:

IMG_8172

Applaus voor de zorg

Iedereen die nu elke avond applaudisseert voor de helden van de zorgsector, wil ik van harte dit artikel in De Standaard aanbevelen. Het artikel gaat namelijk dieper in op één van mijn stokpaardjes: de onderwaardering van onze maatschappij voor bepaalde essentiële beroepscategorieën. Ik begrijp uiteraard dat dit applaus bedoeld is om de zorgsector een hart onder de riem te steken, maar zou het niet wenselijker zijn om, ik zeg maar wat, verpleegkundigen en andere verzorgende beroepen een beter loon te geven? Ieder van ons zal vroeg of laat in zijn of haar leven zorg nodig hebben en allemaal vinden we dat we recht hebben op de allerbeste zorg. Waarom zorgverleners dan niet waarderen met een loon dat hun harde en emotioneel zware werk naar waarde schat? Zou dat niet beter zijn dan vuil wasgoed buiten hangen en applaudisseren?

Ik hoop alleszins dat deze crisis de ogen van onze maatschappij opent voor wat écht belangrijk is in het leven en een katalysator voor verandering kan zijn. (En ja, die arme, ondergewaardeerde leerkrachten, mogen van mij ook gerust wat meer verdienen.)

171

Dat is het aantal mails dat ik verzameld heb in het mapje ‘corona’ van mijn outlook mailbox sinds de start van de crisis. Ik heb het gevoel dat ik al dagen non-stop bezig ben met alleen maar het implementeren van maatregelen tegen corona en dat terwijl er nog genoeg andere dringende dossiers op mijn bord liggen. Alhoewel dringend, alles is natuurlijk relatief in deze tijden. Het is gewoon doodjammer dat mijn collega’s, die zo hard gewerkt hebben, al hun inspanningen nu verloren zien gaan. En ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat de huidige gederfde inkomsten nooit meer goedgemaakt kunnen worden de rest van het jaar. En wie weet hoe lang blijft deze situatie nog duren?

Maar hey, flatten the curve, baby!

Flatten the curve

En daarmee trok ik de deur achter mij dicht

Deze ochtend nog naar mijn werk gespoord voor de zoveelste corona-crisisvergadering. Bijzonder rustige treinrit, moet ik zeggen. Het is dan toch waar wat de NMBS altijd zegt: het zijn de passagiers die voor de vertragingen zorgen. 😉 De crisisvergadering zelf vond ik eerlijk gezegd een een maat voor niks. Een beetje meer doortastendheid in deze tijden is toch wel aangewezen, vind ik.

Na een ganse voormiddag fysiek vergaderd te hebben, op respectabele afstand van mekaar, uiteraard, ondersteunde ik de arme mensen van de catering in ons bedrijf door een broodje en een kommetje soep te kopen. De catering zit immers met gigantische overschotten, omdat hun bestellingen al geplaatst waren voordat quasi iedereen bij ons is beginnen telewerken. De self service in onze cafetaria was volledig afgeschaft en ook de aanraakschermen om af te rekenen, mochten we niet aanraken. Die werden door één van de collega’s van de catering bediend. Speciaal, moet ik toch wel zeggen.

In de namiddag had ik nog twee teleconferenties en toen hield ik het zelf ook voor bekeken. Op dat moment was ik nog de enige persoon op onze verdieping, dus deed ik het licht uit en trok de deur achter mij dicht. Niet wetende wanneer ik weer terug op post zou zijn. Vanaf morgen doe ook ik aan telewerken.