Amai, die eerste werkweek is voorbij gevlogen. Toegegeven, het was een werkweek van maar vier dagen, maar amai, over een vliegende start gesproken…
Om dat te vieren bestelden mijn vriend en ik sushi bij ons favoriete sushi-restaurant Kintsugi en keken we samen op Netflix naar onze huidige favoriete reeks The Fall.
En kijk eens wat er vandaag geleverd werd!
Het blijft vreemd, een nieuw jaar starten zonder mijn collega’s persoonlijk gelukkig nieuwjaar te kunnen wensen en zeker nu ik officieel gestart ben in mijn nieuwe functie als afdelingshoofd. Maar goed, in de plaats daarvan sleepte ik me van mijn bed naar mijn bureau en zette de laptop op voor een dagje Microsoft Teams vergaderingen. Te starten met een behoorlijk vervelende vergadering om 9 uur ‘s ochtends. Kwestie van het nieuwe jaar meteen goed te beginnen.
En eerlijk, het voelde alsof ik nooit iets anders had gedaan. Ongetwijfeld hebben die twee maanden inlooptijd mij goed voorbereid voor de job. De vele berichtjes om mij succes te wensen, waren natuurlijk ook een stevig hart onder de riem. Ik ben echt blij dat iedereen zo positief reageert en hoop dat ik vanuit mijn nieuwe functie een steentje kan bijdragen aan het welbevinden van mijn collega’s en het behalen van de doelstellingen van onze afdeling. De uitdagingen voor 2021 zijn alvast niet min. Dus vervelen zal ik me zeker niet.
Lagen we nog in bed deze ochtend toen onverwacht de deurbel ging? Misschien. 😉 Snel wat kleren aangetrokken en de leverancier laten weten dat hij het pakketje in de inkomhal mocht achterlaten. We verwachtten geen van beiden postpakketjes vandaag, dus we waren redelijk verrast een grote doos aan te treffen van een afzender die ons niet meteen iets zei.
En kijk, nóg een pakketje van mijn werk. Ditmaal om mijn collega’s en mezelf te danken voor het werk dat verzet werd specifiek in het kader van de coronacrisis. En hoewel ik al deze gebaren uiteraard erg apprecieer, voel ik me ook iet of wat gegeneerd door de overdaad aan cadeaus die mij deze decembermaand zijn te beurt gevallen, wetende dat er mensen zijn die zonder werk zitten en waarvoor het elke maand een gevecht is om de eindjes aan mekaar te knopen. En dus sus ik mijn geweten door deze decembermaand een deel van mijn eindejaarspremie door te storten aan mijn favoriete goede doelen.
Tip: Voor giften gedaan in 2020 bedraagt de belastingvermindering uitzonderlijk 60 % van het gestorte bedrag.
Mijn collega’s zijn er deze namiddag met verve in geslaagd mij op de valreep van 2020 nog een fijne verrassing te bezorgen. Ik had om 16u een digitaal overleg met een collega met wie ik wekelijks kort overleg, want zij trekt een belangrijk project binnen ons team. Het was me wel niet duidelijk wat we vandaag nog te bespreken hadden, want ons vorige overleg dateerde van woensdag en veel was er sindsdien niet meer gebeurd. Aangezien ik deze maandag al een vrij drukke vergaderdag had, vroeg ik aan haar of het overleg niet gewoon kon geannuleerd worden. Maar ze wilde toch graag even kort samen zitten. Ok dan!
Toen ik om 16u de Teams vergadering vervoegde, was ik daar echter niet alleen met mijn collega, een hoop andere collega’s waren stiekem aangesloten bij de vergadering. En hup, daar ging opeens tegelijkertijd de deurbel. Ik was even helemaal in de war, want ik verwachtte geen pakketje, maar toen ik zag dat het één van mijn collega’s was die in Leuven woonde, viel mijn eurocent: mijn collega’s hadden mij liggen!
De collega in kwestie kwam mij een doosje pralines van Bittersweet brengen, wat aanleiding gaf tot een beetje een slapsticksituatie, want ik moest mijn mondmasker nog ergens vinden en mijn collega moest eigenlijk op anderhalve meter blijven staan, waardoor de overhandiging van de pralines er nogal komisch uit zag. Het leven is er logistiek niet makkelijker op geworden sinds de start van de coronacrisis. En aangezien ik mijn hoofdtelefoon op had, kon mijn collega natuurlijk niet meevolgen wat de andere collega’s via Teams zeiden.
De digitaal aanwezige collega’s hadden nog een tweede verrassing voor mij: een bon van de AS Adventure. Komt goed van pas want mijn wandelschoenen zijn al serieus aan het verslijten van al dat wandelen de voorbije maanden.
Echt zeer dankbaar voor dit fijne afscheidscadeautje. <3
Aangezien deze vrijdag voor veel van de collega’s van mijn team de laatste werkdag van het jaar was (onze kantoren sluiten tussen kerst en nieuw, maar veel mensen met kinderen nemen de ganse kerstvakantie vrijaf), organiseerde ik om 15u een kleine digitale jaarafsluiter. Niks speciaals, gewoon een gezellig samenzijn met de collega’s van het team, maar ditmaal vergezeld van een glaasje bubbels, voor de liefhebbers, uiteraard.
En jawel, terwijl ik al helemaal in de stemming was om een flesje cava open te trekken, kwam exact vijf minuten voor drie een Bijzonder Belangrijk Document mijn mailbox binnen waaien. Een BBD dat dringend door de grote baas ondertekend moest worden. Dus besteedde ik de eerste twintig minuten van onze gezellige teamdrink met het administratief op orde zetten van dit dossier. Camera en microfoon af en typend tegen een hoog tempo. En ja, het is jammer dat ik het begin van de bijeenkomst van mijn team miste, maar aan de andere kant weet ik dat het afwerken van dit dossier (dat al meer dan twee jaar aansleepte) mij de onontbeerlijke gemoedsrust geeft, nodig om onbezorgd een flesje te ontkurken.
En jawel, de fles cava werd met dubbel zoveel plezier ontkurkt toen ik op ‘verzenden’ drukte. Het team was bijna voltallig en ja, het voelde een beetje als een afscheidsfeestje, terwijl dit niet zo bedoeld was. Want op 1 januari 2021 neem ik afscheid van dit fijne team dat ik drie jaar lang met heel veel plezier heb geleid. Een team waarop ik oprecht fier ben. Fantastisch om te zien hoe mijn medewerkers gegroeid zijn in die drie jaar tijd en wat we allemaal samen gepresteerd hebben.
Uiteraard liep het feestje met mijn team een beetje uit en arriveerde ik een half uur te laat op het volgende feestje. Da’s dan weer het voordeel van Microsoft Teams. Het kost je welgeteld twee seconden om van het ene naar het ander feestje te gaan. 😉 Het tweede feestje was er één met mijn collega-teamverantwoordelijken. Ook een fijne groep mensen van wie ik begin januari afscheid moet nemen. Een mens wordt er zowaar een beetje weemoedig van. Natuurlijk zullen de banden met al deze mensen niet verbroken worden, maar mijn nieuwe functie zal ongetwijfeld een invloed hebben op onze manier van met elkaar omgaan. Alleszins heel blij met het afscheidscadeautje dat ik van mijn collega-teamverantwoordelijken mocht ontvangen. Het zijn schatjes!
Deze namiddag organiseerden mijn enthousiaste collega’s het Warmste Artistieke Webinar ten voordele van Amana Trust vzw. En amai, ik was echt onder de indruk van het talent van de collega’s die optraden. Live zingen en tegelijkertijd jezelf begeleiden op gitaar terwijl een publiek van een honderdtal (op het piekmoment zelfs honderdvijfentwintig!) collega’s kijkt en luistert, het is niet iedereen gegeven. Maar pluim voor alle deelnemers: genoten van de DJ-set (niet live, maar wel achteraf te beluisteren via MixCloud.com), de slideshow met door corona geïnspireerde foto’s, de gedichten, de schilderijen, het poëtisch talent en de prachtige pianostukken die mijn collega’s met ons deelden.
En ja, best wel trots op mijn eigen bescheiden bijdrage. Zowel Jingle Bell Rock als This little light of mine klonken zeer goed en ook de visuals werkten aanstekelijk. De chat van Teams barstte van de positieve commentaar van de collega’s en meteen was ik al dat gevloek en gezucht op die verloren zondagmiddag vergeten. Fijn om een steentje te kunnen bijdragen om het werkjaar in schoonheid af te sluiten. En: we haalden meer dan duizend euro op voor het goede doel!
Zonet geleverd door Bpost: een bedanking van het management voor mijn collega-leidinggevenden en mezelf. Ik moet zeggen dat ik dit gebaar oprecht apprecieer en ik zal de inhoud van deze fruitmand met veel liefde delen met mijn vriend. Allez, het fruit toch. 😉
Voor mijn archief, de boodschap die erbij zat:
Beste collega,
2020 werd een jaar dat we niet snel zullen vergeten…
Het coronavirus haalde onze routine helemaal onderuit. Onze thuissituatie, onze manier van werken en onze organisatie werden in recordtijd helemaal overhoop gehaald. Jullie, als leidinggevenden van ons bedrijf werden de spil van een organisatie ‘op afstand’. Dat bracht heel wat extra werk met zich mee, naast de zorg voor jullie teamleden en jezelf (en familie). Met het jaareinde in zicht willen wij jullie voor deze inspanningen een speciaal dankwoord sturen en een cadeautje aanbieden. Geniet van enkele dagen rust en van de kerstsfeer in kleine kring, zorg voor voldoende ontspanning en hopelijk kunnen we elkaar in 2021 snel weer écht ontmoeten.
Weet je waar ik helemaal geen zin meer in had na een dag van vergaderingen en een selectiegesprek voor een bevorderingsprocedure, allemaal via Microsoft Teams? Een team coaching intake gesprek om vijf uur ‘s avonds…
Maar al bij al viel het mee. De dame slaagde met haar levendige stijl van vragen stellen erin mijn aandacht vast te houden en me te enthousiasmeren om nog wat min of meer samenhangende antwoorden uit mezelf te persen. En al bij al is dit een unieke kans om in een traject te stappen met de collega’s waarmee ik na één januari nauw zal moeten samenwerken. Hopelijk kunnen we na dit traject zeggen dat we écht een team zijn geworden. Al zegt dat kleine sceptische stemmetje in mijn achterhoofd ‘no way’.
Vandaag vond het Teams afscheidsfeestje plaats van één van mijn favoriete juristen. Doodjammer dat ze ons bedrijf gaat verlaten, want echt een fijne relatie met haar opgebouwd, zowel professioneel als op persoonlijk vlak vonden we elkaar direct. Ik moet zeggen dat ik al redelijk groggy was na een dag non-stop vergaderen van negen uur ‘s ochtends tot half vijf ‘s avonds (zonder middagpauze), maar om afscheid te nemen van mijn lieve collega, breidde ik daar graag nog een half uurtje aan vast. Aangezien het feestje al om half vier was begonnen, bleef er niet meer zo heel veel volk over om half vijf, maar dat maakte het eigenlijk gezelliger. Hoe groter het aantal personen in zo’n Teams vergadering, hoe moeilijker om tot echte gesprekken te komen.
Hopelijk kunnen we al die gemiste afscheidsfeestjes en pensioenvieringen van 2020 ergens inhalen in 2021…
Na weken niet meer fysiek op het werk geweest te zijn, spoorde ik vandaag opnieuw naar Brussel. De directe aanleiding was een fotoshoot op de valreep van 2020 met mijn huidige afdelingshoofd en collega-teamverantwoordelijken. Bleek dat er immers geen enkele foto bestond waarop we met ons team van vier power women samen figureerden. Dat moest dus hoogdringend en nog vóór het einde van 2020 rechtgezet worden. Al moet ik toegeven dat ik iet of wat gegrommeld heb, omdat ik daardoor met én mijn fototoestelrugzak én mijn laptoprugzak én een statief moest sleuren.
Uiteraard had de trein van 9.04u die ik wilde nemen twintig minuten vertraging, waardoor ik de Teams vergadering om 9.30u noodgedwongen op de trein moest meevolgen. En omdat een ongeluk niet alleen komt, was ik natuurlijk vergeten mijn oortjes mee te nemen. Níet ideaal, gelukkig was het een vergadering waarbij ik niet aan het woord moest komen.
Op mijn bureau in Brussel lag een berg post op mij te wachten. Toch onvoorstelbaar dat er nog steeds papieren facturen en aanmaningen bij ons blijven binnen komen. Ondertussen zou je toch verwachten dat er bij die leveranciers een belletje moet gaan rinkelen zijn over het feit dat hun facturen zo lang onbetaald blijven… Gelukkig zat er bij de post ook een leuke verrassering: een heus aperitiefpakket, bedoeld om samen met alle deelnemers te klinken op het einde van een (virtueel) congres. Het congres in kwestie had eigenlijk al maandagavond plaatsgevonden. Maar hey, dit pakket zal ik ook op een ander moment met plezier degusteren.
Verder was het ijskoud op de bureau, de chauffage was duidelijk op de minimum stand gezet. Terecht uiteraard, want er is dezer dagen nog amper iemand op kantoor. Maar de koude maakte dat het alles behalve ideaal was om geconcentreerd te werken. Rond kwart na twaalf hield ik het dan ook voor bekeken en trok ik met mijn afdelingshoofd en collega-teamverantwoordelijken naar de trappen van de St-Michiels en St-Goedelekathedraal voor een coronaveilige fotoshoot op anderhalve meter afstand van mekaar. Ter elfder uren wisten we nog ergens een collega op te duikelen die fotograaf wilde spelen. Het kostte een paar pogingen (zo’n full frame spiegelreflexcamera is natuurlijk iets moeilijker te bedienen dan een smartphone), maar uiteindelijk kwam er een aanvaardbare foto uit de bus.
Mission accomplished. En dus konden mijn collega en ik opnieuw naar Leuven sporen. Al genoeg kou geleden met dat verwarmingsketelincident.
PS: Het was de dag van de fijne verrassingen, want in Leuven werd ook een tof pakketje geleverd…
