With the best colleague! Alleen jammer dat de sushizaak waar we wilden gaan lunchen gesloten was wegens vakantie (niet dat het hen niet gegund is). Zo belandden we bij Khai Mook, een Thaise street food zaak. De pad thai was zeker lekker, maar echt gezellig zitten was het niet meteen. Al maakte het uitstekende gezelschap van mijn collega dat natuurlijk meer dan goed!
Om de eerste werkdag terug op kantoor na een geweldige vakantie toch nog een beetje het vakantiegevoel te behouden, zei ik volmondig ja toen mijn collega’s me vroegen of ik zin had om hen tijdens de middagpauze te vergezellen naar de tentoonstelling Khorós van Berlinde De Bruyckere in Bozar. Ik had al veel afbeeldingen van haar werk gezien, Berlinde De Bruyckere is uiteraard een gevestigde naam, maar het was de eerste keer dat ik in direct contact met werken van haar kwam. Khorós is de eerste grote solotentoonstelling van Berlinde De Bruyckere. En amai, indrukwekkend. Ook het productieproces achter de werken is bijzonder fascinerend. De kunstenares gebruikt materialen zoals textiel, dierenhuiden, haar, takken en metaal door mekaar. De meeste van haar werken stralen een soort melancholie uit die bij de keel grijpt. Knap.
Met dank aan mijn collega’s om me mee te vragen.
Deze voormiddag moest ik in Oostende zijn voor een belangrijke vergadering. Wat mij de gelegenheid gaf het aangename aan het nuttige te paren. Een oud-collega en zijn vriendin hebben immers een studio in Oostende en ze zijn tegenwoordig vaker in Oostende dan in hun stulpje in Bierbeek. Dus stuurde ik een berichtje of we ‘s middags na mijn vergadering samen konden lunchen. En hoera: dat paste voor hen. Meteen een halve dag verlof in mijn agenda gepland!
Ik maakte kennis met een bijzonder fijne lunchplek: Lizette & Lucien, een plek waar jongeren, adolescenten en volwassenen met een beperking meewerken in de zaak. Onze bestelling werd opgenomen door een bijzonder vriendelijke jongeman met een verstandelijke beperking. Heel fijn dat deze mensen de gelegenheid krijgen om op deze manier hun steentje bij te dragen aan de samenleving. Het werkplezier spatte er vanaf. En de quiche met slaatje en soep mocht er ook zijn! Aanrader!
Na deze lekkere lunch hadden we nog een klein plekje over voor het dessert: heerlijk huisgemaakt ijs van ICE ICE AMY met ingrediënten afkomstig van lokale leveranciers. ICE ICE AMY is een passieproject van Amélie Cobbaert, een burgerlijk ingenieur scheikunde. En ik kan bevestigen: een ijsje van ICE ICE AMY is absoluut een omweg waard. Smullen!
Als afsluiter van de namiddag troonden mijn oud-collega en zijn vriendin mij mee naar hun stulpje op de dijk van Oostende. Mijn oud-collega had nog allerlei lekkers voorzien: bubbels en verse aardbeien, maar ik kon helaas niet lang blijven, omdat ik ‘s avonds had afgesproken met een vriendin in Leuven. En tja, de rit met de tram naar het station van Oostende in combinatie met de treinrit Oostende-Leuven maakte dat ik natuurlijk wel even onderweg was. Ik kijk nog steeds reikhalzend uit naar de uitvinding van de teleportatie!
Volgende keer hoop ik alvast langer te kunnen genieten van het uitzicht op het gezellige balkon van mijn oud-collega en zijn vriendin!
Na een halve teamdag in Mechelen spoorde ik terug naar Brussel voor het afscheidsfeest van een collega uit het managementcomité. De grote baas had mij gevraagd om een woordje te doen, dus het was belangrijk dat ik op tijd was voor het feest. Mijn speech werd goed onthaald (met dank aan de assistentie van ChatGPT) en ik zag dat de afscheidnemende collega oprecht ontroerd was.
Persoonlijk vind ik het heel jammer dat deze collega vertrekt, want wij zaten vaak op dezelfde lijn in het managementcomité en het voelt wel een beetje alsof ik een bondgenoot verlies. Tegelijkertijd ben ik blij voor haar, want ik wist dat ze al een tijdje uitgekeken was op haar huidige functie. Heel knap ook dat ze zich op haar zestigste nog in een nieuw avontuur stort. En wat voor één! Ze komt aan het hoofd te staan van een organisatie die veel groter is dan de onze.
Het werd alleszins een gezellig afscheid met fijne babbels en een lekker afscheidscadeautje dat ik met plezier zal opdrinken!
Op deze prachtige zomerse julidag spoorde ik samen met wat collega’s naar Mechelen voor de teamdag van één van de vier teams in mijn afdeling. Ik probeer als afdelingshoofd zoveel mogelijk deel te nemen aan de jaarlijkse teamdagen, omdat mij dat de gelegenheid geeft om mijn collega’s op een informele manier wat beter te leren kennen. Iets waar in tijden van thuiswerk niet meer zoveel gelegenheid toe is.
In Mechelen hadden we met gans de groep afgesproken voor de ingang van het station van waaruit we te voet naar het vertrekpunt van de bootjes wandelden. De zon scheen volop en het schittterende weer maakte dat iedereen behoorlijk goed gezind was. De boottocht op de Dijle dwars door Mechelen was dan ook een groot succes.
Na de boottocht wandelden we verder naar Sjarabang, een inclusief creatief atelier, dat kunst- en cultuurparticipatie van mensen met een verstandelijke of meervoudige beperking bevordert. We genoten er van een lekkere broodjeslunch met een slaatje.
Omdat ik al om 16u terug in Brussel moest zijn voor het afscheidsfeest van een dierbare collega, kon ik helaas niet deelnemen aan het ganse namiddagprogramma. Gelukkig waren mijn collega’s zo vriendelijk om mij bij de eerste groep van 12.30u in te delen, zodat ik toch nog het Kunstuur kon meepikken. Ondertussen heb ik al een paar keer kunnen genieten van dit concept en ik blijf het een aanrader vinden. Ideaal ook voor mensen die niet echt frequente museumbezoekers zijn, maar toch wat willen bijleren over de Belgische schilderkunst.
Na het bezoek aan het Kunstuur nam ik afscheid van mijn collega’s en wenste hen nog een inspirerende namiddag toe. Ik wist dat ze aan de slag zouden gaan met verf om een eigen schilderij te creëren en vond het stiekem wel jammer dat ik daar niet bij kon zijn. Maar kijk, een mens kan nu eenmaal niet op twee plekken tegelijk zijn. Dus wandelde ik braaf naar het station van Mechelen om van daaruit naar Brussel te sporen.
Met dank aan de extra lange managementvergadering die vandaag uitzonderlijk van 9.30u tot 14.30u duurde. En bij zulke marathonvergaderingen smaakt zo’n lekkere lunch met Italiaanse salades natuurlijk dubbel zo goed!
Moet een mens verstandig zijn en de eerder gemaakte plannen bijstellen. Ik had deze avond immers gepland om naar de lezing van Emanuel Christ in CIVA te gaan, maar toen ik zag dat ik bijna veertig minuten onderweg zou zijn met het openbaar vervoer, voelde ik mijn enthousiasme onder het nulpunt dalen. De grote hoeveelheid werk op de plank in combinatie met het feit dat ik deze week nog twee andere avondactiviteiten in mijn agenda had staan, maakte dat ik het verstandiger vond om gewoon naar huis te sporen en een avond te werken.
En eerlijk, blij dat ik deze keuze gemaakt heb. Dit was duidelijk het engagement te veel deze week.
Deze ochtend nam ik de bus van Brussel-Noord naar het MONA klooster in Jette. Het was even zoeken om de bushalte te vinden door de werken aan Brussel-Noord, maar gelukkig was google mijn vriend en toonde googlemaps mij waar de tijdelijke busstop was.
Het was een prachtige zonnige dag en de busrit verliep vlotjes. Ik kwam mooi op tijd aan in het MONA klooster voor kennismaking met een aantal organisaties uit de sociaal-culturele en amateurkunstensector. Bijzonder boeiend en fijn om mijn horizon wat te verbreden. De locatie was ook heel bijzonder. Het voormalige klooster is getransformeerd naar een open ontmoetingsruimte waar kruisbestuivingen kunnen plaatsvinden. Verschillende creatievelingen hebben er hun atelier, maar er is ook een sportzaal, vergaderruimte, screeningzaal, een secret garden en een akoestische kapel.
Voor de lunch werden we getrakteerd op heerlijke Libanese gerechten, waarvan we samen genoten in de rustgevende en (gelukkig) schaduwrijke tuin. Echt een bijzondere plek om even te verpozen in een grootstad als Brussel. Deed me deugd om een voormiddag te ontsnappen aan de werkstress.
Doet altijd deugd als het managementcomité dubbel zo lang duurt als gewoonlijk. Alvast genoten van deze heerlijke Italiaanse specialiteiten én het mooie uitzicht. Het kwam de kwaliteit van de vergadering in de namiddag alvast ten goede!
Altijd fijn als je te voet kan gaan werken! Vanaf 11.30u hadden mijn collega’s en ik een overleg met een aantal partnerorganisaties in één van de gezellige vergaderlokalen in M. De uren daarvoor werkte ik dus van thuis uit. Lekker makkelijk.
Voor de lunch werden we getrakteerd op brood met een overdaad aan verschillende soorten beleg, quiches en vers gemaakte soep. Het leuke aan de lunch was dat die voor de verandering eens niet uit voorgesmeerde broodjes bestond, maar dat je zelf kon kiezen welk beleg jouw voorkeur had. Al focuste ik mij vooral op de soep en de quiche. Ik was zo druk aan het babbelen dat ik helemaal vergat foto’s te maken van de lunch. Jullie zullen dus jullie verbeelding moeten gebruiken.
Na de lunch waren er nog twee workshops gepland, eentje gewijd aan onze gemeenschappelijke uitdagingen en een tweede gewijd aan hoe we onze onderlinge samenwerking konden versterken.
Om 15.30u schreven we de laatste conclusies op en haastten we ons naar de aula van M voor de lancering van Horizon 2035 door minister Gennez.
We sloten de dag af op het geweldige dakterras van M waar we genoten van een hapje en een drankje van de geweldige Laura Massa. Er waren ook nog rondleidingen in M voorzien, maar het was zo gezellig op het dakterras dat ik die helemaal uit het oog verloor. Ik zal nog eens moeten terugkomen op een later moment!
