Zierikzee en Kerkwerve – 18 april 2025

Vrij last minute beslisten we om samen met onze vrienden tijdens het Paasweekend naar Zeeland te trekken. Ik zocht en vond een mooie accommodatie in Kerkwerve en aangezien mijn vriend in Zwitserland sowieso vrijaf heeft op Goede Vrijdag, besloten we al te vertrekken op vrijdagochtend.

We spraken af elkaar te treffen om 12.30u op randparking P3 in Zierikzee om het weekend te starten met een gezamenlijke lunch. Onze vrienden vertrokken uit Testelt en wij uit Leuven. Je zou denken dat we dan ongeveer op hetzelfde moment zouden aankomen, want het is niet dat Testelt en Leuven zo ver uit mekaar liggen, maar onze vrienden kwamen op hun route onverwacht veel file tegen.

Mijn vriend en ik zaten dus dik twintig minuten eerder te genieten van een wijntje op het onverwacht zonnige terras van Eetcafé Marktzicht, in het hart van Zierikzee. Niet bepaald een straf.

Nadat onze vrienden ons vervoegd hadden, moesten we gelukkig niet lang op ons middagmaal wachten. Mijn tafelgenoten gingen voor hamburgers, uitsmijters en croques, maar ik kon de verleiding van de asperges niet weerstaan. Lang leve het aspergeseizoen!

Na de lunch wandelden we op het gemak terug naar de parking door de gezellige straten van Zierikzee. Ik kon de verleiding niet weerstaan om een stuk “Paaskaas” te kopen en ook onze vrienden kochten een paar bolletjes kaas als souvenir, konden we dat meteen al van onze todolijst schrappen.

Doordat ik op voorhand weinig tijd had, had ik niet de moeite genomen om ons op voorhand in te checken in ons hotel. Mijn ervaring is dat dat meestal toch heel vlot verloopt, dus ik zag de meerwaarde niet direct. Dat was een kleine misrekening want de eigenares van Hof van Alexander was tergend traag. In haar plaats zou ik me toch zo’n kaartlezer aanschaffen die eenvoudigweg de gegevens van een eID kan inlezen.

Nadat we eindelijk ingecheckt waren, vroegen we meteen of we fietsen konden huren. Dat verliep gelukkig iets vlotter, maar echt onder de indruk van haar efficiëntie was ik toch niet. Enfin, we namen de codes voor onze kamers in ontvangst, brachten onze valiezen naar de kamer en trokken vervolgens terug naar Zierikzee.

Ditmaal parkeerden we ons op een andere randparking in Zierikzee, niet ver van Brasserie De Kaoie waar ik voor het avondmaal gereserveerd had. We slenterden een beetje op goed geluk door de straten van Zierikzee. Als we iets interessant zagen, een windmolen, een ophaalbrug, een mooi gebouw, een kerk, een stadspoort, een brulboei, liepen we gewoon die richting uit. Onze eerste indruk van Zierikzee werd bevestigd: mooi en gezellig stadje. Dat de lucht strakblauw was en we (toch wat onverwacht) konden genieten van een stralend zonnetje maakte dat alles er nog mooier uit zag.

Continue reading →

Babybezoek in Brussel

Deze avond nam ik samen met een collega van ons kantoorgebouw de bus naar een stukje Brussel waar ik tot op heden nog nooit was geweest. Doel van ons bezoek was het bewonderen van de prachtige baby van mijn collega en zijn partner. De baby was echt een dotje. Hij heeft de hele avond werkelijk geen kik gegeven en liet zich gewillig vastpakken door mijn collega’s. De twee papa’s zagen er trouwens ongelooflijk goed uitgeslapen uit voor twee kersverse ouders. Zelden zo’n relaxte ouders gezien na de geboorte van hun eerste kind. Mijn collega en zijn partner toverden zonder problemen heerlijke hapjes op tafel en stelden vervolgens voor om wat pizza’s in de oven te schuiven en samen avond te eten, ons verzekerend dat het helemaal geen moeite was. Een aanbod dat ik uiteraard graag aan nam!

Na de baby voldoende bewonderd te hebben, nam ik afscheid van de stralende papa’s en nam ik vervolgens de bus naar Brussel-Centraal, omdat dit een kortere busrit was dan die naar Brussel-Noord (ik ben niet bepaald een fan van de bus). Ik was spijtig genoeg even vergeten dat er in de omgeving van Brussel-centraal werken zijn, waardoor de bus tijdelijk niet meer vlak aan Brussel-Centraal stopt en ik dus een sprintje uit mijn vermoeide voeten moest persen om nog tijdig de trein te halen. Wat mij lukt met een minuut speling. Oef!

Supporteren voor de marathonlopers in Leuven

Dit weekend stond Leuven helemaal in het teken van de European Running Championships. Gisteren lieten we dit event links liggen, maar vandaag trokken mijn vriend en ik naar verschillende plaatsen op het parcours om te supporteren voor onze Leuvense vriendin, die voor de eerste keer in haar leven een marathon liep. En waar we heel veel afgepeigerde en zich voortslepende lopers zagen, waaraan we twijfelden of die wel de eindstreep zouden halen, was onze vriendin zo fris als een hoentje en zwaaide ze breed glimlachend naar ons terwijl wij stonden te supporteren. Ze finishte in een tijd die iets lager lag dan gehoopt, maar dat lag vooral aan haar running mate die het duidelijk een pak lastiger had als onze vriendin. Achteraf hoorde ik dat ook nog een andere vriendin de marathon had gelopen en kon ik mezelf wel voor het hoofd slaan dat ik de gelegenheid gemist had om haar aan te moedigen. Aan de finish liepen we bijna letterlijk onze vrienden van de Vismarkt tegen het lijf, die ook kwamen supporteren. Het is duidelijk dat dit sportief evenement heel wat volk op de been gebracht heeft in Leuven.

Proficiat aan alle lopers! Ik zou het jullie niet nadoen!

Onverwachte ontmoeting bij Bar Florida

Eigenlijk moesten zowel mijn vriend als ik nog werken, maar wie kan thuis achter een computerscherm blijven zitten op zo’n prachtige lente-avond vlak voor het weekend? Dus klapten we de laptopschermen op een respectabel uur dicht en wandelden we richting de Vaartkom omdat daar de laatste zonnestralen het langst blijven hangen. Helaas zat gans het terras van Bar Florida vol toen wij er aankwamen. We waren al aan het nadenken over een plan B, toen een koppel aan een tafeltje voor vier ons wenkte. De broer en schoonzus onze Leuvense vrienden. Ze nodigden ons heel vriendelijk uit om plaats te nemen aan hun tafel en deze tweede ontmoeting viel veel beter mee dan de eerste. Wat nog maar eens bevestigt dat een eerste indruk niet altijd de juiste is.

Mijn vriend en ik dronken twee cocktails in de avondzon met zicht op de pas heraangelegde vaartkom en namen toen de laatste zonnestralen achter de horizon verdwenen afscheid. Fijn om gewoon op den bots te kunnen genieten van een mooie vrijdagavond in eigen stad.

Lunch in Gare Maritime

Een lunchafspraak met een oud-collega bracht mij terug naar de food court van Gare Maritime. Mijn vorige ervaringen daar waren eerder gemengd. En ook nu was ik enigszins teleurgesteld in de cauliflower nirvana curry van Curry Karma die ik besteld had. 14,5 euro voor een beetje bloemkool met rijst is toch echt wel overdreven. Het gerecht was zelfs niet de moeite om een foto van te nemen. En het duurde dan ook nog eens heel lang voordat het klaar was en dat terwijl het heel rustig was in de Gare Maritime. Gelukkig maakten het uitstekende gezelschap en de mooie omgeving veel goed! Jammer, want deze food market zou zo succesvol kunnen zijn als de gerechten nét iets beter zouden zijn en de service vlotter.

Gelukkig kon ik op de terugweg naar kantoor genieten van prachtige bloesems.

Grand Café De Torenhoeve

Gisteren hadden we afgesproken met onze vrienden uit Rotselaar en hun drie zonen om samen te genieten van een heerlijk diner in het recent geopende Grand Café De Torenhoeve. Aangezien het mooi weer was, ontleenden mijn vriend en ik een elektrische blue-bike voor de verplaatsing naar Rotselaar. En amai, toch een geweldig uitvinding die elektrische fietsen. Je kan al fietsend lange afstanden afleggen zonder dat je helemaal bezweet op je bestemming aankomt. En een dikke pluim voor blue-bike dat je nu in de meeste grote stations ook elektrische fietsen kan ontlenen.

Onze kameraad had onlangs zijn voet gebroken en kwam dus op krukken binnen gesukkeld. Gelukkig werd er snel een krukje gevonden om zijn gewonde voet op te laten rusten. Blijkt trouwens eens te meer dat de meeste ongevallen in huis gebeuren. Onze kameraad had zijn voet gebroken door simpelweg over een trapje in huis te struikelen. Een ongeluk zit in klein hoekje. Gelukkig verliep het genezingsproces voorspoedig en mag hij binnenkort uit de gips.

Wij genoten alvast van de lekkere brasseriekeuken van De Torenhoeve. De porties waren stevig, al vermoed ik dat deze nog wel zullen verkleinen als de kok zijn voorraadbeheer beter onder controle heeft. Enige valse nood: de kaassaus van de macaroni met jonge Brugse kaas, die de oudste zoon van onze vrienden besteld had, was zuur. Geen probleem: het personeel nam het gerecht meteen terug naar de keuken en we kregen een alternatief aangeboden: een gigantische spaghetti die zo groot was dat onze vrienden nog een halve spaghetti mee naar huis konden nemen. Op de service valt alvast niets aan te merken. En ik heb oprecht genoten van mijn rundscarpaccio en tomaat garnaal (met keiveel garnalen, hoera!)

Vip-avond Klarafestival 2025

De afspraak om bij te praten met mijn vriendin uit Kruibeke stond al een tijdje in mijn agenda, maar had nog geen concrete invulling gekregen. Dus toen de uitnodiging voor de Vip-avond van het Klarafestival in mijn mailbox viel, contacteerde ik haar met de vraag of ze zin had om mijn plus one te zijn. Aangezien ze zelf lang een instrument gespeeld heeft, zei ze meteen ja.

En dus troffen we elkaar rond half zes in Brussel-centraal om samen naar het walking dinner in de Warande te gaan. Het was de eerste keer dat ik naar dit evenement ging, dus ik wist niet goed wat te verwachten. We werden gelukkig alles behalve teleurgesteld. Eén blik op de menukaart die op elke receptietafel stond, maakte duidelijk dat we een culinair hoogstaande avond tegemoet gingen. En de champagne smaakte ook naar meer.

Na de speeches en het dessert wandelden we in groep naar de Henry Le Beoufzaal in Bozar voor het concert van het Gürzenich-Orchester Köln onder leiding van Emmanuel Tjeknavorian. We genoten van het muzikale programma met muziek van Chatsjatoerjan, Moessorgsksi en Ravel. Het hoogtepunt van de avond was het pianoconcerto van Ravel met pianist Bertrand Chamayou aan de toetsen. Prachtig.

Na het concert genoten we van een glaasje wijn op de afsluitende drink in het Fumoir en namen we de tijd om uitgebreid bij te praten over de grote veranderingen in het leven van mijn vriendin. Een avond om in te kaderen.

De filosofie van Sinatra

Gisteren zakten we met ons groepje van vijf Leuvenaars en één Genevois af naar La Filosofia in de Parkstraat. Onze vriendin had een mooie tafel voor zes personen gereserveerd aan het raam en ik keek er persoonlijk heel erg naar uit om te genieten van een avond met Italiaanse specialiteiten.

We startten de avond met rosé bubbels en een tagliere del Colomba om te delen. Als hoofdgerecht koos ik voor de tarbot met groene asperges, cavolo nero en puree met een pesto van citroen di Amalfi. Heerlijk! Wat een bezoek aan La Filosofia ook altijd memorabel maakt zijn de toffe Italiaanse obers die met veel flair het eten serveren. We sloten de maaltijd af met een aan tafel bereide tiramisu, waarvoor ik vriendelijk paste wegens te koffierijk naar mijn smaak.

Na de maaltijd namen we afscheid van onze vrienden die tijdig terug moesten zijn om de babysitter af te lossen en trokken we met ons geslonken gezelschap van vier personen naar de Sinatra voor een after dinner cocktail. Al was die tweede cocktail wellicht van het goed te veel. 😉

Klinken op de vriendschap in Victor Bozar Café en BrewDog

Gisterenavond had ik afgesproken met een oud-studiegenoot die nu in Mechelen woont, maar net als ik in Brussel werkt. Origineel kon je de plek die ik had uitgekozen voor het diner niet echt noemen, want net als bij onze vorige afspraak had ik een tafel voor twee in het Victor Bozar Café gereserveerd. Naar goede gewoonte was ik eerst op de plek van afspraak en maakte ik van die gelegenheid gebruik om nog wat mails te beantwoorden. Een paar minuten later wandelde mijn date het restaurant binnen met een prachtige bos bloemen! Helaas waren de bloemen niet voor mij bestemd, maar voor zijn vrouw. Ze vierden namelijk de volgende dag hun huwelijksverjaardag. Wat een romanticus!

Mijn oud-studiegenoot wilde de bloemen eerst gewoon naast mij op de zitbank leggen, maar dat leek me toch geen goed idee. Ik vroeg heel vriendelijk aan onze ober of we een emmer voor de bloemen konden krijgen en prompt verscheen er een met water gevulde ijsemmer aan onze tafel. Wat een service!

Vervolgens genoten we samen van een lekker hoofdgerecht en omdat de porties bij Victor Bozar heel redelijk zijn, hadden we allebei nog plek voor een dessert. Want ja, hoe kon ik neen zeggen tegen het dessert van de dag? Een overheerlijke sabayon!

Terwijl ik en mijn date gezellig aan het eten zaten, was mijn vriend met Swissair onderweg naar België. Ik had mijn vriend op voorhand gezegd dat ik een afspraak had met onze kameraad en dat ik hem van zodra hij geland was zou laten weten of het nog de moeite was om te vervoegen. Dus na het dessert vroeg ik of onze kameraad nog iets wilde drinken. En jawel, dat was het geval. We zakten met ons tweetjes af naar de Brewdog vlakbij Brussel-centraal en, na ongetwijfeld een memorabele spurt om de trein in Zaventem te halen, sloot mijn vriend rond kwart na negen aan bij ons gezelschap. Onze kameraad en ik hadden al een flesje witte wijn achter de kiezen, dus mijn vriend had een lichte achterstand, die hij snel wegwerkte met een speciaal biertje. 😉

We bleven nog meer dan een uur plakken in de Brewdog om vervolgens ietwat aangeschoten de trein terug naar Leuven en Mechelen te nemen. Echt een supertoffe avond. Voor herhaling vatbaar!

Lente wijndegustatie bij Taste Leuven

Dit weekend stond volledig in het teken van wijn degusteren. Na onze niet helemaal succesvolle wijnproeverij bij Tiflis van gisteren, zakten mijn vriend en ik deze namiddag samen met onze vrienden wijnliefhebbers van om de hoek af naar Taste voor een lente-wijndegustatie. Maar niet zonder eerst te zorgen voor een goede bodem bij Brasserie Van De Weyer. Oprecht genoten van de vissoep!

Bij Taste konden we proeven van de wijnen uit de wijnkelder van Taste zelf of van de Spaanse wijnen van #garagewine. Wij focusten ons voor deze gelegenheid vooral op de wijn van #garagewine, terwijl we ondertussen genoten van de alweer uitstekende hapjes van chefkok Bart Tastenhoye. Tijdens de winter wijndegustatie maakten we al eerder kennis met de wijn van deze kleine wijnproducent die zich vooral focust op bijna vergeten autochtone Spaanse druivensoorten. En deze kennismaking smaakte zeker naar meer.

Vandaag waren de twee oprichters van het merk aanwezig in Taste en gaven ze meer uitleg over de wijn en de filosofie daarachter. De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat de initiatiefnemers naast #garagewine ook nog een ander, klassieker wijndomein uitbaten, maar #garagewine is duidelijk hun passieproject. Beide heren spraken geen woord Engels en alhoewel mijn kennis van het Spaans goed is, moet ik zeggen dat ik al die vrij specifieke wijntermen niet echt beheers. Gelukkig was er een vertaler aanwezig die onze vragen kon beantwoorden.

Deze wijn met het bijzondere gescheurde etiket verdient een woordje extra uitleg. De naam La Forastera betekent ‘de vreemdeling’ en refereert naar die klassieke Western affiche met ‘Wanted Dead or Alive’ erop. Dit is meteen de enige wijn in het assortiment van #garagewine waarbij de makers geen gebruik gemaakt hebben van een autochtone druivensoort, maar van een klassieke Shiraz. Bij ons viel deze wijn alvast zeer in de smaak.

Laat het ons erop houden dat we heel veel konden proeven deze namiddag en dus alles behalve met lege handen naar huis terug keerden. Gelukkig was het vrij rustig in de Diestsestraat terwijl we te voet met onze grote doos wijn naar huis wandelden. Onze wijnvoorraad rode wijn is bij deze aangegroeid met twaalf extra flessen. 😉

Yet Another Blog

Life on my side

vrienden