De beklimming van de Sint-Romboutstoren

Onze laatste dag in Mechelen gunden mijn vriend en ik ons de luxe om uit te slapen, want geen concrete plannen in de voormiddag. Uiteraard startten we de dag met een heerlijk ontbijt. Een heruitgave van de dag voordien, gewoon omdat ik het zo lekker vond.

IMG_6851

IMG_6852

IMG_6855

Na het ontbijt checkten mijn vriend en ik op ons gemak uit, we lieten de bagage achter in het hotel en wandelden wat door de rustige zondagse straten van Mechelen tot het 12u was. Op dat tijdstip hadden we afgesproken met een bevriend koppel en hun twee zonen om samen te lunchen in de alom bekende Vleeshalle. Wegens nog niet veel honger na ons uitgebreide ontbijt hielden mijn vriend en ik het op loempia’s en summer rolls. We maakten van de gelegenheid gebruik om bij te praten met onze vrienden, die we niet meer gezien hadden sinds de coronacrisis begon. We verbaasden ons erover hoe groot en flink de jongens geworden waren. Help! De tijd gaat veel te snel!

IMG_6856

IMG_6860

IMG_6864

IMG_6868

Na de lunch trokken we richting de Sint-Romboutskathedraal voor een beklimming van de toren. Helaas, de weergoden waren ons niet bepaald gunstig gezind: het was koud, nat en winderig. De beklimming zelf viel heel goed mee, omdat deze regelmatig onderbroken werd voor een bezoek aan de verschillende kamers in de toren. De jongens klommen zeer enthousiast naar boven, die jonge lijfjes zitten duidelijk barstensvol energie. We bewonderden de mooie oude klokken en het uitzicht vanaf de toren, dat door de weersomstandigheden helaas wat tegenviel. We zullen nog eens moeten terugkeren in de zomer om ten volle van de omgeving te kunnen genieten.

IMG_6870

IMG_6871

IMG_6874

IMG_6883

IMG_6884

We sloten de namiddag met onze vrienden af in de Wasbar, wegens nergens anders plaats. Mijn vriend en ik beginnen er vaste klanten te worden, al vind ik de bediening (duidelijk allemaal jobstudenten) er nonchalant en is het er, naar mijn mening, ook niet zo proper. Maar geen erg: er was een bak met speelgerief voor de kinderen, die helaas niet zo strategisch geplaatst was onder de trap. Het duurde dan ook niet lang voordat de oudste jongen zijn hoofd keihard stootte tegen de gietijzeren trap. Ocharme, het manneke. De bediening maakte hun oorspronkelijke onverschilligheid goed door een icepack aan te bieden om een bult tegen te gaan. Misschien komen we er toch nog eens terug. 😉

Na onze drankjes namen we afscheid van onze vrienden en keerden mijn vriend en ik met de trein terug naar Leuven. Ons zie je zeker nog eens terug in Mechelen!

Geocaching in Florival

Zondag spoorden mijn vriend en ik naar Florival voor een namiddagje geocaches zoeken met onze vrienden uit Heverlee. Voor de verandering was het eens mooi weer, dus we zagen het helemaal zitten.

Het eerste waar onze blik op viel nadat we uit de trein gestapt waren, was Café Au Val Fleuri, een volks café recht tegenover het spoor met een groot terras. Op dat terras bevond zich een kraam waar je oesters, garnaalkroketten en flesjes wijn kon kopen. Het mooie weer had talloze liefhebbers van deze lekkernijen naar buiten gelokt en het was behoorlijk druk op het terras. Ik had meteen al zin om de plannen radicaal om te gooien en een namiddag te genieten van een glaasje schuimwijn, wat oesters en garnaalkroketten op een terras in de zon. Helaas, onze kameraad uit Heverlee is een die hard geocachingfan, die zich niet zo snel van de wijs laat brengen. Geen erg, een garnaalkroketje smaakt ook lekker ná een wandeling.

Onze vriend haalde zijn gps boven en al snel waren we geocaches aan het zoeken. Allez, laten we eerlijk zijn: de mannen waren geocaches aan het zoeken en de vrouwen waren aan het babbelen. Persoonlijk hou ik meer van het wandelen dat bij geocaching hoort dan van het zoeken zelf. Maar ieder zijn meug, he! De zoektocht werd alleszins stevig bemoeilijkt door de erg drassige toestand van de wandelpaden. De Dijle stond hoog door de recente regenval en veel weiden stonden half blank. Een aantal van de geocaches moesten we dus noodgedwongen aan ons voorbij laten gaan, wegens enkel bereikbaar met stevige laarzen.

IMG_6524

IMG_6525

IMG_6528

IMG_6529

IMG_6531

IMG_6532

IMG_6535

IMG_6536

IMG_6537

We maakten ook kennis met het principe van de dazenval (dankjewel, twitter!)

IMG_6539

Gelukkig waren er genoeg geocaches te vinden op onze weg om de mannen bezig te houden. Na een fijne wandeling kwamen we opnieuw uit bij ons startpunt: Café Au Val Fleuri. Tot mijn grote teleurstelling was de kraam volledig uitverkocht. Zelfs geen garnaalkroketje mee te bespeuren. De vriendelijke uitbater van de kraam, die gezellig stond te babbelen met wat inwoners van Florival, verzekerde ons dat hij de volgende keer een garnaalkroketje voor ons opzij zou houden als we dit bij het begin van onze wandeling zouden bestellen. Gelukkig waren de flesjes schuimwijn nog niet uitverkocht en konden we samen op het terras van Café Au Val Fleuri klinken op een fijne namiddag!

Nature Illuminated in Groot-Bijgaarden

Na de uitgeregende zoektocht met onze vrienden in Mechelen, waren de weergoden ons dit weekend beter gezind. Toegegeven, de grond in het prachtige park van het Kasteel van Groot-Bijgaarden was behoorlijk drassig, maar er viel tijdens de ganse wandeling geen druppel regen. En dat durf ik gerust een succes te noemen!

Ik had op voorhand de dochters van onze vrienden een aantal opties voor een uitstap gegeven en de twee jongedames kozen vol overtuiging voor Nature Illuminated. Dat ik pas tickets om 21.15u kon vastkrijgen, waardoor ze op deze zaterdagavond extra laat mochten opblijven, zal daar zeker niet vreemd aan geweest zijn. 😉 En zo kwam het dat mijn vriend en ik twee avonden op rij van feeërieke lichtkunstwerken konden genieten. Al is Nature Illuminated in vergelijking met Bright Brussels (waar je een verzameling van totaal verschillende kunstwerken te zien krijgt) veel meer een totaalspektakel dat vertrekt vanuit één verhaallijn.

We startten de avond met zijn zessen (na een iet of wat moeizame zoektocht naar parkeerplaats) bij Italiaans restaurant L’Appuntamento. De twee jongedames zijn immers redelijk kieskeurige eters, maar een lekkere pizza, dat lusten ze wel. Het restaurant bleek echt een schot in de roos. Gezelligingericht, vriendelijke bediening die Frans, Nederlands en Italiaans door mekaar mengde en heel lekker eten. Eindelijk nog eens een goeie risotto (met Sint-Jacobsvruchten en inktvis) gegeten! En die sabayon was gewoonweg fenomenaal.

IMG_6428

IMG_6442

IMG_6444

Met goed gevulde magen trokken we het park van Groot-Bijgaarden in. Stip om 21.15u stonden we aan de ingang. Al bleek bij nader inzien dat het niet op tien minuten vroeger of later aankwam. Had ik voor niets zitten stressen of we er wel op tijd zouden geraken, nadat we even op ons dessert moesten wachten.

We genoten met z’n allen van de stijlvolle inkleding en verlichting van het park. Geen enkele installatie was spectaculair te noemen, maar het geheel was af met veel aandacht voor leuke kleine details. Het thema van de vier seizoenen past natuurlijk perfect bij zo’n mooi kasteelpark. Zeer sprookjesachtig. De jongedames vonden het zo geweldig, dat we na afloop nog een stuk van het parcours opnieuw deden. Kwestie van wat foto’s met minder volk op te kunnen nemen.

IMG_6448

IMG_6450 Continue reading

Verwennerijen in Tildonk

Zaterdagavond fietsten mijn vriend en ik met onze blue-bikes naar onze kameraad en zijn vriendin in Tildonk. Een aangename fietstocht van iets meer dan een half uur. Voor mijn vriend meteen de eerste kennismaking met de nieuwe vriendin van onze kameraad, met wie ik al een tijdje geleden kennis had gemaakt. De klik die ik de eerste keer voelde, werd alleen maar bevestigd deze avond. Een intelligente dame met wie we heel fijne gesprekken hadden én die nog goed kon koken ook (da’s meer dan van mij gezegd kan worden)! Blij voor onze kameraad dat hij eindelijk een toffe partner heeft gevonden. En jawel, ze trekken binnenkort samen op avontuur naar Namibië. Met zo’n 4×4 met een daktent erop. Als dat geen goeie relatietest is, dan weet ik het ook niet meer. 😉

IMG_6288

IMG_6289

IMG_6290

IMG_6295

IMG_6300

Culinair genieten bij Zarza

Een kleine zoektocht op deze blog leert mij dat de laatste keer dat ik bij Zarza dineerde (onze lockdown take-away even buiten beschouwing gelaten) dateert van 2014. Toen hadden ze nog een menu met aangepaste bieren, maar daarvan viel nu geen spoor meer te bekennen. Niet dat ik dat erg vond, ik ben niet bepaald een bierliefhebber.

Net als de vorige keer wachtte ik mijn date, Mademoiselle Julie met de mooie glimlach, op in het station van Leuven. Het was vrijdag echt snertweer, dus we waren allebei blij dat Zarza op wandelafstand van het station ligt. Het was alweer even geleden dat we elkaar gezien hadden, dus stof genoeg om over bij te praten. Ik was uiteraard nieuwsgierig om te horen hoe de eerste maanden op haar nieuwe job waren meegevallen. Toch niet evident, starten bij een nieuwe werkgever in volle coronacrisis, maar ze klonk erg tevreden. En ja, tijdens de opstart is al dat telewerk natuurlijk wat lastiger, maar onoverkomelijk is het natuurlijk ook niet.

Tussen al dat gebabbel door, passeerde dit op onze borden, en ja, daar hoorden uiteraard aangepaste wijntjes bij:

Appetizers:

IMG_6261

IMG_6263

Zalm, koolrabi, zeeslag, dashi:

IMG_6265

Hoeve ei, truffel, cantharellen:

IMG_6268

Sint-Jakobsvrucht ‘DIEPPE’, beurre blanc, knolselder:

IMG_6269

Helaas vergeten een foto van het bord zelf te maken, maar hier klinken we dus boven een bord met duif, pompoen, komijn en aardappel.

IMG_6274

Bloedsinaas, ananas, yoghurt:

IMG_6275

En afsluiten met een koffie/theetje met versnaperingen:

IMG_6278

Naar goede gewoonte gingen we nog wat Leuvense bouwwerken inspecteren (ditmaal de fietsenstalling onder het Martelarenplein die nu echt wel bijna klaar lijkt) en begeleidde ik Julie vervolgens met iets meer marge dan de vorige keren naar het perron.

Volgende keer afspraak in Tienen!

Bij den Dokteur

Gisteren breiden we in de Dokteur een vervolg aan de zeer geslaagde wijnproefavond van twee weken geleden. Onze eerste kennismaking met onze lesgever en zijn vriendin was zo goed meegevallen dat we (lichtjes aangeschoten van de lekkere wijntjes) meteen een vervolgafspraak inplanden. Voor mijn vriend en ik meteen ook de eerste kennismaking met de Dokteur, een nieuwe hippe plek in het Leuvense. We waren hier terecht gekomen omdat onze lesgever zo vol lof over de gekoelde rode wijn sprak, maar toen ik zag dat ze een moscow mule op de kaart hadden staan, kon ik de verleiding niet weerstaan om er eentje te bestellen. Totally love moscow mules!

En ja, de klik die we tijdens de crash course ervaren hadden, was er nog steeds. De avond vloog voorbij en we praatten over wijn, reizen, Leuven en de ambitieuze plannen van onze lesgever, die stiekem hoopt op korte termijn een pop-up wijnbar in het Leuvense te openen. Wees maar zeker dat mijn vriend en ik daar trouwe klant zullen worden. Veel te weinig wijnbars in Leuven!

Korean barbecue with the newly weds!

Vrijdagavond wandelden mijn vriend en ik naar XL bbq in de Tiensestraat. Onze kameraad had ons daar namelijk uitgenodigd om zijn huwelijk met zijn Australisch-Taiwanese schone te vieren. Eigenlijk niet te geloven dat onze eerste ontmoeting met de kersverse bruid van onze vriend al van veertien jaar geleden dateert. En ze ziet er nog geen dag ouder uit dan toen!

Voor mijn vriend en ik was het ons tweede bezoek aan dit populaire restaurant (blijft jammer dat je er niet kan reserveren). En deze ervaring overtrof moeiteloos onze eerste kennismaking, want ja, onze vriend trakteerde op wagyu beef! En er stond ditmaal zelfs makgeolli op de menukaart (wel een naar mijn goesting iets te zoetfruitige versie, maar desalniettemin, hoera!).

En amai, dat het gemaakt heeft, daar hoef ik zeker geen tekeningetje bij te maken. Kijk naar dat fantastisch mooi vlees!

IMG_6173

IMG_6175

IMG_6180

Na de maaltijd wandelden we samen naar het appartement van mijn vriend voor een afzakkertje. De whisky waaraan we niet toekwamen tijdens die beruchte Oudjaarsnacht. 😉

IMG_6184

Mogen ze nog lang en gelukkig samen leven!

De orchideeëndief

Vorige vrijdag trouwde onze kameraad met zijn grote liefde uit Australië. Na alle administratieve obstakels overwonnen te hebben (ze is geboren in Taiwan, maar woont in Australië), bleef het spannend tot het laatste moment, want ze moest een negatieve PCR-test voorleggen om op het vliegtuig te kunnen stappen en je weet nooit waar je dat vervelende virus opdoet. Gelukkig was de test negatief en kon onze kameraad eindelijk een zucht van verlichting slagen toen ze op het vliegtuig zat.

Omdat ik niet persoonlijk een bloemetje kon gaan afgeven aan het stadhuis van Leuven, stuurde ik hen de dag vóór hun huwelijk een mooie, witte orchidee op. Helaas, de orchidee raakte nooit op de bestemming. Blijkbaar nam één van de buren in het appartementsgebouw de bloemen in ontvangst en verdwenen deze vervolgens spoorloos.

Echt, daar kan ik nu eens helemaal niet bij. Wie pikt er nu bloemen die voor iemand anders bestemd zijn? Stel dat dit bloemen waren voor iemand die ziek is of iemand verloren heeft? En dan nog, in eender welke omstandigheid, zoiets doe je toch niet?

Onze vriend heeft ondertussen een bericht opgenomen in de inkomhal van zijn appartementsblok, maar ik maak me geen illusie. Die bloemen dagen ongetwijfeld nooit meer op.

Culinaire hoogstandjes bij Atelier Maple

Zaterdagnamiddag spoorde ik richting Antwerpen voor een dinner date met één van mijn lieve vriendinnen. Mijn vriendin had een restaurant uitgekozen waar we allebei nog nooit geweest waren en waarvan de naam ons ook niet meteen bekend in de oren klonk: Atelier Maple. Jullie weten dat ik altijd open sta voor nieuwe culinaire ontdekkingen, dus ik was benieuwd!

We startten onze avond in de gezellige woonkamer van mijn vriendin klinkend op een fijne culinaire avond met glaasje champagne. Ik had vanuit Leuven de laatste fles champagne meegebracht van de twee dozen die mijn vriendin voor mij gekocht had in de Champagnestreek. Ik had speciaal een fles opzij gehouden voor een gelegenheid zoals deze, de andere flessen hadden mijn vriend en ik al een tijd geleden gekraakt. 😉

Na dit aperitief fietsten we naar Atelier Maple, dat zijn naam te danken heeft aan de familiale banden van de chefkok met Canada. Wat voor mij deze avond nét dat tikkeltje extra gaf, was de aandacht aan detail die uit alles sprak: de ontvangst, het mooie servies en bestek, het logo van het restaurant dat op verschillende plekken een rol speelde. Zeer fijn!

En ja, het eten was fenomenaal. We startten de avond met een alcoholvrije cocktail, die niet moest onderdoen voor een klassieke cocktail. Heerlijk! Vervolgens volgde het ene culinaire hoogstandje na het andere. Omdat we niet wilden overdrijven, kozen we de bob-formule: aangepaste dranken bij elke gang, maar wat minder dan je normaal zou krijgen. Kwestie van de volgende dag niet met een kater opgezadeld te zitten. Een leuke afwisseling dat bij sommige gerechten een cocktail geserveerd werd in plaats van het traditionele glaasje wijn. De gin-cocktail was niet mijn ding, maar dat werd goedgemaakt door de rum-cocktail, waarvan ik gerust nog een tweede glas had kunnen drinken. Het smaakte allemaal zo heerlijk dat we ons lieten verleiden een klein kaasplankje te bestellen met drie verschillende kazen. Ideaal om je niet te overeten, maar toch te kunnen smikkelen van de heerlijke kazen van Van Tricht. We eindigden onze maaltijd met een heerlijk glaasje Madeira.

Aperitief met appetizers:

IMG_6093

IMG_6098

BBQ – bloemkool – dragon – hazelnoot:

IMG_6100

Rund – merlot – sjalot – zilt:

IMG_6102

Geroosterde kabeljauw – wulken – kervel – aardpeer:

IMG_6105

Buikstel – chili krab – bimi – djeroek poeroet:

IMG_6107

Eendenfilet – schorseneer – cassis – cacao:

IMG_6112

Kaas Van Tricht:

IMG_6114

Een glaasje madeira:

IMG_6116

Manjari chocolade – violet – blauwe bes – biet:

IMG_6119

Een zeer fijne avond die naar meer smaakt!

Nieuwjaarssushi!

Zondagmiddag reden mijn vriend en ik naar Tielt-Winge om naar de nieuwjaarsbrief van mijn petekindje te luisteren. Mijn petekindje zit ondertussen al in het derde leerjaar en het voorlezen gaat elk jaar een beetje beter. Hij las zijn nieuwjaarsbrief aan een stevig tempo voor, maar hij articuleerde goed en ik verstond alles! Benieuwd wat dat volgend jaar zal geven!

IMG_6040-2

De ouders van mijn petekindje hadden voor de gelegenheid mijn favoriete eten besteld: sushi. Super sympathiek, want zij zijn zelf niet zo’n grote viseters. Alleen denk ik dat ik na ons sushidinner zaterdag, de sushilunch zondag en de overschotjes sushilunch maandag een paar weken geen sushi meer ga eten. 😉

IMG_6037

IMG_6038

Na de sushi moest mijn petekindje naar de chiro vertrekken, zo gaat dat, he. De kinderen hebben tegenwoordig meer hobby’s dan de volwassenen. Geen erg, dat gaf ons de gelegenheid om rustig bij te babbelen met de ouders van mijn petekindje en te genieten van de lekkere huisgemaakte cheesecake.