Dit weekend trokken mijn vriend en ik samen samen met het gezin van mijn petekindje naar Zeeland om te zeilen op het ons ondertussen welbekende Grevelingenmeer. Het leek ons leuk om er meteen een weekendje van te maken, dus boekten we drie kamers in boetiekhotel Azul. Voor mijn petekindje en zijn gezin was dit de allereerste keer op een zeilboot. En ik vreesde een beetje dat ze allemaal een iets te romantisch idee van zeilen hadden. Mijn vriend had naar goede gewoonte opnieuw een Fox 22 gehuurd bij Zeil- & Surfcentrum Brouwersdam en dat is nu niet meteen een groot, indrukwekkend vaartuig. Maar goed, mijn petekindje en zijn broer hadden er al een paar rafting ervaringen op zitten, dus wellicht zouden ze zeilen ook wel leuk vinden.

Rond kwart na tien troffen we elkaar in hotel Azul waar we al de kaart voor de kamer kregen en onze valiezen konden achter laten in de lobby. We reden vervolgens meteen door naar Brouwersdam om aan onze tocht op het Grevelingenmeer te beginnen. Jammer genoeg liet de zon het vandaag afweten en was het grauw en grijs. We werden door het personeel van Brouwersdam naar onze zeilboot begeleid en vervolgens begon het inladen. Verrassend hoeveel proviand er in zo’n klein bootje kan, want naar goede gewoonte hadden we een voorraad bij die minstens voor twee dagen kon dienen. Mochten we verdwalen op het Grevelingenmeer, zouden we alvast niet omkomen van de honger.

Het vertrek in de haven verliep vlotjes en daar was ik heel blij mee. Per slot van rekening was het al een paar jaar geleden dat mijn vriend nog eens gezeild had en aangezien hij de enige met een stuurbrevet aan boord was, kwam alle verantwoordelijkheid op zijn schouders te liggen. In het begin van de zeiltocht leek alles vlot te gaan, totdat we effectief aan het zeilen sloegen en de broer van mijn petekindje (10 jaar oud) het opeens helemaal niet leuk meer vond en er zelfs traantjes volgden omdat hij zoveel schrik had. Het leek wel een heruitgave van onze vorige zeiltocht met kinderen (al zijn mijn petekindje en zijn broer net iets ouder). De jongste trok zich terug in de kajuit en het eerste uur deden we verwoede pogingen om hem uit te leggen dat het heel normaal is dat een zeilboot scheef hangt omdat het zeil wind vangt. Niets leek te helpen. Mijn vriend durfde het daarom ook niet aan om een grote tocht op het meer te maken en beperkte zich tot op en af varen niet ver van de haven van Zeil- & Surfcentrum Brouwersdam, zodat we snel konden terug keren, mocht het echt nodig zijn.

Omdat we niets anders deden dan op en af varen op dezelfde plek was de zeilervaring voor mij een beetje saai, ik had gehoopt een mooie, grote tocht te kunnen maken. Het weer viel ook tegen. De zon bleef zich maar verstoppen achter het wolkendek en ik was bijzonder blij dat ik mijn mooie nieuwe regenjas kon aandoen om me warm te houden. Het had voor mij gerust tien graden warmer mogen zijn.

Mijn petekindje had gelukkig weinig tot geen schrik tijdens de zeiltocht en hij was heel trots dat hij een tijd aan het roer mocht staan. Al is zijn stuurvaardigheid nog voor verbetering vatbaar, ik was trots op hem! Niet te geloven dat dat kleine, verlegen mannetje van vroeger nu in september al naar het middelbaar trekt. De tijd gaat echt toch veel te snel.

Voor de lunch haalden we de hapjes boven die we meegenomen hadden en dat hielp om de jongste wat over zijn grote schrik heen te helpen. En kijk, het laatste half uur durfde hij het zelfs aan om het roer over te nemen. Al moesten we hem wel wat helpen. De zon ging er spontaan een (klein beetje) van schijnen.

Maar het topmoment van de dag gebeurde toen we al op de motor waren overgeschakeld en we op de terugweg waren naar de haven van Zeil- & Surfcentrum Brouwersdam. Mijn vriend merkte op dat er een surfer in het water lag die teken naar ons deed. We waren hem eerst voorbij gevaren, maar doordat we al op de motor aan het varen waren, was het makkelijk om terug te keren en te informeren wat het probleem was. De man zei dat een meisje al een hele tijd met haar surfplank en zeil in het water lag en er duidelijk niet in slaagde het zeil opnieuw recht te trekken. Doordat ze al redelijk lang in het water lag, kreeg ze het natuurlijk ook steeds kouder. De surfer in kwestie had dat opgemerkt en riep daarom onze hulp in om haar terug te brengen naar de haven.

Hulpvaardig als we zijn, manoeuvreerden we de zeilboot op de motor zo dicht mogelijk naar het meisje toe, erop lettend dat ze zich niet zou verwonden aan de schroef. Toen we dicht genoeg genaderd waren, zetten we de motor af en hesen we haar aan boord. Haar stiefmoeder lag nog in het water en we riepen naar haar dat we haar dochter en de surfplank zouden meenemen. Het was een beetje en gedoe, maar het lukte ons om de surfplank met een touw dat we aan boord hadden vast te maken aan onze zeilboot zodat we deze op sleeptouw konden nemen.

Het meisje dat we uit het Grevelingenmeer gered hadden had blond haar en blauwe ogen en heette Lotte. Ze zat in onze boot te bibberen in haar wetsuit en was duidelijk wat van slag. We boden haar een handdoek aan om het wat warmer te krijgen, maar niet zeker dat dit veel hielp. Ze zat redelijk stilletjes en ineengedoken in onze Fox 22.

Na aangemeerd te hebben (ook dat verliep gelukkig vlot) hielpen we haar van boord en trokken we haar zeilplank aan land. We boden haar aan te helpen de plank terug te dragen naar het verhuurcentrum, maar zoals het een coole surfchick betaamt wimpelde ze onze hulp af en droeg ze haar surfplank helemaal alleen. Bij het uitladen van de boot maakte de jongste een slippertje en kwam hij gedeeltelijk in het water terecht. Gelukkig hield hij er alleen maar een natte broek en wat krassen aan over en waren de ouders van mijn petekindje zo slim om een om reservekleren mee te nemen.

We sloten de zeiltocht af met een kleine picknick in het gras bij de haven van Brouwersdam. Ik ontkurkte de fles champagne om te klinken op de zeildoop van onze vrienden en het feit dat we het allemaal overleefd hadden. 😉

Op de terugweg naar de wagen, passeerden we allerlei feestelijkheden, maar die lieten we links liggen, want we wilden ons allemaal graag gaan opfrissen in het hotel.

Na genoten te hebben van een heerlijke, warme douche, trokken we samen voor het avondmaal naar restaurant De Gouden Leeuw, dat zich letterlijk vlak naar de deur van ons hotel bevond. We startten met een aperitiefje (een limoncello spritz voor mij), bitterballen voor de jongens en oestertjes (ook voor mij). Grappig moment: toen ik aan onze dienster vroeg of de limoncello spritz eerder zoet dan wel zuur was, antwoordde ze dat ze dat niet wist, omdat ze zelf nog niet mocht drinken. Een professionele jobstudente dus. 😉 Enfin de limoncello spirtz en de oesters smaakten en mijn petekindje proefde zelfs een oester! Binnenkort samen naar een sterrenrestaurant? Als hoofdgerecht koos ik voor de kabeljauw Almondine (met amandelen, zoals de naam aangeeft) en we dronken een heerlijk flesje Verdejo en vervolgens een flesje Sancerre bij onze maaltijd. Natuurlijk kon ik het niet laten af te sluiten met een dessertje dat de welluidende naam Moule ‘Kaat’ droeg.

Na de maaltijd keerden we terug naar het hotel waar we nog een paar spelletjes exploding kittens speelden om vervolgens op tijd in bed te kruipen om fris te zijn voor de volgende dag.