Zandkastelen in Knokke

Heerlijk geslapen in het uitstekende bed van B&B ‘t Hofke van Lingier. Om 9u wachtte mij en de andere gasten een mooi gedekte ontbijttafel in de gezellige leefruimte van de B&B. Ik maakte kennis met mijn tafelgenoten: een koppel bestaande uit een gepensioneerde heer die heel zijn leven in de diamantsector gewerkt had, zijn duidelijk wat jongere Chinese vrouw en hun tienerzoon. De gepensioneerde heer had er alvast een heel interessant leven op zitten: gewoond en gewerkt in Zuid-Afrika, China, Vietnam, Cambodja,.. en voor zijn werk naar heel veel verschillende plekken in de wereld gereisd. Zijn vrouw sprak erg goed Nederlands en hun zoon was drietalig opgevoed Nederlands, Chinees en Engels. Boeiende gesprekken aan de ontbijttafel dus, waardoor ik een dik kwartier later dan gepland bij mijn vriendin was. Oja, het ontbijt was echt heerlijk! Die zalm was fenomenaal lekker! En hoe mooi is die schotel met vers fruit?

Mijn vriendin wachtte samen met haar jongste zoon op mij in het appartement dat haar mama gehuurd had. Haar oudste zoon had de nacht samen met zijn tante (de zus van mijn vriendin) doorgebracht in hun glamping tent en hing daar nog ergens rond in een hangmat. We maakten van de gelegenheid gebruik om een beetje bij te praten. Over COVID19 (uiteraard), haar job en woonst in Italië en hoe ze het thuis werken met twee actieve jongens gebolwerkt had, toen haar man voor zijn job maandenlang tijdens de werkweek uithuizig was en zij er alleen voor stond. Nu, mijn vriendin is een superwoman die daar allemaal haar hand niet voor omdraait.

Toen de oudste zoon aankwam, trokken we meteen naar het strand. Ondertussen waren ook de drie andere zussen van mijn vriendin aangekomen in het appartement en trokken we met een bende kinderen en volwassenen naar het strand om een gigantisch zandkasteel te bouwen. Grappig: op het strand kwamen we nog een neef van de vier zussen tegen, die zich meteen ook nuttig maakte. Door de vele helpende handen vorderde dat zandkasteel verrassend vlot en het hield uiteindelijk langer dan verwacht stand tegen de golven.

Van al dat graafwerk (of gesupporter, jullie mogen kiezen welke van de twee activiteiten ik gedaan heb) krijgt een mens honger. De mama van mijn vriendin had de tafel in het appartement al gedekt en we arrangeerden ons zo dat het lukte om met acht volwassenen en zes kinderen een plekje rond de eet-/salontafel te vinden. Het smaakte mij enorm moet ik zeggen! Het klikt ook heel goed tussen mij en de andere leden van de familie van mijn vriendin. Voel me altijd erg welkom in hun gezelschap!

Het weer in Knokke-Heist was veel beter dan voorspeld. Niks te merken van die aangekondigde regenbuien, dus besloten we ervan te profiteren en opnieuw naar het strand terug te keren. Ik kleedde me om op het appartement en trok gewapend met handdoeken en zonnecrème samen met mijn vriendin en haar kroost, haar jongste zus en haar mama naar het strand. Gewoon zalig relaxen, spelen in het zoute zeewater en samen babbelen. Meer moet dat echt niet zijn. Ik deed ondanks het twijfelachtige weer zelfs een kleurtje op!

Rond vijf uur begon het opeens sterk af te koelen en besloten we ons dagje op het strand af te ronden. Ik keerde terug naar mijn B&B om het zand van mijn af te spoelen en me om te kleden. Amai, die douche deed deugd! Vervolgens liep ik nog snel langs een Carrefour express om koekjes en chocolade te kopen om de mama van mijn vriendin te bedanken voor haar gastvrijheid. Want s’ avonds mocht ik alweer mee aanschuiven aan de gemeenschappelijke tafel. Gelukkig was er nu iets minder volk was dan ‘s middags, zodat iedereen rond de eettafel kon zitten. De mama van mijn vriendin toverde een lekkere maaltijd op tafel. En we sloten (uiteraard) af met ijs als dessert!

Na het eten speelden we gezelschapsspelletjes: Exploding kittens en Saboteur waren duidelijk favoriet!

Genoten van een fijne en zorgeloze dag op het strand!

Van Leuven naar Knokke-Heist

Mijn vriendin die in Italië woont, liet me enkele weken geleden weten dat ze samen met haar twee jongens twee weken naar Knokke zou komen. Haar moeder huurt daar immers elke zomer een appartement voor haarzelf en haar vier dochters en hun gezin. Uiteraard wilde ik mijn vriendin graag nog eens zien, want dat was ondertussen alweer geleden van tweede kerstdag 2019. Damn you, corona! Ik zocht dus snel een hotel of een B&B, maar dat bleek een grotere uitdaging dan verwacht. Het moge duidelijk zijn dat veel Belgen dit jaar voor vakantie in eigen land gekozen hebben… Gelukkig vond mijn vriend een B&B met nog een plekje vrij. Na geïnformeerd te hebben of ik er één nacht kon verblijven, liet de gastvrouw me weten dat ze in de vakantieperiode enkel voor twee nachten verhuurde. Prima, geen probleem, een weekendje aan zee is altijd leuk!

Oorspronkelijk was ik van plan vrijdag een vrij late trein naar Knokke-Heist te nemen, maar aangezien ze voor het weekend slecht weer voorspelden en vrijdag de enige mooie en droge dag leek, besloot ik al om twintig na vier de trein te nemen. Uiteindelijk kon ik tijdens de treinrit van twee uur ook werken, nietwaar? En dan had ik tenminste nog de gelegenheid om ‘s avonds een strandwandeling te maken en te genieten van de Belgische Kust.

De treinrit was voorbij in een zucht. Heel vreemd hoe snel de tijd tegenwoordig lijkt te gaan, waar ik als kind een trein- of autorit van twee uur eindeloos lang vond duren, lijkt zo’n rit nu wel voorbij te vliegen. Wellicht heeft het feit dat ik tegenwoordig altijd op stap ben met laptop en smartphone daar iets mee te maken. Zoveel dingen om je mee bezig te houden! Verveling is een concept dat niet meer bestaat in mijn leven.

Enfin, ik had mijn opzoekwerk niet deftig gedaan, want was een beetje zonder na te denken naar Knokke gespoord, terwijl bij nader inzien het station van Duinbergen veel dichter bij B&B ‘t Hofke van Lingier lag. Erg vond ik dat niet. Ik had een rolkoffertje bij en de wandeling door de mooie wijken van Duinbergen was erg aangenaam. Grappig: onderweg naar mijn B&B kwam ik één van de zussen van mijn vriendin tegen die onderweg was naar het restaurant dat ze gereserveerd hadden voor hun familiediner. Ik maakte een korte babbel en nam dan afscheid om verder te stappen naar mijn B&B.

B&B ‘t Hofke van Lingier bleek in een zeer rustige, doodlopende straat te liggen. De gastvrouw heette mij welkom en verbaasde zich erover dat ik 1. niet met de wagen was gekomen en 2. dat ik in het foute station was afgestapt. Ze gaf me wat uitleg over de omgeving op een papieren plannetje, maar zeg nu zelf, wie gebruikt tegenwoordig nog papieren plannetjes? Heel grappig: toen de gastvrouw vroeg hoe ik de B&B gevonden had, zei ik dat ze goeie reviews hadden op google. Ze viel totaal uit de lucht, want wist niet eens dat er online reviews over haar B&B te vinden waren. Ik toonde haar de google reviews en er ging een nieuwe wereld voor haar open.

Na deze babbel ging ik naar mijn kamer, liet mijn rolkoffertje achter en wandelde door het Directeur-Generaal Willemspark richting de dijk, op zoek naar een plek om iets te eten, want ik had honger. Ook dat bleek een uitdaging, want alle leuke terrassen zaten stampvol en telkens ik informeerde of er snel een plek zou vrijkomen, kreeg ik neen als antwoord. Gelukkig vond ik nog een tafeltje op het terras van At Sea. De ober waarschuwde me dat het wel eens lang zou kunnen duren, want ‘er stonden veel potten mosselen op het vuur’, maar daar trok ik me niets van aan. Ik was al blij dat ik een tafeltje had weten te bemachtigen. Ik zou wel een aperitiefje drinken.

Mijn maag was ondertussen serieus aan het rammelen geslagen, dus besloot ik garnaalkroketten te bestellen, erop hopend dat deze vrij snel zouden komen. Uiteindelijk is de bereiding van dat gerecht niet meer dan drie garnaalkroketten in de frituur gooien en wat sla dresseren op een bord. En ja, ik had gelijk. Na een twintigtal minuten wachten, bracht de ober mijn garnaalkroketten. En amai, die smaakten!

Na de maaltijd rekende ik direct af, want er stond een fris windje en ik had het wat koud gekregen. Ik besloot het strand op te lopen en naar de zee te wandelen. Het kostte mij meer dan een kwartier (!) om tot het water te geraken. Zo ver moest ik stappen. Geen erg, ik was niet gehaast en ik genoot van de mooie ondergaande zon die de lucht in de prachtigste tinten tooide. Ik werd er helemaal zen van.

Na zonsondergang wandelde ik terug naar mijn B&B, keek nog een Netflix serie en kroop op tijd in bed. Morgen stond mij ongetwijfeld een drukke dag te wachten.

De Demer en de Maagdentoren

Twee weken nadat we onze oorspronkelijke plannen moesten aanpassen om wille van de voorspelde onweersbuien, waren de weersvoorspellingen ons beter gezind. Extra voordeel: mijn vriend kon ons deze zondag nu ook vervoegen. Mijn vriend en ik reserveerden een Cambio, omdat we onmogelijk met z’n zessen in de wagen van onze vrienden konden en spraken af bij hen thuis in Zichem om van daaruit samen te vertrekken. Kon ik meteen ook een blik werpen op hun zwemvijver in wording. 😉

Logistiek kwam er nog wat heen en weer gerij met wagens aan te pas, maar dat liet ik graag aan de mannen over. Onze vrienden hadden alleszins hun best gedaan om ons een gevarieerde wandeling aan te bieden doorheen de Demervallei, Testelt, Zichem, de Demerbroeken en met als letterlijk hoogtepunt een bezoek aan de gereconstrueerde Maagdentoren.

Door de vele regen die de voorbije dagen gevallen is, stond de Demer erg hoog. Sommige delen van de wandeling moesten we zelfs rechtsomkeert maken omdat het pad letterlijk onder water stond. Op die plekken krioelde het ook van de muggen. Iets waar ik naar goede gewoonte helemaal niet op voorzien was. Ik heb heb thuis nochtans muggenafweermiddel met DEET liggen!

De mooiste muurschildering van België van de hand van TUZQ:

Merk op hoe hoog de Demer staat:

De Maagdentoren:

Ondanks die kleine ongemakken genoot ik van de wandeling en de fijne gesprekken. Die we gezellig verder zetten in Afspanning Den Eik (waar ik bij nader inzien al eens eerder geweest was in het gezelschap van mijn peterkindje). Een lekkere portie mosselen, daar doe je mij altijd een plezier mee! Heel laat konden we het niet maken, want onze vrienden moesten hun zoon en dochter ‘s avonds naar hun schaakkamp brengen. Maar niet getreurd, onze volgende afspraak ligt al vast!

In totaal haalde ik meer dan 20.000 stappen vandaag. Niet slecht gedaan, al zeg ik het zelf.

Extra City en Brutal reünie

Het was ondertussen bijna een jaar geleden dat mijn oud-collega en ik samen dineerden in Euterpia. Damn you, corona! Ondertussen was hij maar liefst twee keer verhuisd: zijn werkgever Kunsthal Extra City verhuisde naar het prachtige voormalige Dominicanenklooster vlakbij Antwerpen Centraal en privé woonde hij nu al een tijdje in zijn nieuwe huis, dat hij pas gekocht had de vorige keer dat we elkaar zagen.

Voor onze reünie stopte ik vrijdag vroeger met werken om rond half zes bij Extra City te kunnen zijn. Ik voelde mij een klein beetje schuldig, want er zaten nog massa’s onbeantwoorde mails in mijn mailbox, maar hey, de boog kan niet altijd gespannen staan, nietwaar?

Ik was mooi op tijd aan de ingang van Extra City, maar slaagde er in eerste instantie niet in mijn collega te bereiken. Even dacht ik al dat ik me van datum vergist had, maar de whatsappberichten die we deze week nog hadden uitgewisseld, bevestigden dat we wel degelijk deze vrijdag hadden afgesproken. Waarschijnlijk was hij nog druk met iets bezig, waardoor hij niet merkte dat ik hem probeerde te bellen. Het vriendelijke meisje aan de kassa, aan wie ik gezegd had dat ik een afspraak met mijn oud-collega had, deed ook een paar tevergeefse pogingen om hem aan de lijn te krijgen. Uiteindelijk lukte het toch en kreeg ik de boodschap dat hij nog iets moest afwerken, maar ik kon al binnen lopen om de tentoonstelling te bekijken.

Niet elk werk sprak me evenzeer aan, maar dat is normaal voor hedendaagse kunst. Mij boeiden vooral de werken die een aantal hete hangijzers aankaartten in onze huidige samenleving. En natuurlijk is de combinatie van hedendaagse beeldende kunst met een tentoonstellingsplek die zoveel geschiedenis uitademt zeer bijzonder. Zeker de moeite waard om eens binnen te springen als je in de buurt bent.

Mijn oud-collega vertelde over het harde werk die het gekost had om de plek klaar te krijgen voor de openingstentoonstelling en de plannen die ze verder hadden: een zomerbar in de mooie binnentuin waar je in de zomermaanden ook een filmpje zou kunnen meepikken. Ik zag het al helemaal voor mij. Grote delen van het klooster zijn momenteel in vervallen staat, dus hopelijk vindt Extra City de middelen om deze plek op te termijn op te waarderen en aan te passen aan de moderne normen.

Na ons bezoek wandelden we op ons gemak naar Brutal, niet zover van waar mijn neef en zijn gezin wonen, voor een gezellige avond kletsen en culinair genieten. We deelden elk gerecht dat we bestelden, behalve de oester, want mijn oud-collega is niet zo’n fan van oesters. Toen we het restaurant betraden, was het bijna leeg, tegen dat we vertrokken zat het stampvol. Zeer toffe plek, met een bijzonder vriendelijke bediening, heerlijk eten en lekkere wijnen, meer moet dat niet zijn!

Creuse Ierse “Rock Oyster” / komkommer / sake:

Wilde tomatencarpaccio / dragon / Griekse basilicum:

Tartaar van makreel / gefermenteerde sjalot / zwarte sesam/ yuzu:

Pulpo / tagliatelle nero / salieboter / wilde spinazie:

Shiitake / zomergirolles / oesterzwam / puree griekse yoghurt / zwarte look:

Rood fruit “Romanoff”:

Als uitsmijter nog twee fotootjes van het mooiste station van de wereld:

De Abdij van Tongerloo

Na een goede nachtrust in mijn ouderlijk huis, op tijd opgestaan om samen met mijn broer een bezoek te brengen aan mijn moeder in het rusthuis. Tegen het middaguur werden mijn vriend en ik immers bij zijn ouders verwacht. En eerlijk: dat hadden we nooit klaargespeeld als we de verplaatsingen van dit weekend met de trein hadden moeten doen. Zowel Limburg als de Antwerpse Kempen zijn historisch slecht ontsloten met het openbaar vervoer. Met de trein zou de rit van Schulen naar Herentals (inclusief twee overstappen) drie keer zo lang duren als met de auto. Alle begrip voor werken aan het spoor, maar als je net zoals ik droomt van een toekomst met veel minder wagens, moet je mensen natuurlijk wel een valabel alternatief aanbieden. Gelukkig kunnen we voor omstandigheden als deze beroep doen op ons Cambio-abonnement!

Het weer kwakkelde nog steeds, maar na een zeer stevige regenbui, waagden we ons toch aan een uitstapje naar de Abdij van Tongerlo, samen met de ouders van mijn vriend en zijn neefje, dat een paar dagen bij hen logeerde. En ja, onderweg naar de abdij leek de hemel voorzichtig op te klaren. Een meevaller! Voor mij was het mijn eerste bezoek aan deze prachtige plek. Altijd al een fan van religieus erfgoed geweest. Ook een atheïst kan de schoonheid van deze bijzondere plekken met hun lange en boeiende geschiedenis appreciëren.

Wisten jullie trouwens dat de Abdij van Tongerlo een heus Vlaams topstuk bezit? Sinds 1545 (!) is de meest getrouwe en mooiste replica van het Laatste Avondmaal, dat Leonardo da Vinci schilderde in de eetzaal van het klooster Santa Maria delle Grazie in Milaan, in eigendom van de abdij. De replica op linnen doek is geschilderd door de leerlingen van da Vinci en sommige experts menen zelfs dat Christus en Johannes door de meester zelf geschilderd zijn. Dat zou goed kunnen, want die twee figuren springen er echt uit. Wie dus wil genieten van de oorspronkelijke schoonheid van het fresco van da Vinci reist beter naar Tongerlo dan naar Milaan! Het doek hangt er zelfs in een speciaal voor dit doel gebouwd mini-museum.

Ik had gerust nog langer op de site van de abdij kunnen blijven, waar ook een tentoonstelling te bezoeken viel, gewijd aan 900 jaar Norbertijnen. Het neefje van mijn vriend begon het echter beu te worden, dus keerden we terug naar de wagen. We maakten op de terugweg naar Herentals een kleine tussenstop in Olen om de katten van de zus van mijn vriend, die een weekje in de Ardennen zat, van eten te voorzien. Konden we ook het zwaluwnest in hun carport bewonderen. De jonge zwaluwen waren duidelijk klaar om het nest te verlaten. We waren net op tijd terug in Herentals voor het aperitief bij het gloednieuwe zwembad!

En toen het hoofdgerecht opgediend werd, begon zowaar de zon te schijnen. Wie had dat gedacht?

Lunch bij Ter Bogaerde

Deze zondag had ik afgesproken om te gaan wandelen met vrienden in Zichem en omgeving. Helaas zagen de weersvoorspellingen er ‘s ochtends eerder desastreus uit. Als in: onweer, hevige regenbuiten tot zelfs hagel. Een licht regenbuitje tijdens een wandeling tot daar aan toen, maar het risico lopen om in the middle of nowhere door een stevige regenbui overvallen te worden, neen, dat zagen mijn vriendin en ik na wat heen- en weer gewhatsapp niet bepaald zitten. We besloten het risico niet te nemen en een plan B uit te dokteren. Helaas, alle musea in de verre omtrek waren volgeboekt. Aja, slecht weer, dan gaat iedereen op zoek naar een culturele invulling voor zijn of haar zondagnamiddag, nietwaar?

Uiteindelijk kwam mijn vriendin op het geniale idee om de oorspronkelijk geplande reservatie voor zondagavond te verzetten naar zondagmiddag en er gewoon een zalig lange lunch van te maken met haar en haar gezin. Zo gezegd, zo gedaan. Onze vrienden kwamen me rond kwart oor één ophalen aan het station van Aarschot en van daar reden we met z’n vijven naar Bistro Ter Bogaerde. Door de lockdown was het een hele tijd geleden dat ik de zoon en dochter van onze vrienden nog eens gezien had en amai: die waren groot geworden! De dochter van onze vriendin was al een hele jongedame, met een vrouwelijk figuur, een hippe crop top en een brandende liefde voor BTS. Help, kan iemand de tijd stoppen, aub?

We kregen een tafel toegewezen op het mooie terras aan de oever van de Motte met uitzicht op het rad van de oude watermolen. Heel gezellig! Ondanks de dreigende wolkenhemel hielden we het de ganse lunch droog. We namen de tijd voor een aperitiefje, gevolgd door een heerlijk voor-, hoofd- en nagerecht. Ondertussen gezellig keuvelend over de dingen des levens.

Carpaccio van St.-Jacobsnootjes / crème van bloemkool / haringkaviaar:

Griet met warme groenten en puree:

IJsgekoelde sabayon:

Echt om duimen en vingers af te likken!

Dat onze timing perfect was, mocht blijken uit het feit dat net op het moment dat ik in de wagen van onze vrienden stapte de eerste druppels uit de grauwe regenwolken vielen. Mijn vrienden zorgden ervoor dat ik stipt op tijd in het station van Aarschot was voor de trein van 15.35u. Tijdens de korte rit wisselde ik het regenachtige Aarschot in voor het nog steeds droge Leuven. Tot mijn droge verbazing viel er de rest van de zondag geen druppel regen in Leuven. Bizar hoe plaatselijk die onweersbuien kunnen zijn.

Dhondt-Dhaenens, Roger Raveel en een lekkere karper

Vrijdagnamiddag sloten de grote baas en ik deze pittige week af met een werkbezoek aan Museum Dhondt-Dhaenens en het Roger Raveel museum. Voor mij was het de eerste keer dat ik Museum Dhondt-Dhaenens bezocht, al zal ik nog eens moeten terug gaan wanneer de werken achter de rug zijn om het museum in vol ornaat te kunnen bewonderen.

We vergaderden in de fantastische Wunderkammer Residence van kunstenaar Hans Op de Beeck. Een erg inspirerende omgeving vergaderplek, moet ik zeggen. Met een prachtig uitzicht op een bocht van de Leie.

Na ons bezoek reden we in de fancy elektrische bedrijfswagen (dat ding parkeert zichzelf!) van mijn baas naar het Roger Raveel museum. We bezochten de tentoonstelling ter ere van 100 jaar Raveel. De tentoonstelling ‘Zien, denken, schilderen’ toont een selectie schilderijen en tekeningen van Raveel uit de periode 1948-1968 in dialoog met het werk van een aantal schilders die het oeuvre van Raveel beïnvloed hebben.

We sloten ons bezoek af met een uitstekend diner in De Karper, terwijl we van de gelegenheid gebruik maakten om enkel belangrijke onderwerpen grondig door te spreken. Wat altijd vlotter gaat met een glaasje wijn erbij, nietwaar?

Appetizers:

Garnaal, artisjok, gerookte paling, yuzu:

Octopus, vermicelli, Parijse paddenstoel, courgette:

Pladijs, open ravioli, zeekraal, venkel, scheermes:

Kersen, mascarpone, chocolade, basilicum, karnemelk:

Thee met versnaperingen:

Normaal was het mijn bedoeling om bij thuiskomst in Leuven nog gedag te gaan zeggen bij de Leuvense dames die diezelfde avond bij restaurant Dumon dineerden. Ik had echter niet verwacht dat we in Machelen op zo’n uitgebreid diner getrakteerd zouden worden. Tegen dat ik terug in Leuven was, was het half elf ‘s avonds en waren de dames in Wakkerzeel aan het afronden. Ik wilde gerust nog in een taxi springen en tot daar rijden, maar het was duidelijk dat de meeste dames na een zware werkweek niet meer veel pit hadden om het laat te maken. Heel jammer, want zo miste ik de zwangere buik van één van onze vriendinnen. Ze stuurden wel een fotootje door, maar dat kan toch niet op tegen de realiteit.

Can’t have it all…

Yab, live form the Sylvester Studios

24 juni zal de annalen ingaan als de dag dat ik samen met mijn collega’s van het management live al onze collega’s toesprak tijdens een virtueel personeelsmoment. Dankzij Meeple en het bijzonder professionele team van Sylvester verliep alles vlotjes.

Al moet ik eerlijk bekennen dat ik er ‘s ochtends een minder goed oog in had. Het virtuele personeelsmoment was om 14u ingepland, maar we waren al vanaf ‘s ochtends ter plaatste om te oefenen. Want, ja, een live evenement, daar kan wel het één en ander bij mislopen. Dit personeelsmoment was het sluitstuk van de transitie van onze organisatie, die inging op 1 januari 2018. Na een stuk of tien vergaderingen waren we in samenspraak met de teamverantwoordelijken overeen gekomen een aantal wijzigingen in de organisatiestructuur aan te brengen. Grotere wijzigingen dan we oorspronkelijk voor ogen hadden, maar wel terechte aanpassingen, naar mijn mening. Tijdens het personeelsmoment zouden we onze keuzes toelichten aan het personeel. We hadden op voorhand allemaal een sneltest afgenomen, omdat we op de set niet echt anderhalve meter afstand konden houden en we niet het signaal wilden geven aan de collega’s dat de coronaregels voor iedereen uitgezonderd het management golden.

Maar amai, de voorbereiding ‘s ochtends was echt desastreus. Collega’s die over hun woorden struikelden, de auto cue niet goed konden lezen, verkeerde woordkeuzes,… Er was zelfs geen echte generale repetitie, wat maakte dat ik bijzonder zenuwachtig was voor het moment suprême en ik zwaar begon te twijfelen of een live evenement wel de juiste keuze was om zo’n delicate materie over te brengen aan de collega’s.

Maar kijk, de adrenaline van de live uitzending bracht het beste in iedereen naar boven. Mijn oud-afdelingshoofd had de eer om gastvrouw te zijn en nam één voor één interviews af van de leden van het management. Die zich allemaal mooi aan het afgesproken script hielden. Iedereen keek mooi afwisselend naar de gastvrouw en naar de camera en sprak helder en verstaanbaar. Achter ons werden op grote schermen een paar kernwoorden geprojecteerd om ons betoog te ondersteunen. Alles ging supergoed en na mijn stukje kon ik tevreden plaats nemen achter de zeteltjes voor de geïnterviewden om al zwetend onder de studiolampen naar de rest van mijn collega’s te luisteren. Helaas, net op de valreep deed onze grote baas een ongelukkige uitspraak. Ik hoorde het hem zeggen en wist meteen: hierop zal reactie komen van onze mondige collega’s. En eens gezegd, valt zo’n uitspraak uiteraard niet meer terug te nemen. Jammer, want we waren echt goed bezig.

Na de uitzending die iets van een vijftig minuten duurde, waren er afzonderlijke feedbackmomenten per team voorzien om vragen te stellen en reacties te geven. We zouden tegelijkertijd in de teams informatie geven over de geplande verhuis in het najaar. Ik nam het feedbackmoment van mijn voormalige team voor mijn rekening, omdat de nieuwe teamverantwoordelijke pas om 28 juni halftijds aan de slag zou gaan en ik haar al niet meteen met zoiets wilde opzadelen. Voor mij verliep het feedbackmoment heel vlotjes. Ik kreeg vooral veel praktische vragen over de verhuis, maar er kwam redelijk veel tegenwind uit de teams waarin de grootste veranderingen gepland waren. Begrijpelijk, want de wijziging is eigenlijk het terugdraaien van een beslissing die bij het begin van de reorganisatie genomen is. En de betrokken collega’s hadden toen al gewaarschuwd voor de gevolgen van deze beslissing. Al moet ik eerlijk gezegd toegeven dat ik de commotie die ontstond zelf onderschat had. En ook de feedback over de formule van het personeelsmoment was niet onverdeeld positief. Te afstandelijk en te veel management talk. Wel heel veel lof voor de manier waarop mijn oud-afdelingshoofd alles in goede banen had geleid

Moeilijk allemaal… Want ik had vlak na de live uitzending wel een positief gevoel. Ik vond dat we als management getoond hadden dat we er als een team stonden, alleen was dat blijkbaar niet voor alle collega’s zo over gekomen. Ik hoop alleszins dat de storm de komende weken zal gaan liggen door veel gesprekken te voeren en iedereen de kans te geven zijn of haar hart te luchten. Maar tegelijkertijd ben ik ervan overtuigd dat we door de zure appel moeten bijten en de genomen beslissing moeten uitvoeren.

Na deze tumultueuze dag trokken we een flesje wijn open om de stress en de deels negatieve feedback door te spoelen. Uiteindelijk ging ik nog met onze gastvrouw en een collega afdelingshoofd iets drinken in café De Warande vlakbij het station van Wespelaar-Tildonk. Om de dag toch op een positieve noot te eindigen.

Brussel!

Heftig dagje vandaag op het werk (ik had best wel wat stress voor een heel belangrijke vergadering die ik moest voorzitten en de vijfde en laatste vergadering duurde maar liefst tot 19u), maar blij om nog eens in Brussel te zijn.

Hoog bezoek voor het Paleis op de Meir

Zondag spoorde ik opnieuw richting Antwerpen, dat sinds mijn korte verblijf in Borgerhout nog altijd een beetje voelt als mijn tweede thuis. Ik had een date met de zus van mijn vriend en haar drie dochters, die zo snel groeien dat de oudste binnenkort groter zal zijn dan ikzelf.

We troffen elkaar op het Astridplein voor het Centraal Station en kuierden met ons vijven richting het Paleis op de Meir. De zon straalde en de drie zusjes (acht, tien en bijna twaalf) vonden gewoonweg alles fantastisch: de winkels op de Meir, de vele statige herenhuizen, de straatmuzikanten. We liepen even binnen in de Stadsfeestzaal om de pracht en praal van dit prachtig gerestaureerde gebouw in ons op te nemen. Meteen goed voor een eerste rondje poseren!

Al goed dat we ruim op tijd hadden afgesproken, want aan het tempo dat ons groepje vorderde, waren we net vijf minuten vóór ons gereserveerde tijdslot bij het Paleis. We mochten meteen binnen en kregen uitleg over de audiotour die we op onze eigen smartphones konden volgen. Aangezien de jongste van de drie nog geen smartphone had, probeerden we samen naar de uitleg te luisteren, maar dat gaven we al snel op. De hoeveelheid aan informatie was gewoon te veel. Zou fijn zijn, mocht er ook een kindvriendelijke versie van deze tour gemaakt worden. We hielden het dan maar op genieten met onze ogen. Want het resultaat van de restauratie van dit bijzondere paleis (ooit nog gekocht door Napoleon Bonaparte) met zijn prachtige empire meubilair mag gezien worden.

Na een dik half uur hadden we alle kamers op het parcours bekeken en zat ons bezoek er sneller dan verwacht op. Gelukkig was er nog een gedeelte van het paleis dat we nog niet verkend hadden: The Chocolate Line shop! We bewonderden de fantastische sculpturen volledig in chocolade gemaakt en konden natuurlijk de winkel niet buiten stappen zonder zelf iets te kopen. Ik kocht een doosje ‘My Way’ pralines, een selectie van de favoriete pralines van Dominique Persoone. De dames vonden na veel keuzestress elk ook iets. Al bleek de chocolade lippenstift toch ietwat tegen te vallen…

Op een bankje buiten op de Meir smulden we van onze chocolade lekkernijen om vervolgens richting restaurant te trekken, maar niet zonder eerst nog langs de Stadsfeestzaal te gaan, alwaar de dames dolgraag wilden rond snuisteren in The Flying Tiger. Terwijl zij zich vergaapten aan al de uitgestalde prullaria, checkte ik nog even het correcte adres van restaurant Bellavista in mijn mailbox. Tot mijn ontsteltenis moest ik vaststellen dat ik geen tafel gereserveerd had in restaurant Bellavista op De Keyserlei, maar wel in Temse. Niet zo erg als die keer dat ik per ongeluk een hotel boekte in Ierland in plaats van in Schotland of die keer dat ik op de verkeerde dag de ferry van Newcastle naar Rotterdam boekte, maar hey, whey does this keep happening to me?

Enfin ja, snel de reservatie afgebeld en dan maar op goed geluk richting De Keyserlei getrokken om daar een tafeltje op een terras te bemachtigen. We belandden op het terras van Hulstkamp en het zou daar heel gezellig geweest zijn, ware het niet dat er vlakbij ons vier kettingrokers aan een tafel zaten. Echt waar, ik hoop dat de dag snel komt dat roken op de terrassen verboden wordt. We maakten er het beste van en genoten ondanks alles toch van het eten en elkaars gezelschap.

Na de lunch wandelden we in de richting van de Antwerpse kathedraal en de Grote Markt. Om aldaar een heuse poseersessie met Brabo en de hand van de reus Druon Antigoon op te zetten.

Van al dat poseren krijgt een mens opnieuw honger en kijk, was er daar toch wel geen gelato zaak, vlakbij zeker? Zoals ik altijd zeg: there is always room for gelato!

Na onze gelato-stop trokken we richting het reuzenrad op de kaaien. Ondanks al onze overredingskracht konden we de jongste van de drie zussen niet overtuigen om in het reuzenrad te gaan. Dus ging ik met de twee oudsten, terwijl de zus van mijn vriend samen met haar jongste dochter beneden bleef staan om naar ons te wuiven. Tot ons groot plezier maakten we maar liefst drie rondjes. Supertof!

De namiddag was ondertussen al stevig gevorderd en we besloten de dag af te sluiten met een bezoek aan het dakterras van het MAS. Helaas waren we een klein detail uit het oog verloren: het dakterras was gesloten om wille van de coronamaatregelen. Helemaal voor niets naar daar gestapt! De dames poseerden dan maar snel bij de A van Antwerpen alvorens onze terugtocht naar het station aan te vangen.

Echt een super namiddag. Geweldige dames, die nichtjes van mijn vriend.

Yet Another Blog

Life on my side

uitstap