persoonlijk

Waarom Zwitserland?

Een vraag die we (na de nodige verbaasde uitroepen) de laatste tijd uiteraard veel krijgen is: “Waarom verhuizen jullie naar Zwitserland?”

Wel, eerst en vooral spraken mijn vriend en ik al jaren over leven en werken in het buitenland. Elke keer als we terug kwamen van een bezoek aan vrienden in het buitenland zeiden we tegen elkaar: dat moet toch een bijzonder boeiende ervaring zijn, zo een leven uitbouwen in het buitenland. Doordat we echter allebei in zeer comfortabele, goed betalende jobs zaten, kwamen we er niet toe om ook effectief stappen te ondernemen om deze droom te realiseren.

Tot we ons in het najaar van vorig jaar de bedenking maakten dat we er allebei niet jonger op worden en dat, als we de stap wilden zetten, het moment nu wel stilletjesaan aangebroken was. Omdat mijn vriend een scherper profiel heeft om de jobmarkt op te gaan, spraken we af dat hij als eerste zou beginnen solliciteren. Afhankelijk van waar hij een job zou vinden, zou ik dan volgen. We maakten een lijstje met landen waar we graag zouden wonen en mijn vriend stuurde zijn eerste sollicitatiebrieven uit.

We moesten een tijdje geduld uitoefenen (het einde van het jaar is niet zo’n goed moment om te solliciteren), maar uiteindelijk kreeg hij zelfs twee jobaanbiedingen, eentje in Genève en eentje in Lausanne. Op 6 maart 2017 (yep, ik zat toen in Korea) hakten we de knoop door en ging hij in op het jobaanbod van het allereerste buitenlandse bedrijf waarbij hij gesolliciteerd had.

Niet veel later boekten we via Airbnb een studio om de eerste maanden te verblijven. Makkelijk om wat te acclimatiseren en rustig op zoek te gaan naar een meer permanente plek om te verblijven (de huurmarkt in Genève en omstreken blijkt nogal een jungle te zijn). Zondag 14 mei rijden we dan voor de eerste keer naar Genève. Voornamelijk met wat kleren en toiletspullen voor mijn vriend, want de studio is volledig uitgerust. Bijzonder handig! Maandag 15 mei start hij dan met zijn nieuwe job en dinsdag 16 mei vlieg ik alweer terug naar België, want ik zal iets langer blijven werken bij mijn huidige werkgever. Kwestie van de overdracht als leidinggevende op een goeie manier te kunnen doen.

Het komt nu allemaal erg dichtbij en ik kijk er enorm naar uit! Spannend!

Niet te geloven…

Dat ik nog maar drie lessen verwijderd ben van het examen Spaans en dat er twee weekends tussen nu en het vertrek van mijn vriend naar Genève zitten! Yikes, dat voorjaar is echt voorbij gevlogen en er staan nog zoveel dingen op mijn todo-lijstje alvorens ik zelf naar Genève kan vertrekken. Zal een versnelling hoger moeten schakelen!

Het toeval is ons goed gezind

Na de whiskyproeverij van gisterenavond hadden we een rustige zondag gepland (die Spaanse opstellen schrijven zichzelf niet, nietwaar?). Daarom dat we het niet ver zochten voor de lunch en kozen voor klassiekers als asperges en koninginnenhapje bij L’Etoile d’Or. Mijn vriend en ik waren op ons eten aan het wachten, toen een bekend gezicht langs het raam passeerde: de ex-vriendin van de neef van mijn vriend. Dezelfde die we in 2016 bij toeval op onze terugvlucht van Genève waren tegen gekomen. Ze stapte even binnen om goeiedag te zeggen en natuurlijk vertelden we haar over onze verhuisplannen naar Genève. Ze reageerde meteen met massa’s tips en goede raad. En na een zeer aangename babbel gaf ze ons haar telefoonnummer in het geval we meer info nodig hadden.

Ik geloof niet in dingen zoals het lot, maar deze toevalligheid komt alleszins bijzonder gelegen!

IMG_3832[1]

Whisky proeverij!

Een mens zou denken dat we na al die bezoeken aan distilleerderijen in Schotland wel eventjes genoeg van whisky zouden hebben, niets is echter minder waar. Ons tiendaags tripje was slechts de opwarming voor de whiskyproeverij bij onze vrienden in Boortmeerbeek. Natuurlijk brachten we enkele kersverse flesjes mee uit Schotland, maar ook oude klassiekers mochten niet ontbreken.

Het werd een gezellige avond waarbij we genoten van lekkere zalmhapjes en heerlijke whisky, terwijl we tussen de drams door tijd maakten om de steeds verder vorderende verbouwingen in het huis van onze vrienden te bewonderen. Het klikte wonderwel met ons groepje van zeven (waarvan sommigen elkaar nog nooit gezien hadden) en de avond vloog zodanig hard voorbij dat het opeens 1 uur gepasseerd was. Oeps, want de vrienden die ons van een lift naar Boortmeerbeek voorzien hadden, hadden aan hun babysitter gezegd dat ze rond middernacht terug thuis zouden zijn. Niet gelukt dus.

We namen afscheid met de belofte deze traditie zeker in ere te houden. Wie weet komt er binnenkort wel een editie in Genève?

Op de terugweg naar Leuven werden we nog tegengehouden voor een alcoholcontrole, waarbij drie personen in de wagen (letterlijk) hun adem inhielden en onze bob helemaal safe blies. Hoera! Die flitsboete voor te snel rijden onderweg (de babysitter had al lang genoeg moeten wachten), namen we er met de glimlach bij.

Mijn favoriet in onderstaand rijtje: de Japanse Yoichi.

IMG_3829[1]

Koreaanse juffrouwen zijn speciaal

Ondanks het feit dat ik nu al bijna twee jaar Koreaans volg, blijven de Koreaanse juffrouwen mij verbazen. Deze ochtend was het de eerste les na de paasvakantie en in plaats van onze vertrouwde juffrouw, stond mijn juffrouw van vorig jaar voor de klas. Ze was duidelijk heel erg blij om mij terug te zien (ik ben dan ook een modelstudent, kuch), want ze gaf me spontaan voor heel de klas een dikke knuffel. En hoewel ik ondertussen al vaak ondervonden heb dat Koreanen veel spontaner en directer zijn dan Japanners, moet ik er toch altijd weer even aan wennen. Ik heb persoonlijk niet de gewoonte om met mijn leerkrachten te knuffelen. 😉

Ook hun pedagogische aanpak blijft me verbazen. Onderstaande uitspraken, illustreren perfect wat ik bedoel:

I know you are very intelligent, so tell us how to say this.

Geuit tegen mij, ook weer voor de ganse klas. Niet dat ik een compliment niet kan waarderen, maar echt gepast kan je dat toch niet noemen. Al een geluk dat ik het antwoord wist!

Tell me the answer to this question. Don’t disappoint me!

En nadat daarop een foutief antwoord van een medestudent volgde:

Ow, you disappointed me.

Het is altijd lachen met onze Koreaanse juffrouwen, maar ik blijf erbij, echt pedagogisch verantwoord kan je hun lessen toch niet noemen.

Hoera, Rome bestaat 2770 jaar!

Volgens de overlevering zou Rome gesticht zijn op 21 april 753 voor Christus. Een heuglijk feit dat mijn vriend en ik al enkele jaren vieren op de receptie van S.P.Q.R. Er wordt dan niet alleen overvloedig met hapjes rondgegaan en drank geschonken, bij deze gelegenheid reikt de Leuvense Romevereniging S.P.Q.R. ook haar jaarlijkse Romulus-prijs uit. Dit jaar ging deze prijs naar een nobele onbekende, dichter Robert Bogaerts, die de ‘Premio Internazionale Letteratura poesia narrativa saggistica’ ontving voor zijn dichtbundel ‘Mi piove nell’anima’. De man was duidelijk ontzettend blij met zijn prijs, zo glunderen dat hij deed.

En ik genoot met een glas prosecco in de hand van zijn voordracht van het (volledig in het Italiaans geschreven) gedicht “Divento te”, opgedragen aan zijn moeder. Wat deze voordracht extra bijzonder maakte, was dat zijn kleinzoon naast hem stond om het gedicht naar het Nederlands te vertalen voor zij die geen Italiaans verstonden. Op het einde schoot de dichter een brok in de keel, erg mooi.

IMG_9262

Knap, dat een Vlaming voor wie het Italiaans geen moedertaal is, erin slaagt in Italië een poëzieprijs te winnen. Hoog tijd dat ik zelf nog eens het stof van mijn Italiaans blaas.

Food Designer Katja Gruijters bij deBuren

Deze middag maakte ik bij deBuren kennis met wat ongetwijfeld mijn droomjob is: food designer! En als u zich nu afvraagt: wat is in godsnaam een food designer, dan bent u niet alleen, tot gisteren was ikzelf ook totaal onwetend dat er zo’n fantastische manier bestaat om je geld te verdienen. Een food designer is eigenlijk een kunstenaar met voedsel. Katja Gruijters toonde de resultaten van haar werk in een zeer boeiende presentatie. Wat haar job zo uniek maakt, is dat het niet enkel over een mooie presentatie gaat, maar dat haar werk ook tot nadenken stemt: veel van haar projecten tonen consument en producent waar het mis gaat in onze huidige voedselketen. Zo heeft ze enkele boeiende projecten gecreëerd om de aandacht te vestigen op al het perfect goede eten dat wij in onze Westerse samenleving dagelijks weggooien.

Een boeiende, oogstrelende lezing, vergezeld van het lekkerste eten dat ik ooit bij deBuren at.

Picnik catering zorgde voor de onderstaande heerlijkheden:

  • Quiche met geitenkaas, courgettes en lavendel
  • Quiche met gekonfijte tomaten, sumak en rozenblaadjes
  • Risottobolletjes met daslookpesto en pinksterbloemen
  • Frisse coulis van wortel en vlierbloesemsiroop
  • Venkelsalade met linzen, erwtjes en komkommerkruid
  • Lentesalade met paardenbloemblaadjes, madeliefjes, rucola, en balsamicodressing
  • En halfbevroren mascarponeroom met rode vruchten en rozenblaadjes als dessert

Om duimen en vingers af te likken!

IMG_3817

IMG_3818

IMG_3821

Officina 500

Via Social Deal een nieuw Leuvens restaurantje ontdekt: Officina 500. Nuja, écht nieuw bleek het restaurantje bij nader inzien toch niet te zijn, want we liepen daar de chefkok van ons favoriete (nu helaas door andere eigenaars overgenomen) Italiaans restaurant Castello Lucano tegen het lijf.

De hernieuwde kennismaking smaakte alvast naar meer. Hopelijk gaat het Gianfranco voor de wind in zijn nieuwe restaurant!

IMG_3803

IMG_3804

IMG_3805

IMG_3808

IMG_3809

IMG_3813

El color del camaleon

Dankzij de Spaanse les had ik vanavond het voorrecht om een voorstelling van El color del camaleon bij te wonen in de fantastische nieuwe filmzalen van Cinema ZED. Voordat we met de ganse klas naar Cinema ZED afzakten, stond regisseur Andrés Lübbert ons persoonlijk te woord en konden we hem vragen stellen. In het Spaans uiteraard! (Weetje: de regisseur leerde op eigen initiatief Spaans toen hij 19 was.)

Het is alleszins lang geleden dat ik nog zo onder de indruk van een film was. El color del camaleon is een beklemmend werkstuk dat op een indirecte manier laat zien hoe onmenselijk dictatoriale regimes zijn. Tegelijkertijd is de documentaire een zeer persoonlijk verhaal over de zoektocht van een zoon naar zijn vader en een poging om een dialoog over het verleden op te starten. De documentaire draait volledig rond de vader van regisseur Andrés Lübbert, een Chileen die het regime van Pinochet ontvluchtte en via een Oost-Duitse omweg in Leuven terecht kwam. Jarenlang kon Jorge Lübbert, de vader van de regisseur, door het trauma dat hij opliep niet vertellen over wat er met hem gebeurd was. Uiteindelijk blijkt dat Jorge Lübbert opgeleid werd door de geheime dienst en aan de meest gruwelijke marteltechnieken werd blootgesteld om hem ongevoelig te maken en hem als instrument van het regime in te zetten. Gelukkig kon hij dankzij de hulp van de Oost-Duitse ambassade en het feit dat hij over een Duits paspoort beschikte, vluchten.

De film raakte echt een gevoelige snaar bij mij, vooral omdat het verhaal zo brandend actueel is. Helaas zijn er momenteel nog steeds regimes op deze wereld waarin dezelfde verwerpelijke technieken worden toegepast. De trieste werkelijkheid is dat vandaag de dag in Chili nog steeds daders van het regime rondlopen die ongestraft bleven. Dat Chili daardoor een diep verdeeld land is, bleek ook uit de vragenronde na de film. Een Chileen in de zaal stelde de (harde) vraag waarom Jorge niet openlijk getuigde en de namen van de daders bekend maakte aan de bevoegde Chileense autoriteiten. Hoewel een pijnlijke vraag ging de regisseur deze niet uit de weg. Door het trauma dat zijn vader opliep, was het tot op heden voor hem onmogelijk om hierover te getuigen in een rechtszaal en nadat ik de film gezien heb, kan ik hier alleen maar begrip voor opbrengen. Ik vind het zelfs ongelooflijk moeilijk dat vader en zoon een zo’n persoonlijk verhaal verteld hebben, terwijl het duidelijk is dat de ervaring voor geen van beiden gemakkelijk was.

Op 2 mei is er in Cinema ZED een tweede vertoning vergezeld van een Q&A met regisseur Andrés Lübbert. Gaat dat zien, zou ik zo zeggen.