persoonlijk
Mollekensbergwandeling
De weersvoorspellingen voor zondag waren gewoon té goed om binnen te blijven, daarom spraken we af met onze vrienden uit Heverlee en hun vier zonen. En als jullie nu denken, tiens, 2 + 6 = 8 en 8 <> 4. Dan hebben jullie overschot van gelijk. Mijn vriend en ik zijn de huidige regels kots- en kotsbeu. Dus proberen we een soort van gulden middenweg te vinden: enkel in de buitenlucht met mensen afspreken en voldoende tijd laten tussen de verschillende afspraken in.
Ik had op voorhand een aantal suggesties voor wandelingen naar onze vrienden gestuurd en zij kozen voor de Mollekensbergwandeling. Ideaal, want op fietsafstand van Leuven. Meteen een reden om onze blue-bikes nog eens van stal te halen. Het was zó warm dat ik na een paar kilometers fietsen mijn lichte tussenseizoenjas uitspeelde. Totaal overbodig op deze prachtig zonnige dag.
We parkeerden onze fietsen aan de Maria-Hemelvaartkerk in Winksele en wachtten daar op onze vrienden. De jongens waren alvast erg blij om ons weer terug te zien. En ik ben altijd onder de indruk van de intelligente gesprekken die we met die jongens hebben. Zo wist de jongste ons te vertellen, nadat we een kappelletje gepasseerd waren, dat Pater Damiaan in 2009 heilig verklaard werd. Daar moesten wij oude mensen toch even wikipedia voor boven halen. Ach, hoe jaloers ben ik op die jonge hersenen die als een spons alle info rondom hen absorberen.
Hét letterlijke en figuurlijke hoogtepunt van onze wandeling was de Mollekensberg. Prachtige plek en het moet daar nog mooier zijn als de bomen opnieuw met een groen bladerdek getooid zijn. De jongens klommen in de bomen terwijl de volwassenen bijpraatten en genoten van zoveel jeugdig enthousiasme.
Het interessantste deel was dan weer onze passage langs de alternatieve leefgemeenschap Bereklauw. De jongens vonden het maar raar en ik zou er zelf nooit kunnen leven, maar ik heb wel respect voor mensen die op zoek gaan naar een alternatieve manier van samenleven en zich zo willen onttrekken aan onze dagdagelijkse ratrace. Een ratrace waarbij steeds meer mensen noodgedwongen moeten afhaken.
Na de wandeling hadden we allemaal zin in een ijsje. Enige probleem: op heel de wandeling in de verste verte geen ijsjeszaak te bespeuren. Dus besloten we richting Leuven centrum te trekken en op een bank op het Hooverplein te genieten van ons eerste ijsje van 2021, afkomstig van ‘t Galetje.
It is done!
Mount Shuksan weerspiegeld. Mount Shuksan is een vergletsjerde berg in het North Cascades National Park in de Amerikaanse staat Washington. Een prachtig beeld, maar helaas, een té gemakkelijke puzzel.
Dinner by Het Land aan de Overkant
Yep, ik ben mij er absoluut van bewust dat deze blog in herhaling valt. Maar hey, lijkt deze hele lockdown niet op een zich elke nacht herhalende nachtmerrie?
Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes in deze duistere tijden: al die restaurants die heel hard hun best doen om te blijven overleven en met de glimlach de heerlijkste lockdown gerechten aanbieden. Echt, chapeau voor de veerkracht die deze ondernemers aan de dag leggen. Ik weet niet of ik met dezelfde ingesteldheid dit vreselijke obstakel zou kunnen overwinnen.
En ook: dankjewel aan Het Land aan de Overkant om ons alweer een fantastisch avondmaal te bezorgen!
Terrine van zalm gravlax, gepekelde groenten:
Kalf entrecote in Madeira saus, pomme Duchesse, witloof & kaascrumble, savooikool & pancetta, risotto van wintergroenten:
Kazen van Elsen: Camembert AOP, St Nectair AOC Fermier, Florence BIO, Bleu Duroux, Le Magoth Fermier:
Millefeuille van peer en chocolade room met anglaise saus met rum:
Lente in februari
Er zijn geen seizoenen meer… Maar eerlijk, enorm genoten van deze veel te vroege lentedag. De zon op ons gezicht, blote benen en zeventien graden Celcius. Ideaal om te genieten van de krokussen in de Kruidtuin en de sneeuwklokjes in het Arenbergpark. Misschien word ik nog wel een heuse galantofiel!
Werf aan de Kapucijnenvoer:
Krokussen in de Kruidtuin:
#littlemaekers :
Sneeuwklokjes:
En als kers op de taart: een voordeurgesprek in Heverlee met onze vrienden en hun twee geweldige zonen, die overliepen van enthousiasme na hun bezoekje aan Dinopolis! <3
Serieus…
Mij naar Brussel laten komen voor een vergadering van een half uur die zonder problemen digitaal had kunnen plaatsvinden. Da’s eigenlijk niet ok.
Lesson learned: leren neen zeggen.
De Foodbag oogst van de week!
We worden steeds beter in het uitkiezen van recepten die in onze smaak vallen, want ook deze week waren we erg tevreden over onze keuzes! Ofwel neemt de kwaliteit van de Foodbag gerechten week na week toe.
Gevulde courgette met quinoa, champignons en artisjokharten (aan dit gerecht voegden we extra champignons toe):
Risotto van pompoen met serranoham:
Krieltjessalade met garnalen, rode biet en dille:
Team coaching in Brussel
Vanochtend moest ik veel te vroeg uit bed, want om 9u werd ik in Brussel verwacht voor de eerste team coaching van het managementteam waarvan ik sinds 1 januari 2021 officieel deel uitmaak. Uiteraard liet Murphy zich gelden en kregen we het grote scherm niet aan de praat in de grootste vergaderzaal van het gebouw. Waarschijnlijk kapot gegaan door te lang niet gebruikt te zijn. 😉 Na een kwartier tevergeefs aan dat scherm geprutst te hebben, zijn we dan maar verhuisd naar de tweede grootste vergaderzaal, waar het nog net mogelijk was om anderhalve meter afstand van mekaar te houden.
Blijft toch raar, zo’n teamcoaching met mondmaskers op. Je mist een hoop mimiek die voor dit soort interactie bijzonder waardevol is. Oja, ik leerde (weer) een nieuwe persoonlijkheidstest kennen: DISC. Net zoals MBTI totaal niet wetenschappelijk onderbouwd, maar hey, wie leest er al eens niet stiekem zijn horoscoop? Persoonlijk hecht ik weinig waarde aan dit soort testen, maar hopelijk helpt dit om een aantal zaken te benoemen… Voor wie het zich dus afvraagt, ik ben een I gedragstype (Influencer, Inspirerend & Interactief) volgens DISC en volgen MBTI een ESTJ.
Doordat we te laat gestart waren, liep de team coaching uit en hadden we uiteindelijk een krap half uurtje om onze lunch naar binnen te werken alvorens de volgende vergadering begon. Gevolg: we zaten nog half te kauwen, toen de andere deelnemers zich virtueel toevoegden aan onze vergadering. Ondanks de vrij stevige vergadering van de namiddag toch genoten van mijn slaatje! En van het uitstapje naar Brussel. Het deed deugd om weer onder de mensen te zijn.
Puzzelvooruitgang!
Dilemma van de dag: op zoek gaan naar nieuwe puzzels of toch maar een andere hobby zoeken?
De Laatste Sneeuwwandeling
Als tegengewicht voor de culinaire uitspattingen van dit weekend, maakten mijn vriend en ik zondagnamiddag een wandeling om nog een laatste keer te genieten van de smeltende sneeuw. De zon had er duidelijk zin in en ondanks dat het koud was, voelde je de lente letterlijk in de lucht hangen. Al weet ik rationeel gezien wel dat er de komende maanden zich nog menig winterprik kan voordoen.
Onze wandeling bracht ons via wat omwegen op het Stadskerkhof van Leuven waar we genoten van een streepje muziek in de kunstinstallatie ‘Sjel’. En kijk, liepen we daar op het kerkhof toch niet een oude bekende met zijn partner tegen het lijf! Niet te geloven hoeveel deugd een mens tegenwoordig heeft van een simpele babbel op anderhalve meter afstand. Het deed me alleszins plezier dat hij mijn culinaire tips naar waarde wist te schatten.
