Thai food at May’s

Gisteren spoorde ik na het werk naar Antwerpen-Berchem voor een afspraak met één van mijn neven. ‘t Is vreemd, ik heb er maar een dik half jaar gewoond, maar Antwerpen voelt voor mij nog altijd een beetje als thuiskomen. Vooral het station van Berchem waar ik elke dag de trein naar mijn werk nam.

Mijn neef wachtte me op in het station en we wandelden samen naar de Dageraadplaats, het gezelligste plein van Antwerpen. Mijn neef had een tafeltje reserveerd bij May’s, een restaurant dat zowel Thaise als Vlaamse keuken serveert. Een beetje een vreemde combinatie, maar het werkt blijkbaar wel: het terras zat stampvol en waardoor we noodgedwongen ons tevreden moesten stellen met een tafeltje binnen. Gelukkig stelde de ober voor om ons te komen waarschuwen van zodra er een tafeltje op het terras vrij kwam.

Mijn neef en ik hadden serieuze gesprekken over het leven, relaties en zijn kinderen. Hij maakt momenteel op relationeel vlak een moeilijke periode door, dus ik was blij om een luisterend oor te kunnen bieden. Al vrees ik dat de brokken moeilijk te lijmen zullen zijn.

Natuurlijk bestelden we twee Thaise gerechten om te delen en ik kan bevestigen dat beide gerechten uitstekend waren. Ook de groenten die we als bijgerecht besteld hadden, waren zeer lekker. Alleen jammer dat de bediening wat steken liet vallen. We moesten de ober nog eens herinneren aan het feit dat we een portie rijst bijbesteld hadden. Maar May’s is zeker een aanrader voor liefhebbers van de Thaise keuken.

We sloten de avond af met een biertje voor hem en een glaasje cava voor mij op het terras van Gitanes op het Tramplein. Een gezellige avond die zeker voor herhaling vatbaar is.

Voetschraperwandeling in Herentals

Deze namiddag spoorden mijn vriend en ik naar Herentals voor een bezoek aan zijn ouders. De ouders van mijn vriend doen altijd hun best om iets origineels te vinden om samen te doen. Ditmaal stond er opnieuw een fotozoektocht op het programma, maar nu was het de bedoeling om op zoek te gaan naar sporen van het verleden. En dat mogen jullie letterlijk nemen, want we zochten voetschrapers. Volgens de uitleg in de brochure waren er in Herentals nog meer dan vijftig van deze exemplaren terug te vinden. We waren duidelijk allemaal in goede doen, want het kostte ons weinig moeite om al de voetschrapers van de zoektocht terug te vinden.

Een blik op de diversiteit van de voetschrapers die we onderweg tegen kwamen:

Continue reading →

Wijn proeven bij Ad Bibendum

Zoals jullie ondertussen ongetwijfeld weten, houden we in mijn familie van het goede leven en hoe beter van het leven te profiteren dan met een goed glas wijn. Dus toen mijn broer liet weten dat Ad Bibendum een wijnproefweekend organiseerde, moest ik niet lang twijfelen. Omdat mijn vriend en ik die zaterdagavond al een andere afspraak in onze agenda hadden staan, vroegen we mijn broer een zo vroeg mogelijk tijdslot te reserveren, om beide activiteiten te kunnen combineren.

En zo kwam het dat mijn broer en zijn vriendin en mijn vriend en ik om iets na 13u van ons eerste glas wijn van de dag nipten in de sfeervol aangeklede degustatieruimte van Ad Bibendum: een rode (!) Australische schuimwijn. Ietwat verrassend, want in het magazine met het overzicht van de wijnen, stond dat dit een witte schuimwijn was. Niet dat ik iets tegen rode schuimwijnen heb, maar dit exemplaar was zo’n zoete dessertwijn. Niet ideaal om een proeverij mee te beginnen. Jammer dat de sommelier ons daar niet op attent had gemaakt toen we deze wijn als starter bestelden.

We bestelden dan maar snel een ander schuimwijntje, dat beter in de smaak viel. We proefden voornamelijk witte wijn, zo af en toe afgewisseld met een rosé. Leuk: Ad Bibendum had voor slaatjes en heerlijke kazen gezorgd. Perfect in combinatie met hun lekkere wijntjes.

Ik moet zeggen dat ik wel lichtelijk teleurgesteld was in de sommelier die ons bediende. Wanneer we vroegen een wijn te brengen in hetzelfde genre als wat we eerder geproefd en lekker gevonden hadden, kregen we telkens iets helemaal anders voorgeschoteld. De wijnen die hij bracht waren zeker ook lekker, maar écht luisteren naar onze voorkeuren deed hij niet.

Prijs voor de mooiste etiketten gaat naar de fruitige wijntjes van het Bulgaarse wijnhuis Katarzyna:

Prijs voor het origineelste etiket en beste opgestoken middelvinger naar Trump gaat naar de Australische Chardonnay ‘Fuck him’:

We sloten de proeverij om iets voor 15.30u af met een lekker glas rode wijn. En begaven ons dan naar de kassa om de wijntjes die we gekocht hadden af te rekenen.

Bonusfotootje van de kat van mijn broer en zijn vriendin:

Thaise kittens

Gisteren spoorde ik naar Limburg voor een bezoekje aan mijn moeder in het rusthuis en vervolgens foto’s te maken van de schilderijen en andere voorwerpen in mijn ouderlijk huis, zodat we stilletjes aan de hoeveelheid rommel daar kunnen verminderen. Ongelooflijk wat een mens doorheen de jaren kan verzamelen in zo’n huis. Als mijn vader effectief doorgaat met zijn verhuisplannen (dat valt nog te bezien), is het moment aangebroken om alvast wat orde op zaken te stellen. Dus als iemand tips heeft hoe van een hoop schilderijen en andere siervoorwerpen af te geraken, laat zeker weten.

Na een min of meer volledige inventaris gemaakt te hebben, reden mijn broer en ik naar afhaalrestaurant Thai Station in Sint-Truiden voor ons avondmaal. En amai, mijn broer en zijn vriendin hadden overschot van gelijk: zonder twijfel de beste Thai van Limburg! De Tom Yam Kung soep (mijn persoonlijke favoriet) was echt heerlijk! Al twijfel ik nog of ik de volgende keer voor Thai pikant moet gaan. De pornstar martini’s waren trouwens een goeie start van de maaltijd. En zoals gewoonlijk zorgden mijn broer en zijn vriendin voor een lekker flesje wijn bij de maaltijd.

Na het eten, haalde mijn broer voor het digestief wat flessen uit zijn aanzienlijke voorraad boven en speelden we Exploding Kittens. Het geluk was ditmaal niet aan mijn kant, want ik werd keer op keer ingemaakt. Gelukkig was er de uitstekende rum om mijn humeur op te krikken.

Als uitsmijter nog een foto van een echte kitten! Die ik, vrees ik, een beetje bang heb gemaakt.

Fotozoektocht in Herentals

Dit weekend was het opnieuw familiebijeenkomst bij de ouders van mijn vriend in Herentals. We hebben immers nog wat door de coronacrisis uitgestelde familiebijeenkomsten in te halen. Naar goede gewoonte spoorden mijn vriend en ik met de trein naar Herentals (awoert voor die saaie tien minuten wachten in het lelijke station van Lier) en namen we vervolgens de blue-bike voor het laatste stuk van het station tot aan het huis van zijn ouders.

De ouders van mijn vriend doen altijd hun best om een activiteit te verzinnen waar iedereen zich in kan vinden. Ditmaal stond er een fotozoektocht in het centrum van Herentals op het programma. De wandeling startte en eindigde bij de Sint-Waldetrudiskerk. Bedoeling van de zoektocht was de foto’s te rangschikken in de volgorde dat wij ze tegen kwamen op de wandeling en dat bleek nog een heuse uitdaging te zijn.

Gelukkig had één van de nichtjes van mijn vriend arendsogen. Denk dat die ongeveer de helft van alle foto’s heeft gevonden. Maar ikzelf kon ook mijn steentje bijdragen: naar het einde van de wandeling toe vond ik het kleine kraantje waarnaar we al gans de tijd op zoek waren. We waren ondertussen al tientallen gelijkaardige kraantjes tegen gekomen, maar nooit het juiste. Het kraantje stond een beetje verstopt achter een fiets, maar ik spotte het toch!

Tot ons groot verdriet was er één symbool dat we niet vonden. En dus konden we ook niet meedingen voor de prijsvraag. Een beetje teleurgesteld, stapten we de auto in, die we geparkeerd hadden aan de kerk, om terug te keren naar het huis van de ouders van mijn vriend. De zus van mijn vriend had net haar voet op het gaspedaal gezet toen ze uitriep: “Daar is het symbool dat we zochten!” En idd, daar prijkte het op de muur van de kerk. Ik sprong snel de auto uit om een fotootje te maken (anders zouden de inzittenden van de tweede auto ons beslist niet geloven.

Van al dat gewandel krijgt een mens honger. En een lekkere portie balletjes met krieken gaat er altijd wel in! Al vond ik de kazen die de ouders van mijn vriend voorzien hadden (niet op de foto) ook niet te versmaden!

Convento food dinner with special guest

Zaterdag spoorden mijn vriend en ik richting Limburg voor een bezoekje aan het thuisfront. Voor de gelegenheid hadden we afhaaleten bij Convento Food besteld. Onze favoriete Herkse traiteur Atelier Eik is immers naar warmere oorden vertrokken om chefkok te worden van een resort in Bali. Tja, ik kan hem geen ongelijk geven! Gelukkig zijn de gerechten bij Convento Food ook heel lekker, met als bijkomend voordeel dat die gratis aan huis leveren als je binnen de ring van Leuven woont!

We startten de avond met een flesje champagne en sloten die af met een glaasje whisky uit de gigantische voorraad van mijn broertje.

Gevulde portobello:

Lekker eten verdient een lekker flesje wijn van Ad Bibendum:

Ster van de avond:

Een werk van barmhartigheid

Zaterdag spoorden mijn vriend en ik naar Herentals voor een bezoek aan zijn ouders. Zijn vader heeft onlangs een operatie aan zijn knie ondergaan en is nu herstellende. Hoog tijd dus om hem een hart onder de riem te steken. Al was dat, afgaande op de jolige whatsapp-berichten van de voorbije dagen en weken wellicht niet echt nodig. Want ja, de vader van mijn vriend revalideert heel snel en is momenteel al redelijk goed mobiel, al moet hij natuurlijk nog geen kilometers afleggen.

Bij aankomst bij de ouders van mijn vriend bleek dat ik mijn favoriete oorbellen van Fleurfatale tijdens de rit met de blue-bike was kwijtgespeeld. We delen nog een poging om mijn oorbel terug te vinden in en rond het huis, in de hoop dat ik ze was kwijtgespeeld toen ik mijn jas uitdeed, maar nergens te vinden. Na mijn favoriete mondmasker, verlies ik op korte tijd nu ook mijn favoriete oorbellen. Meteen een domper op ons bezoekje.

Gelukkig was er een lekkere fles rosé champagne om me te troosten! We maakten er verder een gezellige avond van met Chinees afhaaleten (was lang geleden en het smaakte!) en een flesje wijn. Al leek de rijsttafel voor vier personen eerder voor acht bedoeld te zijn. Daar gaan de ouders van mijn vriend de komende dagen nog goed van kunnen eten…

Ster van de namiddag: het hondje van de zus van mijn vriend, tijdelijk op logies, want de zus is met haar gezin op skivakantie.

Old timer tasting in Zammel

Derde keer, goeie keer! Na twee keer uitgesteld te zijn, kon de lang verwachte old timer whisky tasting eindelijk doorgaan. Net als de vorige keer hadden mijn vriend en ik een B&B geboekt om niet ‘s avonds laat vanuit Zammel met de bus (don’t drink and drive) nog terug naar Leuven te moeten reizen. Hoe leuk we het in december ook vonden bij Stijn en Stijn, Beeltjens B&B: Wolf & Belle bevond zich veel dichter bij de Prik & Tik en dus reserveerden we daar. Sorry, kleine Stijn!

We twijfelden of we opnieuw de bus zouden nemen, maar besloten gemakzuchtig voor het comfort van de Cambio te gaan. Dat scheelde hem toch in reistijd. We arriveerden rond een uur of zes in onze B&B en werden vriendelijk welkom geheten door een oudere man, die duidelijk veel minder spraakvaardig was dan onze vorige gastheer kleine Stijn. Niet dat ik daar rouwig om was, ik voelde me vrij moe en keek ernaar uit om nog even te kunnen plaats nemen in de infraroodsauna, die fantastisch goed werkte. Een klein mirakel want om de één of andere reden lieten de infraroodcabines waarin ik tot nu toe plaatsnam het altijd afweten.

De ideale voorbereiding voor een avondje whisky proeven. De vriendin van mijn broertje kwam ons ophalen aan de B&B en zette mijn broertje, mijn vriend en mezelf af bij de befaamde whiskykelder, waar mijn broer en ik in het gezegende jaar 2018 Arran whisky’s proefden. Het concept van de tasting vandaag was helemaal anders. Bedoeling was dat we zouden proeven van whisky’s van 25 jaar en ouder. Vrij exclusief dus. Al was er stiekem wel een whisky van 21 jaar in het lijstje gesukkeld. Ik geef hieronder het lijstje van de whisky’s die we gedronken hebben mee. Ik laat het aan jullie over om te googlen hoeveel die flessen waard zijn. 😉 En oja, natuurlijk was ik de enige dame in een gezelschap van uitsluitend mannelijke whiskyliefhebbers.

Bunnahabhain 28y, 1988-2016, 44%
Balblair 31y, 1989-2021, 48,2%
Caperdonich 21y, 2000-2021, 56,2%
Ardmore 32y, 1989-2021, 47,2%
Teeling 28y, 1992-2020, 44,7%
Clynelish, 25y, 1995-2021, 52,5%
Laphroaig 30y, 1990-2020, 49%

Elke whisky was helemaal anders dan de vorige en het was dan ook moeilijk om ze met elkaar te vergelijken. Toch kostte het me weinig moeite om mijn persoonlijke top drie samen te stellen. Altijd al een liefhebber geweest van whisky’s gerijpt op sherryvaten. 😉

Clynelish, 25y, 1995-2021, 52,5%
Bunnahabhain 28y, 1988-2016, 44%
Ardmore 32y, 1989-2021, 47,2%

Na de tasting kregen we nog varkenswangetjes met peer en aardappelpuree. Dé perfecte afsluiter van een fijne avond!

Met dank aan de vriendin van mijn broertje belandden we na de tasting weer veilig in onze B&B. En oja, we kochten natuurlijk nog een klein souvenirtje.

Na een deugddoende nachtrust genoten mijn vriend en ik de volgende dag met ons tweetjes van het heerlijke ontbijt in de knusse veranda. Echt een toffe B&B. Dé ideale uitvalsbasis voor een volgende whisky tasting!

Double date bij d’Artagnan

Samen tafelen is altijd leuk! Zeker als het gezelschap bestaat uit de sympathieke zus en schoonbroer van mijn vriend. Gewoon een superleuk koppel om de avond al kletsend mee door te brengen onder het genot van een lekker glaasje wijn. En ja, twee avonden na mekaar uitgebreid dineren, is misschien nét een tikkeltje van het goeie te veel, maar hey, als de huidige nieuwsberichten ons ook maar iets leren, dan het is het wel dat je nooit weet wat morgen zal brengen. Best er vandaag dan maar zoveel mogelijk van profiteren, nietwaar?

Appetizers bij het aperitief (toch blij dat ik de aperitief van het huis met bittere vermout aan mij voorbij heb laten gaan):

Tartaar Iers rund – eerste Mechelse asperges – Tierentynmosterd:

Pijlinktvis – puntpaprika – harissa – vadouvan:

Zeeduivel – warmoes – venkel – daslook:

Kaasbordje:

Thee!

A pleasant evening was had by all!

Verjaardagsdiner in de Kwizien

Zaterdagavond spoorden mijn vriend en ik naar Hasselt om zijn verjaardag te vieren met mijn broertje en zijn vriendin (onder het motto: een verjaardag kan je nooit genoeg vieren!). We kozen voor een restaurant waar we ondertussen al menige verjaardag gevierd hebben: de Kwizien. En ja, ook ditmaal werden we niet teruggesteld. Het eten was zo mogelijk nog beter dan de laatste keer dat we er waren, al kan dat ook aan het gezelschap gelegen hebben. Mijn vriend kreeg als verjaardagscadeau een mooie fles Machrie Moor Peated Arran single malt. Benieuwd om die samen met hem te kunnen proeven!

Enige domper op de avond: de laatste hapjes bij de thee moesten we aan een hoog tempo naar binnen werken, anders riskeerden we de laatste trein van Leuven naar Hasselt te missen. Mijn vriend en ik moesten er zelfs een klein sprintje uitpersen om de trein te halen. Serieus, waarom kan de laatste trein niet om 23.30u vertrekken in plaats van om 22.30u? Hoe ga je op die manier mensen overtuigen om het openbaar vervoer te nemen? Mijn vriend en ik waren dolgraag nog wat langer in de Kwizien blijven plakken voor een afzakkertje. NMBS make it happen!

Heerlijke hapjes voor bij het aperitief: