Uiteraard profiteerden we met de collega’s deze woensdag optimaal van het terrasjesweer. We startten met een stevige groep van dertig personen op het terras van het Muntpunt Café om vervolgens de avond met z’n twaalven verder te zetten bijtend in een Aziatisch geïnspireerde burger van BAOGO. Wel jammer dat het terras van BAOGO helemaal vol zat en we ons dus noodgedwongen binnen moesten installeren. Maar hey, het gezelschap overtrof de warmte van de zon. 😉
Het was trouwens leuk om vast te stellen dat er wat nieuwe gezichten op de afterwork waren komen opdagen. Blijkbaar is donderdag voor veel mensen een thuiswerkdag en uiteraard gaat niemand speciaal voor een afterwork naar Brussel sporen. Als lid van het afterworkcomité zal ik er in de toekomst bijgevolg streng op toezien dat alle weekdagen aan bod komen. 😉
Dit weekend stond ons jaarlijkse uitstapje naar de overkant van de taalgrens op het programma. Waar ik vroeger nog de moeite deed om elk jaar een andere locatie te zoeken, verbleven we nu al voor de elfde opeenvolgende keer in Libin. Het comfort van de kamers, dat verwarmde zwembad en de jacuzzi vallen nu eenmaal moeilijk te overtreffen. En daarnaast is het nu eenmaal niet zo evident goeie accommodatie te vinden voor 41 personen. Jawel, dat lezen jullie goed: 41 personen (20 volwassenen en 21 kinderen). Onze vrienden hebben het bijbels gebod “Ga en vermenigvuldigt u” nauwgezet opgevolgd.
De leeftijden van de kinderen varieerden tussen een half en 16 jaar. Gelukkig zijn de meeste kinderen ondertussen de pampers ontgroeid. En het aantal kinderen met bandjes neemt ook elk jaar af, wat het allemaal wat minder stressvol maakt voor de ouders. De meerderheid kan zelfs al lezen, schrijven en een boterham smeren. Je duwt ze gewoon een spel weervolven in de hand en die houden zichzelf bezig. Lekker makkelijk.
Dit jaar hadden we eindelijk nog eens een zonnig weekend van begin tot einde. Vrijdag doken de kinderen al meteen het zwembad in (ik paste, want nog een beetje te fris naar mijn goesting), terwijl ik aan de lopende band pizza’s bakte. Ditmaal zonder brandwonden, gelukkig. Verder bestond de rest van het weekend uit ontbijten in verspreide slagorde (je hebt vroege en late vogels), in het zwembad liggen, watergevechten houden, cava drinken, ijsjes eten, zonnecrème smeren, barbecuevlees smikkelen, weerwolven en andere spelletjes spelen en veeeeeel foto’s en onnozele gopro-filmpjes maken.
Het weekend vloog voorbij en voordat ik er erg in had zat het er alweer op. Ik deed mijn ronde om de meterstanden op te schrijven, terwijl mijn vriend alle kamers nakeek op verloren voorwerpen. We reden met onze vol leeggoed geladen cambio-wagen terug naar Leuven, alwaar we het weekend afsloten met een heerlijke sushi boot van Kintsugi.
Uit nostalgische overwegingen een kort overzichtje van de vorige locaties waar we verbleven:
2003: Durnal
2004: Burg Reuland
2005: Fily
2006: Momignies
2007: Waimes
2008: Jevoumont
Vanaf 2009 in Libin
PS: Excuses aan de kinderen die ik getraumatiseerd heb met het spelletje Black Stories.
Gisteren was ik nog eens op stap met de Leuvense dames van mijn werk. Allez, een lichtelijk afgeslankte versie van ons normale groepje. Eén dame moest studeren, een andere had de bof (niet ideaal om op babybezoek te gaan) en een derde moest werken. Ik vrees dat ons eens zo toffe groepje langzaam aan het uiteen vallen is. Het valt op dat, nu steeds meer leden van ons groepje mama zijn geworden, de prioriteiten veranderd zijn. Begrijpelijk dat op stap gaan met de vriendinnen niet meer top of mind is als je thuis een gezin hebt om voor te zorgen. Het gevolg is dat als ik niet het initiatief neem om de bende bijeen te krijgen, er helemaal niets gebeurt.
Maar goed, passons. We gingen dus met z’n vieren op babybezoek in Kessel-Lo. Onze in maart bevallen vriendin zag er stralend uit, ondanks de moeilijke eerste periode. Haar knappe zoon had namelijk last van reflux, waardoor hij de eerste weken heel veel huilde. Ocharme het manneke. Gelukkig schreef de dokter medicatie voor die hem transformeerde in een modelbaby. De twee jaar oude grote zus was duidelijk trots op haar kleine broertje. Geen spatje jaloezie te bekennen. In het begin was de grote zus wat schuchter, maar al snel slaagden we erin het ijs het breken door haar om te kopen met een aantal cadeautjes. 😉 Al een echte dame trouwens, die grote zus, want ze heeft de ganse avond rondgelopen op de hakken van haar mama (horendol werd ik van het geluid dat die hakken maakten op laminaat, bij mij zou het geen waar zijn –> hypothetische uitspraak waarvoor mama’s aller landen mij wellicht zullen afstraffen).
We werden volgestopt met hapjes en cava en trokken, na de baby, de grote zus en de ouders uitgebreid gecomplimenteerd te hebben, met de drie overblijvende dames richting stad voor een snelle hap. Onze eerste poging (een pizzazaak in Kessel-Lo) bleek dicht te zijn en ook mijn vaste fallback optie, L’Etoile d’Or, was al dicht. En dat op een woensdagavond! Uiteindelijk vonden we een tafel bij Van de Weyer, een simpele brasserie op het Martelarenplein. Helaas, de asperges die ik wilde bestellen waren niet voorradig, dus koos ik noodgedwongen voor mijn favoriete Belgische klassieker: tomaat garnaal. Een voltreffer, want de berg garnalen op mijn bord was behoorlijk indrukwekkend.
We kletsten met z’n drieën over werk en leven tot mijn vriend ons op het einde van de avond vervoegde. Recht van het vliegtuig uit Frankfurt, waar hij een conferentie had bijgewoond. Mijn vriend bestelde een Belgisch bier om te vieren dat hij, ondanks de onweersbuien boven België, zonder problemen geland was. Dus kon ik kon ik niet onderdoen en bestelde ik nog een glaasje cava. 😉
Deze maandagmiddag had ik een teametentje ingepland. Een laatste gelegenheid om nog eens samen te eten vóór de zomervakantie begint. Helaas is het tegenwoordig een bijna onmogelijke opgave om het ganse team bijeen te krijgen. Twintig personen is gewoon een té grote groep. Er is altijd wel iemand met vakantie, naar een opleiding, ziek of op werkbezoek. Ook ditmaal waren we maar met vijftien, maar dat mocht de pret niet drukken. In tegenstelling tot vorige ervaring verliep het etentje ditmaal vlekkeloos. Geen vergissingen, geen aangebrand eten, vlotte bediening. Geen idee hoe die Thai dat klaarspeelden, want we moesten zelfs niet uit een beperkt aantal gerechten kiezen. Miracles do happy!
En ja, mijn dim sum en eend in rode curry hebben gesmaakt!
Wat minder goed geslapen door al het eten dat ik ‘s nachts moest verteren. We ontbijten aan ons ondertussen vertrouwde tafeltje in de binnentuin. Naar goede gewoonte bestaat het ontbijt uit een bord met fruit (guave, watermeloen, papaya, banaan en ananas), scrambled eggs met ham en kaas en wat brood.
De eigenaars van de casa particular hebben een taxi voor onze rit naar Trinidad geregeld, een prachtige blauwe old timer. We twijfelen even of onze valiezen wel in de auto zullen passen, maar gelukkig kunnen die van mijn vriend en mij op het dak. De chauffeur sjort ze goed vast en wij kunnen vertrekken. Ik vind het niet erg om Santa Clara achter ons te laten, want eerlijk, moet eerlijk, buiten het mausoleum van Che valt er in Santa Clara zelf niet zoveel te beleven.
De rit van Santa Clara naar Trinidad duurt tweeënhalf uur. Onderweg geniet ik met een podcast in mijn oren van het mooie Cubaanse landschap. We komen zonder problemen aan in Casa Sofia in Trinidad, alwaar we op het (snikhete) dakterras worden onthaald met een glaasje versgeperst fruitsap. We beginnen het ritueel te kennen. 😉 We geven onze paspoorten af en droppen onze valiezen in de kamer. De casa is iets minder luxueus dan de vorige, maar heeft alles wat we nodig hebben en zelfs zaken die we niet nodig hebben, zoals een heel vervelend opstapje naar de badkamer (waar ik ‘s nachts een keer van zal afvallen).
We laten er geen gras over groeien en lopen meteen naar de Plaza Mayor. Onderweg houden we halt bij een restaurant om een broodje met warme kip te eten. Simpel, maar lekker. De eerste blik op de Plaza Mayor van Trinidad doet mijn hart alvast sneller slaan: die felle kleuren, die palmbomen, die koloniale architectuur,… Werkelijk prachtig! Trinidad is een pareltje voor fotografen: fotogeniek vanuit elk denkbaar standpunt.
We zetten onze kennismaking met de koloniale architectuur verder in het Museo de Arquitectura Colonial, een prachtige villa die goed weergeeft hoe het leven van de rijken in de tijd van de slavernij op Cuba moet geweest zijn. Bijzonder is dat ze in die tijd al een douche met warm water hadden en licht op gas. Dit alles uiteraard gefinancierd door de winst gemaakt op de kap van slaven.
Voor ons volgende bezoek trekken mijn vriend en ik naar het Palacio Brunet (oftewel het Museo Romántico). Mijn broer en zijn vriendin houden het voor bekeken na één museum en besluiten wat te gaan wandelen in de straten van Trinidad. Het Palacio Brunet is volledig ingericht met meubels, kunstwerken en prullaria uit de koloniale tijd. De pracht en praal is fascinerend, maar tegelijkertijd ook confronterend, wetende hoe het geld verdiend werd dat dit alles financierde.
Het is bijzonder druk in het Palacio Brunet. Trinidad is duidelijk een populaire toeristische bestemming. De shop van Palacio Brunet puilt dan ook uit van de flessen rum en souvenirs met Che Guevara’s afbeelding erop. Alle aandacht gaat echter uit naar de dame die het meest bekende exportproduct van Cuba aan het rollen is: authentieke handgerolde Cubaanse sigaren. Kunnen we ook alweer van ons “must see” lijstje schrappen.
In de shop treffen we mijn broer en zijn vriendin en we trekken samen naar het Palacio Cantero, ons derde palacio van de dag! Het Palacia Cantero is vooral de moeite omwille van de toren die je via een smalle trap kan beklimmen. Het 360 graden uitzicht over Trinidad en omgeving dat je daarvoor in de plaats krijgt, is werkelijk fenomenaal. Weer een stuk of dertig foto’s extra om te bewerken bij thuiskomst. 😉
Na drie palacio’s achten we de tijd rijp om een pauze in te lassen. We komen terecht in de prachtige groene binnentuin van Café Don Pepe en proberen er voor het eerst een canchánchara, dé cocktail van Trinidad. Een canchánchara bestaat uit aguardiente de caña (opgelet, dus géén rum), twee lepels honing en limoensap en wordt geserveerd in een charmante, bolvormige aardewerken beker. Heerlijk! Mijn nieuwe favoriete cocktail van het moment!
Na ons welverdiende cocktailuurtje gaan we op zoek naar een plek voor het avondmaal. We slenteren wat door de mooie straten van Trinidad en worden aangesproken door de eigenares van El Rintintin, een zaak met naar eigen zeggen een dakterras met fabuleus uitzicht. De dame beschikt over een fenomenale overtuigingskracht (enfin ja, ze moest eigenlijk enkel en alleen maar de woorden ‘free wifi’ uitspreken) en we laten ons overhalen om een tafeltje mét uitzicht te reserveren.
We genieten nog een klein uurtje van de warme kleuren van de avondzon op de kleurrijke huizen van Trinidad en keren dan terug naar restaurant El Rintintin. Het uitzicht op het dakterras is mooi, maar minder fenomenaal dan de foto’s hadden laten uitschijnen. Meest vervelende attribuut: de knalgroene skydancer die een stukje van het uitzicht in beslag neemt.
Maar! We krijgen alle vier een canchánchara van het huis aangeboden én de ropa vieja van lam (draadjesvlees met een smakelijke saus) is uitstekend. En jawel, terwijl de zon ondergaat boven de daken van Trinidad, duikt daar zowaar een life bandje op om ons op muziek en zang te trakteren. De wifi werkt trouwens prima. Wat meer kan een mens nog wensen?
Na dit heerlijke avondmaal keren we terug naar Casa Sofia, alwaar het internet echt wel suckt. Oh well, een beetje afkicken van onze internetverslaving kan geen kwaad, zeker?
Gisteren vond de tweede editie plaats van de Vriendendag van M – Museum Leuven. Een goeie gelegenheid om nog eens een M-bassadeur-activiteit mee te pikken in M, want daar maakte ik de voorbij maanden te weinig tijd voor. Via Facebook zocht en vond ik een date, een toffe oud-collega en all round coole dame besloot mij te vergezellen. Aangezien ik ietwat laat was met inschrijven, waren de meest activiteiten spijtig genoeg al volzet. Gelukkig vind ik het niet erg een goeie tentoonstelling twee keer te bezoeken, uiteindelijk ontdek je altijd nieuwe perspectieven, zeker met werk als dat van Vermeersch dat tijd nodig heeft om door te dringen.
Voor mijn vriendin was het de eerste keer dat ze de tentoonstelling zag en ze was erg onder de indruk van de grootse verfijndheid van de dégradés van Vermeersch. Omdat we maar voor één rondleiding een plekje wisten te bemachtigen, begaven we ons ruimschoots op tijd naar het dakterras om te proeven van de prosecco en de mocktails. Beide drankjes waren heel lekker, maar de prosecco ging toch met de hoofdprijs lopen. Tweede prijs voor de enthousiaste Mariachi band!
We waren net in een interessant gesprek verwikkeld geraakt met een vriendelijk echtpaar dat de loungezetel met ons deelde, toen er een bijzonder koud windje opstak. Het bijhorende kippenvel noodzaakte mij de lift naar de vestiaire in de kelder te nemen om daar mijn regenjas te gaan ophalen. Net op het moment dat de lift opnieuw op het dakterras aankwam en ik met jas en al mijn vriendin wilde vervoegen, gingen de hemelsluizen open. Mijn vriendin spurtte naar de lift en we gingen samen naar beneden om de regenbui uit te zitten.
Gelukkig duurde de bui niet al te lang en en konden we al snel terugkeren naar het dakterras om onze laatste bonnetjes op te maken. Het was er echter té koud om lang te blijven rondhangen. Dus verkasten we naar de Umamido voor gyoza, edamame en kimchi pork buns. Yummie!
Tot mijn scha en schande moet ik toegeven dat het bijna drie jaar geleden was dat ik deze vrienden nog eens in levenden lijve gesproken had. Hoeveel likes en comments je ook op een facebook- of instagrambericht achterlaat, er gaat toch niets boven écht menselijk contact. Ondertussen zijn onze vrienden een paar maanden geleden met hun drie kinderen verhuisd naar Hasselt. Dat maakte het voor mij wel wat makkelijker om af te spreken. Hun vorige woonst in Meldert was immers nauwelijks bereikbaar met het openbaar vervoer.
Dus spoorde ik zaterdagnamiddag naar Hasselt, alwaar mijn gastheer en gastvrouw mij opwachtten om samen te aperitieven in Hasselt Centrum. We belandden met een heerlijke cocktail op het terras van El Sueño. Serieus, een lazy red cheeks is op zich al lekker, maar dat extra bolletje frambozenijs maakte het helemaal af. Op een bizar kort regenbuitje na, scheen de zon de ganse tijd en tegen dat we aan onze wandeling naar de nieuwe woonst van onze vrienden begonnen, was er zelfs geen plasje water meer te bespeuren op de straatstenen.
Het nieuwe huis van onze vrienden in Hasselt is een pak kleiner dan hun vorige woonst, maar de ligging is zoveel beter. Vlak bij het stadscentrum, de scholen van de kinderen en de talrijke hobby’s van mijn vrienden en hun kroost. Ik werd onthaald op een werkelijk uitstekende barbecue met een voorgerechtje gemaakt door de oudste zoon (veertien al, how did that happen?), heerlijke in citrusvruchten gemarineerde kippenspiesjes, scampi en ongelooflijk lekkere tonijn met Mexicaanse saus. Wat een heerlijk gerecht! Een echte luxebarbecue
Na de maaltijd verkasten we naar binnen, want het werd een beetje te fris om buiten te zitten. Hoezeer ik ook verlang naar zalige zomeravonden, het lijkt erop dat de zomer even de pauzeknop heeft ingedrukt. Waar blijft die beloofde hete zomer? Ik ben helemaal klaar voor een bisnummer na de zomer van 2018.
Ik kreeg een rondleiding het nieuwe huis en met een glaasje wijn in de hand en zoveel onderwerpen om over bij te praten, vloog de tijd voorbij. We sloten de avond af met een glaasje authentieke Hasseltje jenever, gerijpt op eikenhouten vaten, en een glaasje Italiaanse limoncello. En toen was het tijd om de laatste trein naar Leuven terug te nemen. Maar niet alvorens elkaar beloofd te hebben, snel een volgende afspraak te maken.
Gisterenavond had ik een dinner date met mijn goede vriendin E, die ik helaas veel te weinig zie. Onze vriendschap gaat al ettelijke jaren mee: we leerden elkaar immers kennen in het tweede middelbaar, wat in mijn hoofd nog helemaal niet zo lang geleden lijkt, maar in werkelijkheid meer dan een half leven achter mij ligt. Time flies when you’re having fun?
Ik kwam rechtstreeks van een zonnig terras in Gent, alwaar ik na alweer een dagje ontwikkelen met mijn collega’s mijn ontevredenheid over de cursus doorspoelde met een glaasje cava. Een pré-aperitief om zo te zeggen. Gelukkig reed mijn trein voor een keer op tijd en zorgde de bluebike ervoor dat ik mooi op tijd in restaurant Osteria Michele was. We hadden de reservatie gedaan via restodays en het was zeker lekker, maar mijn verwachtingen gebaseerd op een 12/20 in de Gault Millau werden toch niet helemaal ingelost. Misschien ben ik iet of wat verwend na mijn verblijf in Piemonte, maar ik vond het allemaal wat gewoontjes en niet helemaal van het niveau dat ik ondertussen verwacht van de Italiaanse keuken. En de paar slierten pasta (vers gemaakt, dat wel) die we bij ons hoofdgerecht kregen waren al koud voordat ze op tafel stonden.
La classica insalata Caprese di pomodoro e mozzarella fiordilatte:
Fetta di Vitello con funghi porcini:
Tiramisu:
We lieten het niet aan ons hart komen, uiteindelijk is het het gezelschap dat de maaltijd tot een succes maakt. Na ons diner trokken we de stad in om nog iets te drinken. Ver moesten we daarvoor niet gaan, want we kwamen terecht op het terras van een oude bekende: het Tafelrond. Echt wel een prachtige plek om de zon te zien ondergaan boven Leuven met een glaasje champagne of een Hugo in de hand. Al was het spijtig genoeg al om 21.30u uit met de pret, want toen sloot het terras. Blijkt dat het Tafelrond momenteel personeel te kort heeft om het terras langer dan dat open te houden. Voorlopig is het dus ook niet mogelijk om te eten op het terras. Toch wel een gemiste kans als je over zo’n schitterend terras beschikt. Dus als je een vakantiejob zoekt in de horeca, bij het Tafelrond kunnen ze nog wat extra handen gebruiken.
We sloten de avond af met een wandeling door Leuven en ontdekten en cours de route nog wat nieuwe zaakjes die de moeite van het bezoeken waard zijn.
Mijn favoriet bentobox–restaurant in Brussel is verhuisd naar een nieuwe locatie, vlak tegenover de oude en kreeg voor deze gelegenheid een total make-over. Hoewel ik altijd een boon heb gehad voor de bentobox-lunch, moet ik toegeven dat het restaurant een iet of wat afgeleefde indruk gaf. De indeling was daarenboven onlogisch met veel trapjes en trappen waarbij je moest opletten je hoofd niet te stoten. Duidelijk voor verbetering vatbaar. En deze verbetering is er nu gekomen met een prachtig en stijlvol ingericht nieuw pand. Wat een verademing ten opzichte van de vorige locatie.
En ja, het eten is nog altijd even lekker! Met dank aan mijn collega-teamverantwoordelijke om mij te voorzien van uitstekend lunchgezelschap.
![IMG_3847[1]](http://yab.be/wp-content/uploads/2019/06/IMG_38471-e1561928068246.jpg)
![IMG_3740[1]](http://yab.be/wp-content/uploads/2019/06/IMG_37401-e1560603053124.jpg)