Author: yab

Attack of the marketeers

Mmm, deze blog moet beslist één of andere populariteitsdrempel overschreden hebben, want ik begin nu ook mailtjes te krijgen met de vraag of ik geen zin heb om deel te nemen aan “mond-tot-mond” campagnes (van de comment-spammers van FluzzParadise) en hey, of ik die mysterieuze “Welkom vreemdeling”–borden al gezien heb en of ik daar niets over wil schrijven en alstublieft, hier zijn nog een paar fotootjes die ik kan gebruiken.

Beste marketing guys and girls, ik ben níet geïnteresseerd om mij voor jullie kar te laten spannen. Op dit blog zal u dus nooit gesponsorde berichten, neen zelfs geen banners vinden. Zelfs geen Google adsense komt erop. Alleen mijn eigen schrijfsels volledig onbaatzuchting en zonder enig winstbejag neergepend. Misschien vindt u hier héél af en toe een link naar een leuk reclamefilmpje, maar daar trek ik dan ook de grens. Yab.be reclamevrij!

Zó grappig

Mijn vriendje die achter zijn laptop één of ander spelletje zit te spelen en bijna een halve meter in de lucht springt van het verschieten als er weer eens uit onverwachte hoek een monster op zijn scherm opduikt. :-))

Beschamend

Vandaag hebben mijn vriend en ik voor de allereerste keer écht gekookt in ons appartementje. En ja, wij wonen hier al vanaf begin februari, maar verder dan een paar gaten prikken in een microgolfovengerecht zijn we nooit geraakt. Als verzachtende omstandigheid wil ik hierbij aanhalen dat we allebei de luxe hebben om ‘s middags in een bedrijfsrestaurant te kunnen eten en in de weekends geven we graag de Leuvense horeca een steuntje in de rug. Toegegeven, wij zijn soms ook een beetje lui.

Omdat we niet al te ambitieus van start wilden gaan met onze eerste maaltijd, kozen we voor een pasta met een simpel sausje op basis van bruschetta (niet het Italiaanse broodje, maar wel een kruidenmengsel verkrijgbaar bij Oil&Vinegar en olijfjes. Onder het motto: less is more en experimenteren is pas leuk als er volk komt eten. 😉

Enfin, we zijn geen van beiden met buik- en/of darmkrampen naar het toilet moeten spurten, dat maakt van onze eerste maaltijd een succes.

IRL

Daarstraks op de voorstelling van de EWI-Speurgids (een must-read voor iedereen die geïnteresseerd is in de ontwikkelingen op het vlak van O&O in Vlaanderen) voor het eerst blogger en ex-microsoftie Bruno Segers in real life gezien. Altijd grappig om iemand die je alleen maar van een foto kent, opeens te horen babbelen. Meestal klinkt een stem dan heel anders dan je je had voorgesteld, maar in dit geval kwam de stem die ik op Bruno’s blog geplakt had, verbazend goed overeen met de werkelijkheid.

Ik ben er echter niet toe gekomen om een gesprek met mener Segers aan te knopen. Hij was druk in gesprek met mensen die duidelijk belangrijker waren dan ikzelf en ik ben op de voorstelling een oud-collega tegen het lijf gelopen met wie het gezellig bijbabbelen was. En voor wie het zich afvraagt: de 3%-norm van Lissabon (ieder land zou in 2010 minimaal 3% van het Bruto Nationaal Product aan O&O moeten besteden) is momenteel nog verre toekomstmuziek…

Platte band

Zoals ik al zei, hebben we op weg naar het doctoraat van Q pech gehad. Een platte band meer bepaald. Nu wilde ik dolgraag nog een stukje meepikken van de vragen, dus parkeerden we de wagen met platte band foutief in het Leuvense, staken we een briefje onder de ruitenwisser met daarop de mededeling dat we platte band hadden en dat we de auto zo snel mogelijk zouden depanneren en vertrokken we te voet verder naar de doctoraatsverdediging.

Allemaal goed en wel, maar dat betekende ook dat we (een beetje tipsy van de schuimwijn) ná de doctoraatsverdediging terug moesten om die kapotte band te vervangen. Nu moet u weten, beste lezers, dat mijn vriend en ik nog nooit in ons leven een band hebben moeten verwisselen. Wel al een paar keer platte band gehad, maar er was steeds iemand die van wanten wist in de buurt om ons uit de nood te helpen. Deze keer stonden we daar moederziel alleen. De handleiding erbij gehaald, maar die bleek toch niet zo duidelijk als we wel hadden gewenst. En die vermaledijde wieldop wilde ook al niet loskomen.

Ten einde raad, er kwam maar geen schot in de zaak en de wieldop, heeft mijn vriend één van de mensen aangesproken die ons al een tijdje stonden uit te lachen wegens verregaande onhandigheid. Gelukkig had één van de aangesprokenen medelijden met ons en wilde hij wel een handje helpen bij het vervangen van de band. Hij had de krik amper onder de wagen geschoven toen een kennis van ons passeerde. Zo iemand die bol staat van de goeie raad, maar wel mooi langs de kant bleef staan kijken hoe mijn vriend en de vriendelijke vrijwilliger de band vervingen.

Enfin, eind goed al goed. Met hulp van de vrijwilliger was de band verrassend snel vervangen. ‘t Was trouwens een echte altruïst, want hij wilde geen kleine bijdrage als dank voor zijn hulp aanvaarden. En de kennis vond het allemaal bijzonder grappig. En oja, nu hij ons toch tegen het lijf was gelopen, wilden we hem misschien niet een kleine lift geven. ‘t Regende en zo. Haha, je moet het toch maar durven. Al een geluk dat ik nog steeds schuimwijn in mijn bloed had. 😉

Doctor Q

Vanavond ben ik na het werkcollege naar de doctoraatsverdediging van vriend Q geweest. Mijn vriendje en ik waren nog net op tijd om de allerlaatste vraag van de jury te horen (iets met een platte band en zo). Na een korte beraadslaging deelde de voorzitter van de jury ons mede dat Q zich vanaf vandaag doctor Q mag noemen. Waarmee de teller van het aantal doctoren in mijn kennissenkring op 11 komt te staan. Dat zijn toch wel een hoop geleerde mensen. Impressive.

Om eerlijk te zijn, snapte ik bitter weinig van het doctoraat van Q, maar ik ben blij dat hij vijf jaar hard werken op een mooie manier heeft kunnen afsluiten. En ik ben nog blijer dat er op de receptie vlotjes werd rondgegaan met de schuimwijn. 😉 (Gelukkig waren er broodjes om de schade aangericht door de schuimwijn te milderen.) En ik heb nog een gezellig gesprekje gehad met een paar oud-proffen. (En meteen een vraag gekregen of ik geen zin had om terug naar het departement te komen, maar daar heb ik toch eens goed mee gelachen. Onderzoek is just not my cup of tea.)

Mijn allerlaatste werkcollege

Hoef ik jullie nog te vertellen dat ik ongelooflijk blij ben dat ik vandaag mijn allerlaatste werkcollege ooit heb meegemaakt? Nooit meer denken: “Ojee, ik moet dringend mijn vinger opsteken, want er staan nog niet genoeg kruisjes achter mijn naam.” Nooit meer denken: “Shit, ik ben superslecht voorbereid en die assistent gaat mij vragen waarover dat arrest gaat.” Nooit meer denken: “Wat doe ik hier in godsnaam? Waarom zit ik niet op een terrasje in de zon?” I am SO happy!