Author: yab

Driemaal is scheepsrecht

Vorige zaterdag was het dan eindelijk zover: onze derde en laatste housewarming party. Er waren meer dan vijftig personen ingeschreven en in totaal zijn er daarvan zevenenveertig mensen komen opdagen. Mijn schrik dat zo’n bende niet in ons appartementje zou passen, bleek ongegrond te zijn (met dank aan ER Meubelen die onze eettafel een maand later dan gepland zullen leveren). Het was druk, maar er bleef genoeg ruimte over om te kunnen ademhalen en bewegen. Wel jammer dat ik door de drukte met sommige mensen maar een paar woorden heb kunnen wisselen. Er zijn bij het afscheidnemen veel afspraakjes gemaakt voor een vervolgbezoekje. 😉

Er is heel veel drank verzet, maar niet genoeg om onze drankvoorraad serieuze schade toe te brengen. We hebben nog genoeg voorraad voor een feestje of drie, vier, zeker als ik de drank die we cadeau gekregen hebben, meereken. Over cadeautjes gesproken, we zijn weer verwend geweest. De buit: ovenschotels van Pyrex, een plantje, een cd, boeken, mooie glazen potjes en cocktailglazen, Bongo-bonnen, Metaleuven-bonnen, serveerlepels, lekkere dingen van Oil & Vinegar, ons rubber duckie en oja, hopen drank. 😉

Ook ditmaal was wijn de minst populaire drank van de avond (twee flessen geledigd op een hele avond). Bier en schuimwijn konden de mensen wel bekoren. Ik denk dat de mensen gewoon graag schuimwijn drinken uit de mooie glazen die we cadeau gekregen hebben op één van de vorige feestjes. 😉

Ik denk dat iedereen zich goed geamuseerd heeft (of toch goed heeft gedaan alsof). Zelfs het feit dat ik vergeten was de cocktailshaker uit te spoelen en de margarita’s verdacht blauw zagen en even verdacht smaakten als ze eruit zagen, kon de pret niet drukken. De pizza’s waren ook weer een groot succes en vormden een goed tegengewicht voor de overdaad aan alcohol die geconsumeerd werd (mijn vriendje zijn nichtjes waren ZAT). We hadden ditmaal veel te veel chips in huis gehaald ofwel was het publiek van zaterdag niet zo chipsminded. We hebben nog vijf grote zakken over en mijn vriend en ik zijn niet echt chipseters. Al goed dat zo’n zak niet rap slecht wordt.

Nu komt er binnenkort nog een kleine drink voor de collega’s van mijn vriend en dan houden we even een partypauze.

De vorige edities: housewarming 1 en housewarming 2.

Acht jaar

Acht jaar, die, als ik er zo op terugkijk, voorbij gevlogen zijn. Met veel ups, maar helaas ook een paar downs. Acht jaar samen en het lijkt alsof we die eerste kus pas gisteren uitwisselden. Toch zijn we veranderd, gegroeid, ouder geworden. Onze relatie is het studentenleven ontstegen en heeft zich ontwikkeld tot een hechte partnership. Want ja, we waren niet het meest voor de hand liggende koppel en ik weet dat er menig mens gedacht heeft: “Dat blijft niet duren.” Maar zie, acht jaar later en we staan er nog steeds.

Thanks, baby!

Kapper

Gisteren ben ik naar de kapper geweest. Aangezien ik het aantal keer dat ik in mijn leven al in een kappersstoel gezeten heb nog steeds op twee handen kan tellen, is zo’n bezoek altijd een beetje een belevenis voor mij. Per slot van rekening vertrouw je toch een belangrijk deel van je fysieke voorkomen toe aan een volledig onbekende.

Ik ben ook helemaal niet op de hoogte over welke haarverzorgingsproducten nu weer hip en cool zijn in het kapperswereldje. Waardoor ik als een ware haarverzoringsleek “Euhm, wat is dat?” moet antwoorden als de kapper vraagt of er een serum op mijn haar gedaan moet worden. (Ondertussen weet ik al wel wat een haarmasker is, dus totaal onwetend ben ik niet meer.)

Goed, naar de kapper dus. Mijn vriend had me alleen maar laten gaan onder de uitdrukkelijk belofte dat ik niet te veel van mijn haar zou laten afknippen. Mijn vriend is namelijk één van die hopeloze romantici die lang haar met vrouwelijkheid associeert. 😉 Eens in de kapperstoel vond ik dat er gerust nog wel een beetje meer af kon, kwestie van er weer voor een jaar of twee tegen te kunnen. Het resultaat mag er trouwens best wezen (en dat mag ook wel voor het astronomische bedrag van veertig euro). Er is zo’n goeie vijftien centimeter af en het is een beetje opgeknipt.

En mijn vriendje hoeft zich geen zorgen te maken: haar groeit!

Meisjes van achttien

Horen te giechelen met vriendinnen, te wenen om een gebroken hart, te lachen als dat hart weer gelijmd wordt, te dansen op hun favoriete muziek, te shoppen in de grote stad, te roddelen over die bitch op school, te twijfelen over wat ze morgen zullen aantrekken,… Meisjes van achttien horen te genieten van het leven. Zij horen niet levenloos op het koude blad van een autopsietafel te liggen. Hoe gruwelijk.

De saaiste dag van mijn leven

Of het zal toch niet veel schelen.

De dag begon met een opleiding in de voormiddag die verschrikkelijk saai was. Bij momenten zat ik me echt af te vragen wat ik daar deed. De opleiding was duidelijk gericht op IT-beginnelingen en dat ben ik toch al enkele jaren niet meer. Ondertussen weet ik echt al wel hoe zo’n webeditor werkt: bold, italic en het invoegen van links hoef je mij niet meer voor te doen. Puur tijdverlies. En nog moeten dorst lijden ook, want ze waren vergeten drank te voorzien voor de cursisten.

Maar goed, niet zo erg, want voor de namiddag stond er een (verplicht) bezoekje aan SHAPE in Mons op het programma. Ik had er echt naar uitgeleken. Leek me het ideale recept voor een boeiende namiddag. Boy, was I wrong. Mijn medestudentjes en ik werden met de ganse bus gedropt aan het SHAPE centrum en moesten vervolgens de komende drie uur in een muffe aula in jarenzeventigstijl onze broek/rok slijten. Saaie en slecht gestructureerde powerpointpresentaties gepresenteerd door een Pool en een Griek die het Engels amper machtig waren, hopen afkortingen waarmee gegoocheld werd, een uitleg over AWACS die zo saai was dat ik even vreesde dood te vallen (hoe ze erin geslaagd zijn zo’n interessant onderwerp dood te knijpen, geen flauw idee). Bij momenten kon ik mijn ogen amper open houden. Ondanks de lovenswaardige pogingen van de Griek om hier en daar een grapje in zijn voorstelling te stoppen, lachte niemand. Bijzonder pijnlijk, vooral omdat hij goed genoeg door had dat hij niemand kon boeien. ‘k Had op een gegeven moment echt medelijden met hem.

Na de saaie presentaties volgde gelukkig een iets boeiender panelgesprek. Al werd er naar mijn goesting op te veel vragen geantwoord: hier kunnen/mogen wij geen antwoord op geven. Tot mijn grote opluchtig zat er een Amerikaan in het panel die in tegenstelling tot de Griek en de Pool wél verstaanbaar was (lang leve native speakers). Ik kan me voorstellen dat Babylonische spraakverwarringen daar bij SHAPE aan de orde van de dag zijn. Even had ik gevreesd dat er totaal geen vragen uit het publiek zouden komen, maar gelukkig waren er een paar assistentjes meegereisd die goed hun best deden. Kwestie van die mannen van SHAPE niet met een al te wrange nasmaak aan ons bezoek achter te laten.

Echt een misser over de ganse lijn. Spijtig. Voor een powerpointpresentatie hoef je niet met een groep van bijna 100 studenten helemaal naar Mons af te zakken. Het bezoek was dan nog eens een half uur vroeger gedaan dan verwacht, waardoor we nog dertig minuten konden staan schilderen in het station van Zinnik. Ik zweer het jullie: in Zinnik valt totaal niets te beleven. Ik heb even een wandeling richting centrum gemaakt om de tijd te doden en het enige wat mij matig kon boeien was de Leonidaszaak.

Bah, bah, en dan te bedenken dat ik ondertussen zoveel nuttigere zaken had kunnen doen. Enfin, ik kan dan toch zeggen dat ik SHAPE bezocht heb.