Author: yab

Vriendschap is een continuüm

Toen ik nog jong en idealistisch was, geloofde ik dat vriendschap voor eeuwig en altijd was. Helaas, een mens wordt volwassen en met het voortschrijden der jaren worden vele mooie idealen van de jeugdige onschuld één voor één geslecht. Vriendschap is niet voor eeuwig. Vriendschap is een tijdelijke band tussen twee mensen, mensen die hun eigen weg gaan en soms verwijderen die wegen zich van elkaar. Je verandert, je vrienden veranderen en soms moet je vaststellen dat die innige band die ooit tussen jullie bestond in rook is opgegaan. Hoe dat komt. Geen idee. Het gebeurde langzaam, zonder dat je er veel erg in had.

Vriendschap is belangrijk voor mij en ik probeer dan ook mijn best te doen om mijn vriendschappen te onderhouden. Daarom doet het altijd een beetje pijn te moeten vaststellen dat een mooie vriendschap uitdoofde. Niet eens heftig brandend in een spetterende ruzie, maar neen, stilletjes, niemand heeft gemerkt dat het vuur langzaam doofde. Ik pleit zelf ook schuldig, ik heb te weinig tijd voor mijn vrienden. Mijn agenda is barstensvol gepland. De eerste afspraken voor augustus zijn al gemaakt. Maar hoe kan je een vriendschap levendig houden als je elkaar maar twee keer per jaar ziet? Als je zelfs niet meer weet bij welk bedrijf de vriend of vriendin in kwestie aan de slag is? Vriendschap vergt een investering van tijd en laat ik net aan dit laatste goed een groot gebrek hebben.

West-Vlaanderen is ver

Vooral als je in het holst van de nacht de weg naar huis moet aanvatten na een (zeer goed) trouwfeest. Al een geluk dat ik een goeie chauffeur heb, want mijn oogjes durven na een avondje lekker eten en feesten al eens dichtvallen. Maakt het de dag erna nog wat erger: geklop en geboor op enkele meters van je hoofd om acht uur ‘s morgens en het wanhopig doorzoeken van een nog half verdoofd gedeelte van je hersenen in de hoop daar de verbuigingen van accusatief, genitief en datief in het Russisch terug te vinden. Vier uur slaap, het haalt beslist niet het beste in mij naar boven.

Afscheidsfeestje

Gisteren naar het afscheidsfeestje van vriend H. Hij vertrekt voor twee jaar naar Amerika om daar in een labo stamcelonderzoek te doen. Dat schijnt tegenwoordig de mode te zijn. Voor de feestelijkheden begaven we ons naar de Komeet op de Oude Markt. H had het zaaltje boven gereserveerd. Ik vond het zaaltje wat tegenvallen. Een beetje kaal, verschrikkelijk heet, onhoorbare achtergrondmuziek en het geluid van de babbelende mensen leek wel van de muren af te kaatsen. Heel moeilijk om elkaar te verstaan.

Komt daarbij dat ik een beetje in een grumpy mood was (waarschijnlijk veroorzaakt door chronisch slaapgebrek). Een grumpy mood waar zelfs geen drie mojito’s (de mojito’s in de Komeet zijn trouwens excellent, men zegge het voort) tegen opgewassen waren. Nochtans waren er genoeg leuke en interessante mensen op het feestje. En heb ik zelfs enkele toffe gesprekken gehad, met dank aan kameraad N, die er met zijn ontwapenende glimlach altijd in slaagt mij te charmeren.

Gelukkig zie ik vriend H volgende week nog op Leuven in scène, want het zou een beetje jammer zijn met een dubbel gevoel aan onze laatste ontmoeting voor het Grote Avontuur te moeten terugdenken.

Candid camera

Toen ik deze middag op weg naar een broodje langs de Koninginnegalerij kwam, waren de grote camera’s mij al opgevallen. Ik vond het een beetje vreemd dat beide camera’s met een zwarte doek afgedekt waren, maar mijn hongerige maag verhinderde mij verder onderzoek in te stellen.

Op de terugtocht merkte ik een vreemd figuur met rode roos op die zich verdacht gedroeg in de buurt van de camera’s. Ik dacht eerst aan de opnames voor een film en stopte even om te kijken of ze een scène zouden opnemen.  Toen de vreemde figuur afstapte op een willekeurige mevrouw om haar de roos aan te bieden, viel mijn frank euro. Een opname voor een verborgen camera programma! Al vond ik persoonlijk de camera’s in kwestie heel duidelijk zichtbaar, toch leken de meeste vrouwen die met een knieval een roos aangeboden kregen, deze niet op te merken.

Het was trouwens erg duidelijk wie, naast de regisseur die continu in een microfoontje stond te babbelen, de belangrijkste persoon was: de gladde kerel die de dames in kwestie hun handtekening moest ontfutselen om toestemming te geven voor het uitzenden van de opname. 😉

Grappigste moment: een vrouw die samen met haar partner door de Koninginnegalerij slenterde en na een beetje aandringen de roos aanneemt, waarop de vreemde figuurt haar hand vastpakt, zich tussen haar en haar man plaatst en ze gezellig met zijn drietjes verder wandelen. En ja, ze gaven allebei hun toestemming om het fragment uit te zenden.

Gastbijdrage van Lime

Dames en heren, met plezier presenteer ik jullie de allereerste gastbijdrage ooit op yab.be. Mejuffrouw Lime schreef een stukje dat mij een beetje aan het blozen bracht. Bij deze wil ik toch benadrukken ik er heus niet altijd goedgezind en uitgeslapen uitzie. Je moest mij hier nu eens zien zitten na een slechte en te korte nacht. 😉

Van sommige mensen vermoed ik dat hun dagen 30 uur tellen ipv 24. Ze lijken zoveel klaar te kunnen spelen op zo’n korte tijd, dat ze wel ergens extra tijd gevonden moeten hebben. Ikzelf heb die plek waar ze tijd uitdelen nog steeds niet gevonden, ook al ben ik er nu al jaren naarstig naar op zoek. Telkens ik hen vraag of hun dagen inderdaad langer duren dan de mijne, lachen ze en zeggen ze dat ook hun dagen maar 24 uren tellen. Ze liegen. Ze liegen, zeg ik u.

Zo had je mijn begeleidster van mijn thesis. Lange dagen in het labo werken, artikels schrijven, artikels lezen, artikels reviewen. Naar Amerika, ondertussen thesissen lezen en verbeteren. Een man onderhouden, twee zonen en een huis renoveren. En daarbovenop er altijd tiptop in orde uitzien. Ik begreep er niets van, hoe ze dat kon klaarspelen. Meermaals heb ik haar gevraagd hoé ze dat juist deed. Maar ze wist het zelf niet.

Een tijdje geleden heb ik weer zo iemand leren kennen. Y.A.B. Onze eigenste yab. Een blog bijhouden. Nog wat andere sites bijhouden. Elke dag met de trein naar haar werk. Werken. Een vriendje onderhouden. Japans. Russisch. Squashen. Blogmeetings organiseren. Een enorme vriendenkring. En er altijd goed, opgewekt en uitgeslapen uitzien! Wederom vroeg ik ook deze dame waar ze in godsnaam haar tijd vandaan haalde. “Mijn dagen tellen ook maar 24 uur hoor”, lachte ze.
Ik geloofde haar niet. Vroeg met wat ze zich nog zoal bezig hield. En toen daar het volgende uitkwam

“Eigenlijk zit ik ook in mijn laatste jaar rechten.”

toen viel ik van mijn stoel.

Lime gooit het stokje verder naar vollepetrol en naar Kathleen.