Jawadde!
Author: yab
Vertige revisited
Na een eerste zeer geslaagd bezoek aan deze stijlvolle zaak, die groenten in the spotlight zet, keerde ik met hoge verwachtingen samen met mademoiselle Julie terug naar restaurant Vertige.
Helaas, deze keer keerde ik na ons bezoek terug met gemengde gevoelens. Lag het aan de plek waar we zaten? Bij het raam beneden, waardoor we duidelijk soms aan de aandacht van het personeel ontsnapten? Het liep namelijk al mis bij het aperitief: de ober bracht slechts één drankje. Ik kan er geen statistieken bijhalen, maar ik vermoed dat het toch zelden gebeurt dat een tafeltje van twee personen maar één aperitief bestelt… De douceur des anges bleek ook niet helemaal wat we ervan verwacht hadden (voor een aperitief vonden wij dit echt te zoet), maar dat kan gebeuren, uiteraard. De aangepaste (bio-)wijnen vielen gelukkig beter in de smaak.
De gerechten waren naar goede gewoonte uitstekend en tot in de puntjes verzorgd. Alleen jammer dat het personeel echt geen woord Nederlands spreekt.
We eindigden ons bezoek met een laatste valse noot: we moesten maar liefst drie keer vragen om de rekening. Met als resultaat dat Julie en ik moesten spurten om onze trein te halen. Tja, de ober wilde ons helpen om onze traditie van steevast te laat naar het station te vertrekken in ere te houden, zeker?
Hapjes:
Gerookte vis, ceviche van raap, dragon:
Rode biet, peer, schapenkaas:
Eerste Sint-Jakobsvruchten uit Normandië, verse gember, knolselderij:
Gevulde prei, lactogefermenteerd sap met gegrilde prei-olie:
Gelakte kalfszwezeriken, pompoen, rozemarijn:
Taartje met aardpeer, koffie, pure chocolade:
Versnaperingen:
GIVE toonmoment
En we blijven maar successen vieren in het jaar 2023. Deze namiddag woonde ik samen met een aantal collega’s het GIVE toonmoment bij in een aula vlakbij Brussel-Noord. GIVE is een acroniem dat staat voor ‘Gecoördineerd Initiatief voor Vlaamse Erfgoeddigitalisering’. Onder GIVE werden drie digitaliseringsprojecten en een metadataproject gerealiseerd. Dat verdient een feestje!
Het toonmoment startte met Greogriaanse gezangen van Psallentes, terwijl op de achtergrond de notenbalken van het prachtig gedigitaliseerde oude muziekmanuscript getoond werden. Vervolgens nam de minister-president het woord en lanceerde hij de gloednieuwe website Totindetail.be. Tijdens een panelgesprek blikten de partners van het project terug op de samenwerking en de mooie realisaties, maar hét beste moment van de namiddag was natuurlijk de netwerkreceptie. Mét kaasballetjes! 😉
Castel del Monte, Ruvo di Puglia en Bari – 15 augustus 2022
Voor de tweede dag op rij liggen dezelfde koffiekoeken in de ontbijthoek. De eigenares van de B&B vult de voorraad oudbakken koffiekoeken wel aan met verse, maar het is onbegrijpelijk dat ze de oude koffiekoeken niet verwijdert. Geen enkele gast die later aan de ontbijttafel komt kan het onderscheid maken.
Ik proef een koffiekoek waarvan ik weet dat die vers is, maar de koffiekoek is echt niet lekker. Dit ontbijt stemt alvast niet overeen met de lovende reviews op google en tripadvisor.
Vandaag plannen we een bezoek aan Castel del Monte, Unesco werelderfgoed, uiteraard. Ik heb online tickets gekocht voor een bezoek om 11 uur. Een gigantische parking maakt meteen duidelijk dat dit een bijzonder populaire toeristische bezienswaardigheid is. Vanaf de parking brengt een shuttlebus ons naar het kasteel zelf. Door de wagens van de bezoekers bij het kasteel zelf weg te houden, kan iedereen ongestoord van de mooie omgeving rond het kasteel genieten.
Castel del Monte is echt een aanrader, dit achthoekige kasteel is prachtig gerestaureerd en vanaf het kasteel heb je een schitterend uitzicht op de omgeving. Het kasteel werd rond 1240 gebouwd in opdracht van keizer Frederik II. Heel bijzonder: overal in het kasteel kom je verwijzingen naar het cijfer acht tegen. Het kasteel zelf is een volmaakte achthoek. Rond de achthoekige binnenplaats liggen acht identieke zalen waarvan de muren en plafonds met marmer bekleed zijn. De muren zijn acht voet dik en tachtig voet hoog. Er zijn twee verdiepingen, dat maakt in totaal zestien zalen. Aan de buitenzijde staat aan elke hoek een uitstekende, achthoekige, wacht- of gevechtstoren. De exacte functie van dit kasteel is verloren gegaan in de tijd, wellicht was het bedoeld als buitenverblijf. Alleszins is het zeker dat dit kasteel geen militaire functie had, omdat het geen gracht en ophaalbrug heeft. Wellicht deed het kasteel enkel dienst als buitenverblijf voor de keizer.
Na ons bezoek nemen we de shuttlebus terug naar de parking, waar zich een zelfbedieningsrestaurant L’Imperatore bevindt, dat op het eerste gezicht best lekkere gerechten aanbiedt. En jawel, onze ogen bedriegen ons niet. Ik geniet oprecht van de insalata di mare, de opgelegde artisjokken, de focaccia en de fruitsla als dessert. Uiteraard drinken we daar een glaasje Italiaanse witte wijn bij.
Na ons bezoek aan Castel del Monte rijden we naar Ruvo di Puglia, een mooie stadje dat we duidelijk tijdens de siesta getroffen hebben. Het is er extreem rustig en alles is dicht. We kunnen dus jammer genoeg enkel de buitenkant van de prachtige kathedraal bewonderen. We maken een paar foto’s en rijden dan met onze huurwagen naar het verhuurkantoor van Filorent. Tijd om onze wagen te leveren. Het einde van ons verblijf in Puglia komt in zicht. Ons plan is om de laatste dagen in Bari door te brengen en daarvoor hebben we geen dure huurwagen nodig.
Matera en Bari – 14 augustus 2022
Ons eerste ontbijt op het dakterras van onze B&B! Het ontbijt is aanvaardbaar, maar de koffiekoeken en taarten stonden al op het terras toen wij gisteren vlak na de middag aankwamen, gewoon in de buitenlucht in zo’n broodtrommel. Alles behalve vers dus en bijgevolg geen spek voor mijn bek. En het brood dat onze vriendelijke gastvrouw ons serveert, heeft ze iets daarvoor ontdooid in de microgolf oven. Gelukkig is de charcuterie vers.
Vandaag laten we Puglia achter ons en rijden we naar Matera in Basilicata. Ongeveer een uur rijden later vinden we een parkeerplaats in een woonwijk, een eindje stappen van het historische centrum van Matera. Matera is beroemd om zijn grotwoningen, Sassi (enkelvoud sasso) genoemd. Het verhaal gaat dat de rotsen van Matera al vanaf de achtste eeuw dienst deden als schuilplaatsen voor kloosterlingen die gevlucht waren uit het Byzantijnse Rijk. Langzamerhand hakten deze kloosterlingen meer en meer ‘woningen’ uit in de grotten en ontstonden er zelfs kloosters in de rotsen.
De benaming Sassi komt voor het eerst voor in een document uit 1204. In de Sassi woonden hele gezinnen, samen met hun kippen en andere dieren, zoals schapen, geiten en varkens, op betrekkelijk kleine oppervlaktes. Veel mannen in Matera waren schaapherders die een groot deel van het jaar in de bergen rond Matera verbleven en daar in de rotsen overnachtten. Af en toe kwamen enkele mannen naar beneden om de door hen vervaardigde kaasjes naar huis te brengen.
In de jaren vijftig van de vorige eeuw woonden er nog zo’n vijftienduizend mensen in de grotwoningen van Matera. Een kleine rekensom leert dat iedere woning dus gemiddeld door maar liefst negen personen bewoond werd. Ik hoef er geen tekening bij te maken dat de hygiënische omstandigheden waarin deze mensen leefden alles behalve ideaal waren, zeker omdat ze in dezelfde ruimte als hun dieren leefden. Door de slechte sanitaire leefomstandigheden besloot de Italiaanse overheid dat iedereen de Sassi moest verlaten. Als gevolg hiervan ontstond er een enorme leegstand en was Matera aan het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw een soort spookstad geworden.
Sinds 1993 staan de Sassi van Matera echter op de Werelderfgoedlijst van Unesco en is er veel veranderd (alhoewel een deel van de grotwoningen in Matera nog altijd onbewoond is, begrijpelijk, want zo’n woning renoveren is alles behalve evident).
Mijn vriend en ik starten onze verkenning in de wijk Sasso Caveoso, gekenmerkt door een overdaad aan fabuleuze kerken, die ik uiteraard allemaal van binnen wil bewonderen. We bezoeken de Chiesa di Santa Lucia e Agata alla Fontana, de Chiesa di San Francesco d’Assisi en de Chiesa del Purgatorio, gebruik makend van een handig combiticket. Oja, we wipten ook nog even (gratis) binnen in de Chiesa di Santa Chiara d’Assisi.
Chiesa di Santa Lucia e Agata alla Fontana:
Chiesa di Santa Chiara d’Assisi:
Chiesa di San Francesco d’Assisi:
Chiesa del Purgatorio:
Tot onze verbazing treffen we een standbeeld van één van de beroemde gesmolten horloges van Dalí op het Piazza Vittorio Veneto. Blijkbaar reclame voor een tentoonstelling van deze beroemde Spanjaard.
Vervolgens bezoeken we onze eerste Sasso: Casa Grotta del Casalnuovo. Een heel bijzondere ervaring en eerlijk, in de hete zomers moeten dit zeer aangename en koele woningen geweest zijn, alleen het samenwonen met schapen, varkens en geiten lijkt me minder ideaal.
Evening with friends
Zo fijn om nog eens samen met onze vrienden uit Kampenhout rond de tafel te zitten en bij te kunnen praten. Want amai, dat was alweer bijna een jaar geleden! Time flies! Onze vriendin was pas terug van een trip naar Japan waar ze scheidsrechter was in een badmintontornooi. Ongelooflijk cool dat ze door haar hobby de wereld kan rondreizen, terwijl ze daarnaast een veeleisende job als sportpsycholoog heeft. Veel te vertellen dus! We genoten van het lekkere eten van Convento food en de avond vloog voorbij. Bij het afscheid nemen, beloofden we alvast sneller werk te maken van een volgende afspraak. Meteen een goed voornemen voor 2024.
Kennis aan de ketting in de Universiteitsbibliotheek
Deze middag nam ik deel aan een gegidste rondleiding voor M-bassadeurs in de Universiteitsbibliotheek. Curator Katrien Lichtert gaf ons een zeer boeiende uitleg bij de tentoonstelling Kennis aan de ketting, die deel uitmaakt van het Dieric Bouts Festival. De tentoonstelling toont aan dat fake news, misleidende informatie en (on)betrouwbare bronnen van alle tijden zijn. Al werd er in de late middeleeuwen beduidend meer gecensureerd dan nu.
De tentoonstelling gaat dieper in op de vraag wie bepaalt wat kennis is, welke kennis voor wie beschikbaar is en wat wordt gecensureerd? Wat was en is de prijs van kennis, vroeger en nu? Wat betekende het ontstaan van de boekdrukkunst of de introductie van digitale middelen zoals het internet en sociale media? Heel boeiende en brandend actuele onderwerpen alleszins. Al denk ik wel dat deze tentoonstelling geen spek voor ieders bek is. Je moet je tijd nemen om de bijhorende info grondig te lezen om goed het verhaal te kunnen volgen. Of rondgeleid worden door de curator zelf, natuurlijk, dat helpt ook. 😉
Mogelijk stelt deze afbeelding Dieric Bouts voor, maar zeker is dat niet:
De afbeelding links toont een groep laatmiddeleeuwse studenten die naar een uiteenzetting van hun prof luisteren:
Doedels zijn van alle tijden:
Eramus gecensureerd?
Voorbeelden van censuur in oude boekwerken:
Leuven by Night!
Ondanks het slechte weer besloten mijn vriend en ik toch de Leuvense straten in te trekken om een streepje Leuven by Night mee te pikken en dan bedoel ik natuurlijk een culinair streepje, want noch mijn vriend noch ik zijn een grote fan van shoppen. Zelfs niet als daar een feestelijke gebeurtenis van gemaakt wordt.
We startten met een glaasje champagne in de overdekte tent in de Bondgenotenlaan, alwaar zich een wel heel bijzonder heerschap bij ons aansloot die ons aanspoorde om de party te starten. Da’s maar een woord natuurlijk! Na ons glaasje champagne wandelden we verder naar de Mechelsestraat waar we genoten van een heerlijke kaaskroket en een portie raclette bij kazen Elsen (waar anders?). Natuurlijk konden we de lokroep van Winebar Lewis een paar stappen verder niet weerstaan. We dronken een heerlijk glas witte wijn en genoten van een werkelijk uitstekend charcuteriebordje.
Aangezien ik daarna nog een klein hongertje had, vulde ik op de terugweg naar huis de laatste gaatjes met drie taco’s aan de nog nét niet gesloten tacotruck op de Bondgenotenlaan. Blij dat mijn vriend en ik ons niet hebben laten ontmoedigen door het slechte weer om het weekend feestelijk in te zetten.
Dank u, Sinterklaasje!
Het moge duidelijk zijn dat mijn collega’s en ik ook dit jaar weer extreem braaf geweest zijn!
Pensioneringsfeestje in deSingel
Vandaag had ik de eer om aanwezig te zijn op een wel heel bijzonder afscheidsfeest, op het podium van de Rode Zaal in deSingel. Geef toe, er zijn slechtere plekken om afscheid te nemen van het werkleven. We vierden een bijzondere persoonlijkheid die na een lange carrière de deuren van zijn geliefde deSingel achter zich dichttrekt om zich te wijden aan zijn hobby’s en zijn kleinkinderen. Al ben ik er zeker van dat hij zo nu en dan nog zal opduiken in deSingel als vrijwilliger. Dat deze persoon een bijzondere indruk op velen heeft achter gelaten, bleek duidelijk uit de vele warme afscheidswoorden en de bijzonder originele afscheidscadeaus. Zo kreeg de gepensioneerde zowaar een eigen strip, een kunstwerk en een heus fotoboek van deSingel cadeau. En wat meer is: ook alle aanwezigen mochten zo’n fotoboek meer naa huis nemen. Een fijn gebaar!
Ik was helemaal alleen naar de receptie getrokken, omdat al mijn collega’s verhinderd waren. Ik wist dus op voorhand niet of ik lang zou blijven, maar tot mijn verbazing kwam ik op het afscheidsfeest een oud-collega die een paar jaar geleden op pensioen ging en mijn voormalige grote baas tegen (die tegenwoordig twee jobs combineert, over extreme vrijwilligers gesproken). Ik had ook een paar heel fijne babbels met medewerkers van deSingel en vertrok na genoten te hebben van de lekkere cava en de heerlijke hapjes later dan verwacht met een vol hart naar huis. In de volle overtuiging dat ik de pas gepensioneerde zeker nog op mijn pad zal tegen komen!
