Author: yab

Nog even doorbijten en dan…

Weekend! Man, ik heb het echt nodig. Beetje een woelige week geweest op het werk. Met de aanstelling van de nieuwe baas en wat interne verschuivingen die bij mij niet echt in goede aarde gevallen zijn. ‘k Heb een beetje op mijn strepen moeten staan om niet een taak kwijt te spelen die ik heel erg graag doe. Gelukkig is het zover niet gekomen, maar laat ons zeggen dat zulke dingen niet echt een goeie weerslag op mijn humeur hebben.

Gelukkig zijn er dan toffe collega’s die met een ganse doos manga’s aan je bureau staan. “Ach ja, we hebben er toch zoveel en na onze verhuis zijn we wat aan het opruimen geslagen. Ik dacht dat ik je er een plezier mee zou kunnen doen.” Ik ben geen échte mangafan, maar hey, een gegeven paard…  Mijn Frans kan er alleen maar op vooruit gaan, want alle manga’s zijn in de taal van Molière geschreven. En het wordt hoog tijd dat ik, met het tweede jaar Japans in aantocht, dit stukje Japanse cultuur eens wat nader onder de loep neem. binnenkort zie je mij dus met manga’s op de trein. Nog even wachten, want eerst moet ik nog Middernachtskinderen van Salman Rushdie uitlezen.

Daar zijn de Werchtergangers weer

Grote hoeveelheden jongelingen met gigantische rugzakken en tentjes die je in twee seconden kan opzetten, stromen toe op de perrons van Leuven. Zij stappen af en maken zo plaats voor de pendelaars richting Brussel. Ik hou van de drukte in het station tijdens deze periode, het enthousiasme dat die jonge mensen uitstralen, de zin om er, ondanks de regen, een geslaagd festival van te maken. Even heb ik zin om met hen mee te gaan, maar dan overwint mijn afkeer voor modder en slapen in tentjes het van deze bevlieging. Even ben ik jaloers op hun jeugdige zorgeloosheid, dat alles-is-mogelijk-gevoel dat ze uitstralen, maar ook dat gaat voorbij.

Ik stap de trein op, het begin van een nieuwe werkdag.

Sponsored by Carlsberg

Het is gelukt! De bak Carlsberg is leeggeraakt. Met dank aan dappere drinkers Goya, Karel, Bart, West-Vlaamse Greet (die níet in Brugge woont), samenwonende meisjes Kato en Kathleen, Steven, Antoon en Dirk. Voor de niet-liefhebbers van Carlsberg waren er meer dan genoeg alternatieven voorhanden. Al moet ik toch eens op zoek naar een manier om sneller ijs te crushen.

De gespreksonderwerpen waren divers (ochtendseks, middagseks en avondseks, tattoos, piercings en ratten) en er werd heel wat afgelachen. Ik ben nu toch wel een beetje nieuwsgierig naar de effecten die zo’n tongpiercing kan veroorzaken. 😉 Laat op de avond kregen we nog bezoek van special guests Jeronimo the Great en filmkenner de fILLE en gooiden we er als afsluiter een filmkwisje tegenaan. Ik heb helaas de mixtape niet gewonnen, volgende keer beter!

Bij deze wil ik ook benadrukken dat enige geruchten die u omtrent mijn persoon zou oppikken op andere blogs geheel en al op onwaarheden gestoeld zijn.

De laatste dag

Vandaag was het mijn vriendje zijn laatste dag als consultant bij een groot bedrijf uit de regio Antwerpen. Morgen begint hij aan een nieuwe opdracht waarvoor hij enkele maanden zal thuiswerken. Dit betekent dat hij vanaf morgen niet meer op een onmenselijk vroeg uur hoeft op te staan. Dit betekent ook dat we nu elke dag ochtendseks kunnen hebben. Jay!

Een licht verhaal

Mensen die al eens bij ons op bezoek geweest zijn, zullen het ongetwijfeld gezien hebben: onze verlichting is nogal Spartaans. Vorig jaar hebben mijn vriend en ik eens al onze moed bijeen geraapt om naar zo’n verlichtingswinkel te rijden om lampen te kopen voor de slaapkamers, de badkamer en het toilet. Helaas waren we er nooit toe gekomen deze lampen ook effectief op te hangen. Mijn vriend en ik zijn in het bezit van een mooi stel linkerhanden en lampen ophangen hebben we nooit geleerd, aan d’unief.

Zaterdag bood vriend C aan om in ruil voor een nachtje in ons comfortabele logeerbed een poging te doen om onze lampen op te hangen. Na veel gesukkel en met behulp van een zonnebril die dienst deed als veiligheidsbril, slaagde hij erin een miniskuul klein gaatje in het plafond van de logeerkamer te boren. Om de één of andere reden liet de hippe, nog bijna nooit gebruikte boormachine van mijn vriend het afweten. De boor schoot altijd terug. Bizar. Omdat vriend C zich niet zo gauw neerlegt bij een nederlaag, vooral als de nederlaag te wijten is aan een technisch probleem, beloofde hij de volgende dag terug te komen met een andere boormachine.

Zondagnamiddag belde vriend C, net toen we ergens in een winkel met lampen stonden (voor de leefruimte en de hal), dat hij onderweg naar Leuven was. We waren er nog niet uitgeraakt welke lampen we wilden, dus keerden we onverrichter zaken terug naar ons appartement. Met de andere boormachine ging het een stuk vlotter. Al kwam er nogal wat plaksel naar beneden. Achtereenvolgens werden de logeerkamer, de badkamer en de berging van lampen voorzien. In de badkamer zaten ze met de boor op de wapening en werd dan maar besloten dat twee vijzen wel voldoende zouden zijn om de lamp op te hangen. Hij hangt er nog steeds, dus ik denk dat ze gelijk hadden.

In de berging speelden ze het klaar om alweer op de wapening te zitten, waardoor de boor spontaan begon te smelten en tot de helft van zijn originele lengte teruggebracht werd. Einde van het geboor dus, want we hadden geen boor in het juiste formaat meer. Onze slaapkamer zal het nog even met een simpel spaarlampje moeten stellen. Maar hey, we zijn alweer een stap vooruit. Ooit komt er een dag dat ons hele appartement van lampen voorzien is!