Voor een jaartje kanji van buiten blokken. Het contrast tussen onze nieuwe juffrouw Japans en de juffrouw van vorig jaar kan moeilijk groter zijn. De nieuwe juffrouw loopt over van het enthousiasme en legt alles met handen en voeten (het komt vervaarlijk dicht in de buurt van mimespel) uit. Ze is een native speaker, wat het niveau meteen hoger tilt. En Nederlands wordt verbannen uit de les, tenzij in zeer uitzonderlijke gevallen. ‘t Zal afzien worden, dit jaar.
Author: yab
Sushi-overdosis
Ik had nooit gedacht dat het mogelijk was, maar een mens kan dus wel degelijk te veel sushi eten. Toen de Titanic van Inari op onze tafel gezet werd, beseften we meteen dat we al die sushi nooit met z’n drieën op konden krijgen. Al kan er niet gezegd worden dat we niet geprobeerd hebben.
Onze reisgenoot vriend H was voor een weekje in het land en we besloten sushi-gewijs herinneringen op te halen. Zoals altijd hadden we boeiende discussies met H, ditmaal over de Amerikaanse gezondheidszorg. Een onderwerp waar je wel een paar dagen op kan blijven kauwen.
Toen onze magen voller dan vol waren, moesten we echter bekennen dat de Titanic ons overwonnen had. We konden geen sushi meer zeggen en er was nog eten over voor zeker twee personen. Een beetje beschaamd vroegen we om een doggy bag, die ons met de glimlach werd gebracht.
Na de copieuze maaltijd dronken we nog enkele cocktails bij Mattiz. Tegen die tijd begon het niveau van het gesprek wat af te nemen, maar niemand die daar om maalde.
Het was een fantastische avond, al heb ik het me deze ochtend wel een beetje beklaagd. De sushi-overschotjes zijn bij de kat van H beland, die ongetwijfeld nog zit na te genieten.
Uitzichtloze discussies
Dit weekend heb ik ferm op mijn tong moeten bijten. We waren te gast bij vrienden die zich pas verloofd hadden en omdat de bruid katholiek is en de bruidegom protestant, ging het al snel over welk soort kerkelijke plechtigheid ze zouden hebben. En dan is de sprong snel gemaakt naar het geloof dat ze hun kind zouden meegeven. Alsof dat iets uitmaakt! Protestant of katholiek, ik ken de verschillen heus wel, maar voor mij zijn die zo futiel dat ik er het nut niet van inzie daar een heel spel van te maken.
En verder kan ik mij totaal niet vinden in het doopritueel. Traditie, my ass. Opgenomen worden in de gemeenschap van gelovigen, blablabla. Het kind heeft geen keuze en wordt een geloof opgedrongen. Geef mij dan maar de anabaptisten die vinden dat enkel volwassenen in staat zijn om voluit voor een geloof te kiezen. Al maak ik mij geen illusies, anabaptisten zullen hun kinderen wel zo hersenspoelen dat ze effectief ervoor kiezen gedoopt te worden.
Enja, ooit goot er ook een priester wat water over mijn hoofd en neen, ik heb daar geen trauma’s aan overgehouden. Ik had echter liever de vrije keuze gehad om bewust neen te zeggen.
Voor gesloten deur
Stipt om half elf stond ik bij het gebouw waar ik een afspraak had. Ik weet dat ik stipt was, want ik had er een stevig stukje snelwandelen opzitten om toch maar op tijd te zijn. Ik drukte op de bel, trots dat ik het gehaald had. Er kwam een bieptoon uit de luidspreker en ik wachtte een tijdje tot ik binnen gelaten zou worden. Het zoemende geluid dat de deur voor mij zou openen, bleef echter achterwege. Ik belde opnieuw. En opnieuw en opnieuw. En opnieuw.
Op zo’n moment slaat de twijfel toe. Ben ik wel op de juiste plaats voor mijn afspraak? Is het misschien op een andere dag? Heb ik mij vergist? Ik belde naar ons secretariaat, die mij bevestigden dat ik inderdaad op het correcte tijdstip op de correcte plaats was. Gelukkig was er ondertussen een tweede persoon verschenen die op dezelfde afspraak moest zijn. Beiden staarden we enkele minuten moedeloos naar de deur die gesloten bleef.
Tot er iemand langs kwam die in hetzelfde gebouw moest zijn en die zo vriendelijk was om ons binnen te laten. Een kwartier te laat. Al dat gehaast voor niets. Ik ben al beter onthaald geweest. Gelukkig was er superlekker Libanees eten tijdens de lunch om de pijn te verzachten. 😉
Hoe we bijna verloren liepen
Het is een typisch groepsfenomeen. Iemand loopt een bepaalde richting uit en de rest volgt zonder nadenken. Als lemmingen. Het overkwam ons aan het begin van onze wandeling. Al snel had ik, met de wegbeschrijving in de hand, door dat er iets niet klopte. Jammer genoeg vielen mijn opmerkingen eerst in dovemansoren. Op een gegeven moment begon het ook bij anderen te dagen dat er iets niet klopte. De groep viel in twee delen uiteen. Eén deel keerde op zijn stappen terug. Het andere deel bleef dapper voortgaan. Ook ik ben een lemming, want mijn vriendjes zaten in het deel dat bleef verder gaan en dus volgde ik, tegen beter weten in.
Tot we in het metrostation kwamen, dat duidelijk niet het metrostation was dat in onze wegbeschrijving stond. Eindelijk slaagde ik erin wat mensen te overtuigen en de groep splitste weer in twee. Ik keerde met mijn volgelingen op onze stappen terug om de juiste weg te zoeken. De andere helft besloot de metro te nemen en ergens over te stappen op de juiste lijn.
Het terugkeren bleek een goed idee te zijn, al snel vonden we de juiste weg en we zagen allerlei prachtige art nouveau woningen en een schattige marktje. En wonder boven wonder, we vonden het juiste metrostation en wie zat er in de metro die we nog nét haalden? De twee andere groepen. And there was much rejoicing.
De rest van de dag heb ik de navigatie op mij genomen. We zijn niet meer verloren gelopen. 😉
Ben ik blij dat ik geen prinses ben
Dat dacht ik vandaag toen ik bijna doodgedrukt werd tussen een meute persfotografen. Je zou denken, toch leuk, zo wat lintjes doorknippen en gratis een bezoek aan een nieuw museum mogen brengen. Dat dacht ik ook, totdat ik zag hoe de prinsessen zowat omsingeld werden door de fotografenhorde en ondertussen lief moesten blijven glimlachen en doen alsof ze aandachtig luisterden naar de uitleg in een taal die niet de hunne is. Hun route door het museum was op voorhand mooi uitgestippeld en er was weinig tot geen ruimte voor spontaneïteit. En altijd blijven glimlachen, zelfs als er zich een opstootje voordoet waarbij wat “België barst” roepende flaminganten hardhandig afgevoerd werden.
Ik ben overigens ook blij dat ik geen persfotograaf ben en niet mijn brood moet verdienen met zulke events te fotograferen. Geef mij maar een gezellige feest of een prachtig landschap om op de gevoelige plaat vast te leggen. Eerst en vooral ben ik te klein. Ik had natuurlijk mijn hakken kunnen aandoen, maar als je een halve dag moet rechtstaan, is dat meestal geen goed idee. Door mijn platte schoenen geraakte ik echter met mijn amateurfototoestel niet boven die beren van venten uit. Verder hield ik me veel te braaf aan de regeltjes. Als iemand van de organisatie tegen mij zei: “Ga daar staan”, dan deed ik dan ook om enkele minuten later brutaal opzij geduwd te worden door een fotograaf-maniak die zelf het beste beeld wilde maken. Voor de Nederlandse fotografen waren ergerlijk. Zegt de begeleiding: “Hier mag niet geflitst worden, dit zijn kwetsbare kunstwerken”, denkt zo’n fotograaf: “Hah, ik doe toch gewoon mijn zin” en flitsen maar. En tegelijkertijd maar klagen en zagen dat ze de prinsessen niet goed in beeld konden krijgen.
Ik vind niet van mezelf dat ik me laat doen, maar op een gegeven moment werd het me te veel en heb ik de meute verlaten. Foto’s van een bende persfotografen, het is eens wat anders.
Mijn eerste verkeersslachtoffer
Ik zag ze lopen in het licht van mijn koplampen. Een rosse kat die vanavond een zeer ongelukkig moment uitkoos om de straat over te steken. Ik draaide in een reflex nog aan het stuur, maar de doffe klap was niet vermijden. Laat ons hopen dat het beest op slag dood was en niet nog ergens langs de kant van de weg ligt te zieltogen.
Alweer gewonnen!
Man, man, mijn geluk kan niet op deze week.
Dear internet user,
We wish to congratulate you over your email address [ ******@******.org ] success in our computer Balloting. This is a Millennium Scientific Electronic Computer Games in which email addresses were used.
All participants were selected through a computer ballot system drawn from over 100,000 company and 50,000,000 individual email addresses from all over the world. It is a promotional program aimed at encouraging intern et users; therefore you do not need to buy ticket to enter for it.
This email address drew and have won the sum of 750,000 Euros ( Seven Hundred and Fifty Thousand Euros) in cash cr edited to file with REFERENCE NUMBER: ESP/WIN/008B/08/10/MA; WINNING NUMBER : 14-17-24-34-37-45-16 BATCH NUMBERS : EULO/1007/444/606/08; SERIAL
NUMBER: 45327 WINNER EMAIL: ******@******.org and PROMOTION DATE: 1st september. 2009.To claim your winning prize, you are to cont act the appointed agent below as soon as possible for the immediate release of your winnings with the below details.
1) Full Name:
2) Nationality:
3) Occupation:
4) Sex/age:
5) Address:
6) REFERENCE NUMBER:
7) Telephone Number:
8) Mobile Number:
9) Fax Number (If available)LIBERTY SEGUROS S.A.
MR. PATRICIO CARLOS
TEL: +34 634-138-556
Email: libertygroup@luckymail.comCongratulations once again from all our staff.
Mrs Hector Palmira. (Secretary)
Euro Milliones Board.
Madrid, 18th Semtember. 2009.****************************************************************************************
This email is confidential and is intended solely for the person or Entity that own this
email address [ ******@******.org ]. If you have received this message in error, we
inform you that the content in it is reserved and unauthorized use is prohibited by law,
therefore,please notify us by e-mail.
****************************************************************************************
De ideale manier om te ontstressen
Samen met collega’s een prachtige wandeling door Ukkel maken en genieten van de laatste zomerse zonnestralen. Lekker gegeten tijdens de middag en heel toffe babbels gehad. Een geweldige manier om je collega’s beter te leren kenne. Weg was de stress die ik deze week op mijn schouders voelde drukken. Weg was de hoofdpijn en de beginnende verkoudheid. Morgen begin ik met dubbel zoveel enthousiasme aan de laatste werkdag van de week. Ik heb er zin in!
Rammstein parodieert zichzelf
Slécht mensen, niet te doen. En dan te bedenken dat ik bijna van mijn stoel werd weggeblazen toen ik voor de eerste keer geconfronteerd werd met het nummer Rammstein in de film Lost Highway van David Lynch.