Het petekindje van mijn vriend deed haar communie

En daarom moest ik, na de culinaire uitspattingen van de dag voordien, veel te vroeg uit bed op deze Pinksterzondag. De communie van zijn petekindje was de reden waarom mijn vriend helemaal vanuit Genève naar Leuven was gereden. Als peter moest mijn vriend natuurlijk het gebeuren in de mis bijwonen. Het viel me op dat sinds de tijd dat ikzelf mijn eerste communie deed (toen nog een overtuigd kind van God, jaja, echt waar), de communievieringen niet bepaald veel veranderd zijn. Wat mij betreft dringt een grondige make-over en modernisering zich op. Zelfs de liedjes waren nog hetzelfde als in mijn tijd! Wel een dikke proficiat aan het petekindje van mijn vriend die schitterde als verteller van het het “Rupsje Nooit Genoeg” verhaal. Door de slechte geluidsinstallatie was ze ook ongeveer het enige kindje dat verstaanbaar was. Een topprestatie waarop ze terecht fier mocht zijn.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik blij was dat de misviering erop zat. Ik blijf het toch allemaal een beetje fout vinden, kinderen iets opdringen waar ze op dat moment nog geen verantwoorde keuze over kunnen maken. Enfin ja, ik hecht wellicht te veel belang aan dit soort symbolen die voor de meeste mensen enkel nog traditie zonder inhoud zijn. Maar ik vind het een beetje akelig wanneer ik kinderen hoor zeggen dat Christus in hun hart leeft. En ja, ik weet nog goed dat die viering op mij als zesjarige oprecht veel indruk gemaakt heeft. Als kind ga je ook makkelijk mee in die bijbelse verhalen en de mystiek die daar rond hangt. Enfin, ik ben aan het doordrammen.

Na de misviering trokken we naar het huis van de zus en schoonbroer van mijn vriend, alwaar het echte feest kon beginnen. Met natuurlijk bergen pakjes voor het feestvarken! In de tuin stond een tent opgesteld met daaronder de tafels voor de gasten. Die tent was al goed van pas gekomen, want tijdens de misviering was er een stevige stortbui uit de lucht gevallen. Gelukkig hielden we het de rest van de dag goed droog. Het was wel een beetje winderig en koud, maar dat lieten we niet aan ons hart komen. De barbecue was bijzonder lekker (en overdadig) en er was zoveel dessert dat de ouders van het feestvarken de dag nadien gerust nog een feest hadden kunnen geven.

Grote hits bij de kinderen waren het springkasteel (schitterende foto’s gemaakt van kinderen met haar dat door de statische elektriciteit recht overeind stond) en de brug waaraan de kinderen naar hartenlust konden zwieren en zwaaien. Het petekindje gaf een ronduit indrukwekkende demonstratie van haar kunsten door maar liefst een stuk of twintig keer rond haar over de brug geslagen been te draaien. Ik werd er zelf een beetje duizelig van. Wat een talent!

Aantal huwelijken bijgewoond in 2017: 0. Aantal communiefeesten bijgewoond in 2017: 3. Laat ons zeggen dat 2017 een behoorlijk a-typisch jaar aan het worden is. And the best is yet to come!

 

Het Land aan de Overkant

Het Land aan de Overkant blijft voor mij toch één van de toprestaurants in Leuven. Het eten is altijd tot in de puntjes afgewerkt en de wijnen die de sommelier uitkiest, zijn altijd erg bijzonder. Tel daar nog eens het bijzonder aangename interieur bij, waar plaats genoeg is om discreet onnozele gesprekken met je vrienden te voeren en je hebt het recept voor een geslaagde avond. En ik ben er zeker van dat de vrienden waarmee we deze avond doorbrachten dezelfde mening zijn toegedaan. Al weet ik niet of het personeel onze flauwe mopjes altijd even geslaagd vond. 😉

Een kijkje in onze borden:

Krokantje en huisgemaakte limonade:
krokantje en limonade

Appetizers:
appetizers

Schelvis, verjus, spinazie en amandel:
Schelvis, verjus, spinazie en amandel

Noordzeekrab, peer en citroengras
noordzeekrab, peer en citroengras

Lotte, jus van witte kool, lacto gefermenteerd:
Lotte, jus van witte kool, lacto gefermenteerd

Artisjok, lamsspek, gerookte paprika:
Artisjok, lamsspek, gerookte paprika

Onglet “Aubrac”, asperges, brandnetel en olijf:
Onglet "Aubrac", asperges, brandnetel en olijf

Aardbei, vlierbloesem en geitenmelk:
Aardbei, vlierbloesem en geitenmelk

Thee met versnaperingen:
Thee met versnaperingen

Ben ook erg benieuwd naar de ijsjes die ze over een paar dagen zullen verkopen.

PS: Mijn vriend reed de zaterdag van onze afspraak helemaal met de wagen vanuit Genève naar Leuven. Een verrassend vlotte rit, want hij was al rond half vier in het Leuvense, ruim op tijd voor onze dinner date.

#Londonattacks

Zucht. Ik val in herhaling, ik weet het. En aan de andere kant kan ik niet anders doen dan erkennen dat er bij mij de laatste maanden een zeker gevoel van gewenning is opgetreden. “Alweer een aanslag? Met een auto ingereden op voetgangers en vervolgens met lange messen een slachtpartij aanrichten? Op een plek waar ik zelf nog niet zo lang geleden geweest ben? Jah, erg he. En is er nog ander nieuws?” De frequentie van deze voorvallen ligt zo hoog tegenwoordig dat dit wellicht een te verwachten reactie is. Toch mag en kan het niet normaal zijn dat we in een maatschappij leven waar dagelijks soldaten op straat patrouilleren. Zijn wij in oorlog met ISIS? Het lijkt erop. Maar hoe vecht je tegen zo’n vijand? Want om het even welke gestoorde psychopaat kan roepen dat hij ISIS geweldig vindt en die barbaren van ISIS zullen maar al te graag zijn naam toevoegen aan hun steeds langer wordend lijstje ‘martelaren’. En al die minuten stilte helpen ons niets maar dan ook niets vooruit. Het is om moedeloos van te worden.

Gelukkig blijft Zwitserland voorlopig gespaard van aanslagen. Neutraal zijn, heeft zo zijn voordelen.

Afscheidslunch bij Intermezzo

And so it has begun. De eerste in een, naar alle verwachtingen, lange rij van afscheidsmomenten. Een lunch met een collega die een tijd geleden van job veranderde en speciaal voor mij op haar vrije dag naar Brussel afgezakt was om samen te lunchen, omdat ze niet naar mijn officieel afscheidsfeestje kon komen. Tot mijn grote verbazing vonden we een vrij tafeltje op het terras van de Intermezzo (een bijzonder populaire Italiaanse lunchplek) om te genieten van een werkelijk uitstekende al dente pasta. Het was zo warm onder onze parasol dat ik niet anders kon dan als dessert een tartufo bianco bestellen om af te koelen. 😉

Dat mijn collega zo vriendelijk was om de ganse lunch te betalen, was een prettige verrassing. Helemaal niet nodig, want ik was al aangenaam verrast dat ze voor mij naar Brussel wilde komen, maar uiteraard enorm geapprecieerd.

spaghetti cozze

1400 CHF

Zoveel zal ons de reparatie aan de remmen van onze wagen kosten in een Geneefse garage. Nu, het goeie nieuws is dat we dus binnenkort definitief verlost zullen zijn van dat mysterieuze en akelige schurende geluid. Maar toch wel straf, wetende dat we de wagen enkele weken vóór onze Schotse roadtrip nog in een Belgische garage hebben binnen gedaan voor nazicht en groot onderhoud. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat het defect aan onze remmen iets met dat Belgische garagebezoek te maken heeft. Helaas, zeker weten zullen we dat wel nooit.

Het belangrijkste is alleszins dat we nu weer zorgeloos over de wegen kunnen scheuren (allez, tot onze leasing afloopt later op het jaar).

Another one bites a dust

Net nu ik op het punt sta de deur op het werk voor een jaar achter me dicht te trekken, zijn er een aantal medewerkers die een moeilijke periode doormaken. Niet werkgerelateerd, maar op persoonlijk vlak.

Vandaag kreeg ik opnieuw een huilende collega aan de lijn voor wie het allemaal even te veel werd. Ik moet toegeven dat ik het laatste half jaar nog nooit zoveel huilende collega’s heb moeten troosten. En hoe je het ook draait of keert, als je op persoonlijk vlak in de knoop zit, heeft dit ook consequenties voor je prestaties op de werkvloer. Ik probeer altijd zo goed als mogelijk een luisterend oor te bieden, maar kan de oorzaak van hun problemen niet wegnemen, omdat deze buiten het werk ligt. Op zulke momenten probeer ik altijd te benadrukken dat het belangrijk is hulp te zoeken. In tweede instantie bekijk ik dan hoe het dringendste werk kan herverdeeld worden. Allemaal niet makkelijk in tijden van reorganisaties. En zeker niet nu het nog altijd onduidelijk is of en hoe ik zal vervangen worden.

Moeilijk allemaal.

Teleurstelling in het Sluispark

‘t Was een druk Onze-Lieve-Heer-Hemelvaartsweekend voor mij. Na mijn uitstapjes naar West- en Oost-Vlaanderen, hoefde me ik op zondag gelukkig niet ver te verplaatsen. Ik had afgesproken met mijn petekindje, zijn broer en zijn ouders om samen naar de waterspeeltuin het gloednieuwe Sluispark te gaan. Het was er het weer voor!

Omdat spelen op een lege maag nooit een goed idee is, waren we van plan samen in café Entrepot te gaan lunchen. Het broertje van mijn petekindje brak zijn middagdut een beetje vroeger af dan gewoonlijk, waardoor we beslisten onze ganse afspraak met een uur te vervroegen. Omdat de brunch in OPEK tot 13u duurt en het meisje waarmee ik de dag voordien gebeld had me zei dat rond 12u het aanbod aan het lunchbuffet niet meer zo uitgebreid was, besloten we af te zien van de lunch in café Entrepot en ander oorden op te zoeken. Onder den Toren leek een fijn alternatief, niet te ver wandelen van het Sluispark, maar ondanks wat Google Maps en hun eigen website beweerden, was deze brasserie gesloten. We wandelden dus maar verder richting Vismarkt om een fijn plekje te vinden in de schaduw van de bomen in de binnentuin van de Blauwe Schuit. De huispauw en het kleine vijvertje met vissen zorgden meteen voor extra entertainment voor de jongens. Dat het eten erg gewoontjes is in de Blauwe Schuit namen we er met de glimlach bij. Het mooie terras op zich maakte veel goed en de sangria smaakte uitstekend bij dit warme weer. En ik maakte en paar leuke selfies met mijn petekindje.

IMG_4169

IMG_4170

Na de lunch wandelden we terug naar het Sluispark. Helaas, de gloednieuwe waterspeeltuin stelde ons erg teleur: de wateraanvoer voor het beekje met de waterspeeltuigen liet het afweten en ook de fonteintjes spoten met de beste wil van de wereld maar een twintigtal centimeter water de lucht in. Zo was er niet veel aan. Nochtans waren er behoorlijk veel gezinnen met kinderen naar het Sluispark gekomen om bij dit warme weer in het water te spelen. Hoe lang is deze attractie al open? Toch wel een beetje triestig. Gelukkig was er een (vals) brandalarm in één van de appartementsgebouwen vlakbij om voor wat extra entertainment te zorgen. Mijn petekindje is een grote fan van Sam de brandweerman, dus hij keek vol ontzag naar de grote brandweerwagens en de brandweermannen in volle uitrusting (mét zuurstofflessen en al) die in dit stikhete weer de oorzaak van het alarm moesten zien te achterhalen. Na een grondig onderzoek terwijl ondertussen het brandalarm bleef loeien, bleek er geen sprake van brand te zijn. De brandweerlui vertrokken, het alarm bleef loeien en wij besloten ook ons boeltje te pakken en een ijsje te gaan eten bij Coupe Matadi.

IMG_4177

Het ingekorte middagdutje en de wandeling naar de boot van Coupe Matadi bleek een beetje te veel van het goede te zijn voor het broertje van mijn petekindje: de vermoeidheid sloeg toe en hij barstte in huilen uit. Zelfs een ijsje kon hem niet troosten. De warmte en het slaapgebrek eisten hun tol. Na het ijsje namen we dus noodgedwongen afscheid van mekaar. Mijn vrienden boden nog aan om samen het avondmaal te eten bij hen thuis in Tielt-Winge, maar dat sloeg ik af. Het werd hoog tijd om nog wat achter de boeken te kruipen en Koreaans te studeren. Heel fijn zo’n drukke weekends, maar niet bepaald bevorderlijk voor mijn kennis van de Koreaanse grammatica en woordenschat. 😉

IMG_4179

Barbecue in De Pinte

Heerlijk geslapen na het Beste Communiefeest Ooit. Een beetje te lang, zo bleek, want toen ik mij rond kwart na negen losmaakte van mijn verrassend comfortabele luchtmatras, bleek iedereen al lang gegeten te hebben en druk bezig met de opruim. Die was al zo ver gevorderd dat ik mij zelfs niet nog een klein beetje kon nuttig maken. Woeps.

We praatten nog wat na en toen was het al tijd om mij opnieuw naar het station van Kortrijk te laten brengen. In Kortrijk nam ik de trein naar De Pinte, kwestie van dit verlengde weekend twee vliegen in één klap te slaan. De datum voor deze afspraak lag al lang vast, nog voordat we de knoop om naar Genève te verhuizen hadden doorgehakt. Toevallig kwam de combinatie met het communiefeest de dag voordien perfect uit. Kortrijk en De Pinte liggen helemaal niet zo ver van mekaar verwijderd en zo kon ik mooi tegen lunchtijd in De Pinte zijn.

Ik had onze vrienden laten weten wanneer mijn trein zou arriveren en ze zouden me te voet tegemoet komen. Doordat ik echter aan de andere kant van het spoor was uitgestapt misten we mekaar. Het kostte ons twee telefoontjes en een hoop verwarring (er zijn twee tunnels onder het spoor in De Pinte) om elkaar eindelijk te vinden. Het was een blij weerzien met onze vriendin en haar schattige dochter (haar man was nog inkopen aan het doen voor de lunch). Het merkbaar dikker buikje van onze vriendin deed vermoeden dat er gezinsuitbreiding op komst was. En jawel! Fijn nieuws, want die tweede zwangerschap was niet bepaald van een leien dakje gelopen.

Het dochtertje van onze vrienden was een beetje ziekjes, maar dankzij de wonderen van de moderne geneeskunde (kuch, perdolan) leek ze er niet zoveel last van te hebben. We brachten samen een erg gezellig middag en namiddag door, buiten op het terras in de tuin. In de schaduw van een parasol, wel te verstaan, want de vlakke zon was echt té heet, zelfs voor een zonneliefhebber als mezelf.

Een heerlijke barbecue in goed gezelschap. Meer moet dat echt niet zijn! En de NMBS bracht mij ‘s avonds zonder problemen terug naar Leuven. Dat mag ook gezegd worden!

IMG_4159[1]

Van Glasgow naar Arran – 9 april 2017

Om 7 uur ging de wekker af, zodat we onze bagage al in de wagen konden laden en we na het ontbijt dadelijk in de wagen konden springen om te vertrekken. Om 7.50u zaten we al aan het ontbijt en kregen we ons eerste écht Scottish breakfast voorgeschoteld. Heerlijk! Jammer dat we er niet echt op ons gemak van konden genieten. We waren gebonden aan een strak tijdschema!

IMG_3453

Om 8.15u stipt vertrokken we naar de ferry. Zoals de huisbaas voorspeld had, was het erg rustig op de weg. We waren mooi op tijd en haalden de ferry zonder problemen. No worries! Een fijne boottocht van een uurtje bracht ons naar het eiland Arran. Vanaf de boot konden we zien dat het een beetje bewolkt was, maar zolang het niet regent, zijn wij al lang tevreden!

IMG_7131

IMG_7134

IMG_7146

Onze eerste stop van de dag was Brodick Castle. Helaas was het kasteel gesloten voor renovatie en konden we enkel de tuinen bezoeken. Zullen we nog eens moeten terugkomen, he! Afgaande op de tuin, moet het kasteel zelf alleszins ook de moeite zijn. Overal stonden bloeiende narcissen en rododendrons en ik was erg gecharmeerd door het mooie tuinpaviljoen waarvan de muren en het plafond versierd waren met dennenappels.

IMG_7151

IMG_7155

IMG_7164

IMG_7168

IMG_7174

IMG_7193

IMG_7203

IMG_7209

IMG_7233

IMG_7241

IMG_7250

IMG_7266

IMG_7273

Na de wandeling reden we naar The Wineport, een bierbrouwerij met een brasserie erbij. Ik ging voor de romige paddenstoelen met knoflook en geitenkaas. Lekker maar zwaar. Ik liet me nog eens een laatste keer verleiden tot het bestellen van een cider. Deze ervaring was voldoende om te beslissen de cider voor de rest van de vakantie links te laten liggen.

IMG_7302

IMG_7303

IMG_3469

De wolken van de ochtend begonnen er steeds dreigender uit te zien en jawel, we zaten nog niet lang na de lunch opnieuw in de auto of het begon te gieten. Ons goedweergeluk kon niet blijven duren, natuurlijk. Op zich was het niet zo erg dat het regende, want er stond nu toch een bezoek aan Arran distillery op het programma. Ik had op voorhand gebeld om zeker te zijn van dat we konden deelnemen aan de rondleiding. Whiskytoerisme wordt steeds populairder in Schotland en ik wilde het risico niet lopen om van een kale kermis thuis te komen.

De rondleding startte meteen al met een proeverij terwijl we een filmpje keken over het ontstaan van de Arran distillery. Kwestie van er goed in te vliegen. 😉 Mijn broer was al meteen in zijn element. Arran Distillery is een kleine en vrij jonge distillery die opgericht werd door Harold Currie, voormalig directeur van Chivas Regal. Arran distillery werd in 1995 geopend, en was daarmee de eerste nieuwe (legale) distilleerderij op Arran sinds 1836, het jaar waarin de laatste distillery op Arran sloot.

IMG_7327

IMG_7328

IMG_7335

IMG_7341

IMG_7344

Na de rondleiding kregen we nog een aantal proevertjes aangeboden, waarna we een bezoekje brachten aan de shop. Ik kocht mezelf een ijsje met Arran whisky, heel lekker! Omdat het nog altijd aan het gieten was, gingen we nog iets drinken in het mooie café op de bovenverdieping. Een Arran gold hot chocolate voor mij alstublieft! Heerlijke warme chocolademelk vergezeld van een chocoladelikeur op basis van Arran whisky. De regen tikte op het dakraam, maar wij zaten gezellig binnen.

IMG_3473

Tijd om naar onze volgende B&B te trekken. Alweer werden we supervriendelijk onthaald en kregen we een hoop goeie tips. Om te vieren dat ons eerste bezoek aan een distillery achter de rug was, trokken we een een flesje champagne open die mijn vriend en ik vanuit België hadden meegenomen. Terwijl we genoten van een glaasje bubbels, bespraken we onze planning voor de dag nadien. De uitbaters van de B&B hadden ons een boekje met wandelingen uitgeleend en gaven ons tip over de mooiste wandelingen. Uiteindelijk kozen we drie wandelingen uit. Misschien iets té ambitieus, maar we zouden wel zien of het lukte of niet.

Op aanraden van de uitbaters van de B&B hadden we een tafeltje gereserveerd in restaurant Fiddlers’, een gezellige pub met een verrassend vernieuwende kaart met vooral fusion gerechten. Het eten was echt bijzonder lekker, alleen had ik het een beetje koud, gezeten vlakbij het erkerraam. Het lijkt wel alsof de meeste Schotten nog nooit van dubbel glas gehoord hebben. Isoleren is voor watjes! Ik sloot de maaltijd af met een heerlijk glas Kraken rum. De ober was lichtelijk verbaasd dat ik mijn rum straight wou. Zo verbaasd dat hij vroeg of ik wel zeker was. :-)

IMG_3500

IMG_3503

Bij de wandeling terug naar de B&B begon de hemel open te trekken. Een goed voorteken voor morgen?

IMG_7359