Na een voormiddag in de Brusselse BRONKS waar ik mee mocht brainstormen over de toekomst van de circuskunsten, sprong ik op de trein naar Gent-Sint-Pieters voor een bezoek aan de wonderbaarlijke Herbert Foundation. Echt de moeite van een bezoek waard als je in de buurt van Gent bent.
Deze voormiddag spoorde ik voor de verandering nog eens naar Antwerpen voor het vervolg van de toelichting die we op 6 oktober gaven. Ik was best zenuwachtig, want ik herinner me maar al te goed de verslagen reactie van het personeel nadat ze de nieuwe toekomstplannen vernamen. Ik zette me dan ook schrap voor bijzondere pittige reacties, maar die bleven tot mijn opluchting uit. De discussie verliep erg respectvol en het personeel stelde zeer relevantie vragen.
Lang kon ik niet blijven plakken na de toelichting, want ik moest om 13u alweer in Brussel zijn om samen met de grote baas een andere lastige vergadering voor te bereiden. Gelukkig duurde de verplaatsing met de blue-bike naar het station niet lang. Ik blijf een grote fan van de blue-bike om je na een treinrit te verplaatsen door de stad. Kan geen enkel openbaar vervoersmiddel tegenop.
In het station aangekomen bleek echter dat ik net mijn trein gemist had. Geen nood, ik begaf me naar de Starbucks, alwaar ik een yoghurt en een fruitsapje kocht om de inwendige mens te versterken, maar eigenlijk was de hoofdreden van mijn bezoek het opladen van mijn ongeveer platte laptop. Helaas, helaas… Was mijn laptop te plat, werkten de stopcontacten van de Starbucks niet goed genoeg? Ik slaagde er gewoonweg niet meer in de laptop opnieuw opgestart te krijgen. Ook niet toen ik wat later op een trein met stopcontacten zat. Grote frustratie, want ik had erop gerekend om het verslag van de toelichting van deze ochtend in de Starbucks en op de trein te kunnen maken.
Gelukkig slaagde ik er op ons kantoor in Brussel wel in mijn laptop opnieuw op te laden. Bij deze dus meteen een externe batterij besteld waaraan ik mijn laptop kan opladen. Dit zal mij geen tweede keer meer overkomen!
Deze zondagochtend spoorden mijn vriend en ik naar Hasselt voor een afspraak met mijn vader om zijn verjaardag te vieren. 75 is een memorabele leeftijd en dat wilde ik niet zomaar laten passeren. Ondanks onze ietwat moeilijke verstandhouding de laatste jaren, vind ik het belangrijk om toch te blijven investeren in onze relatie.
We spraken af bij restaurant Notoir, waar we de enige gasten bleken te zijn. Jammer, want je zou toch verwachten dat een restaurant op dit niveau meer gasten moet kunnen aantrekken op een zondagmiddag. Wij lieten het alvast niet aan onze harten komen, want zo konden we genieten van privébediening. Uiteraard startten we de maaltijd met een glaasje crémant de Bourgogne om te klinken op de jarige. Vervolgens bestelden we het viergangenmenu, dat bestond uit kleine verfijnde gerechtjes. De perfecte hoeveelheid om niet met een overladen maag naar huis te gaan.
De ober had opgepikt dat we een jarige in ons midden hadden en zorgde voor een brandend kaarsje op het dessert van mijn vader. Een kleine attentie die ik bijzonder apprecieerde. Notoir is een fijne plek met lekker eten en bijzonder vriendelijke bediening, laat ons hopen dat de klanten volgen…
Croquetas de jamón ibérico:
Gefrituurde artisjok:
Miso, kabeljauw & bloemkool:
Varkenslapje met spek:
Dame notoir:
Iets zoets voor bij de koffie of thee:
Noch mijn vriend, noch ikzelf hadden gisterenavond nog veel goesting om buiten te komen na onze uitstap naar Drogenbos. Maar ik voelde mij als trotse Leuvenaar min of meer verplicht om naar het LOV Leuven feestje te gaan om te vieren dat Leuven in 2030 de titel van Europese Culturele Hoofdstad mag dragen. Gelukkig bevindt het Depot zich op enkele stappen van onze woonst.
Het feestje zelf vond ik eerder aan de tamme kant, maar net toen mijn vriend en ik op het punt stonden er stilletjes van onderuit te muizen, werd ik aangesproken door een paar oude bekenden. De babbel die daarop volgde was werk gerelateerd. Niet dat ik daar veel zin in had na een zware werkweek en inwendig vloekte ik dat we geen paar minuten eerder vertrokken waren, maar ik deed mijn best om mijn gesprekspartners een bevredigend antwoord te geven op hun vragen.
Uiteindelijk bleven we niet langer plakken dan nodig, want slechte schuimwijn uit plastic bekers, vrolijk word ik daar niet van.
Deze namiddag reden mijn vriend en ik met de cambio naar het FeliXart museum in Drogenbos voor de vernissage van de tentoonstelling opgebouwd rond kunstcriticus Jan Walravens. Voor ons beiden de eerste keer dat we dit museum in de Brusselse rand bezochten. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet bekend was met de figuur Jan Walravens en zijn werk als schrijver en kunstcriticus, maar na het bezoeken van de tentoonstelling ben ik er helemaal van overtuigd dat deze man een bijzonder fascinerend figuur was, die als criticus zijn stempel op de naoorlogse kunstscène in België gedrukt heeft. Jammer dat hij veel te vroeg gestorven is.
Omdat ik het zelf nooit zo mooi kan zeggen, citeer ik hieronder de tekst op de website van FeliXart:
Jan Walravens (1920-1965), een temperamentvol criticus, bracht via het tijdschrift Tijd en Mens een naoorlogse generatie experimentele schrijvers samen. Minder bekend is dat hij ook een indrukwekkend kunstkritisch oeuvre naliet, zowel in de krant en voor radio en televisie als in monografieën, essays, catalogi, lezingen en tentoonstellingen. De covers en illustraties van Tijd en Mens komen van zijn entourage van bevriende kunstenaars, en later ook van internationale artiesten uit de Cobra-beweging. Een markant man met een bijzondere manier van kijken. Hij vertrekt altijd vanuit zijn eigen ontroering en ziet zichzelf als ‘eerste toeschouwer’. Wars van jargon – zonder franje of elitisme – maakt hij kunst toegankelijk. In zijn vroege jaren kijkt Walravens vooral naar figuratieve kunst. Wanneer de generatie van de Jeune Peinture belge eind jaren 1940 de stap naar abstractie zet, koestert hij een duidelijke voorliefde voor lyrische abstractie.
Een blik op de tentoonstelling:
Dat dit najaar tot nu toe ongewoon tumultueus geweest is, mag een understatement heten. Nog nooit in mijn leven zoveel werkuren geklopt en zoveel moeilijke en emotioneel uitputtende vergaderingen bijgewoond. De werkdruk en daaraan gekoppelde stress ligt momenteel erg hoog, maar met het eindejaar in zicht wilden we als management de collega’s nog op een laatste feestje trakteren voordat de eindejaarsrush ons helemaal zou opslokken.
En daarvoor was de AB club de perfecte plek. We startten de avond met een speech van onze grote baas, gevolgd door een optreden van special guest Metal Molly. Daarna zette een collega met talent zich aan de draaitafel en barstte het feest op de dansvloer in volle hevigheid los. De cava vloeide rijkelijk, wellicht iets te rijkelijk… Enige tegenvaller: de veggie wrap die zo droog en onsmakelijk was dat ik er met moeite de helft van binnen kreeg.
Ik hoef er geen tekeningetje bij te maken dat het een vrolijke treinrit was, met een ganse bende feestvierders op de laatste trein van Brussel naar Leuven.
Uitspattingen die we ons uiteraard de dag nadien dik beklaagden tijdens de dilemmatraining voor leidinggevenden die om 9.30u ‘s ochtends startte. Al slaagde de externe lesgeefster er tot mijn grote verbazing vrij vlot in opnieuw energie te krijgen in een bende collega’s met een kater. Chapeau voor haar! Al moet ik bekennen dat ik blij was dat ik in de namiddag thuiswerk gepland had. 😉
Daarvoor onderbreek ik graag mijn thuiswerkdag voor een treinrit heen en terug naar Brussel-Centraal. En waar beter om een werkreünie te houden dan bij Victor Bozar Café? Efficiënte bediening én lekker eten. De ideale lunchplek. En blij om te horen dat mijn oud-collega na haar iet of wat ongelukkige passage bij ons bedrijf al weer andere grootse plannen aan het smeden is.
Een met sinaasappel, crème van pastinaak, gebraiseerd witloof, amandelkroketjes:
Het klinkt melig, maar het voelt altijd een beetje als thuis komen bij Dumon. De vriendelijke ontvangst, de geweldige sommelier en het fantastische eten. Ditmaal mochten wij samen met onze vriendelijk plaatsnemen bij de mooie erker. Het restaurant was sfeervol verlicht (die eindejaarsperiode komt met een rotvaart dichterbij) en we genoten van het heerlijke eten en de lekkere wijntjes, terwijl we plannen smeedden voor een weekendje weg in mei.
Een avond om te koesteren. Met dank aan de taxichauffeur die ons na dat laatste afzakkertje veilig thuis bracht.
In de voormiddag een vergadering in Antwerpen met als hoofdonderwerp besparingen, in de namiddag een vergadering met onze advocaten in het kader van alweer een nieuwe rechtszaak en ‘s avonds op stap in Leuven. Niet moeilijk om te raden wat de tofste activiteit van de dag was!
Mijn vriend en ik woonden in het begin van de avond het aansteken van de kerstverlichting bij, een bijzonder underwhelming event, maar goed, we waren erbij. Vervolgens wandelden we door de Diestsestraat en de Bondgenotenlaan in om de sfeer op te snuiven, te genieten van een spectaculaire vuurspuwact en het eerste glas champagne van de avond te drinken bij de stand van Zonta Leuven. Onderweg naar onze volgende halte, een charmant caravannetje dat Italiaanse wijnen en schuimwijnen serveerde in het begin van de Mechelsestraat, spotten we een poëtische act waar we jammer genoeg alleen het einde van konden meepikken.
In de Mechelsestraat ontmoetten we Goofball en haar zonen, die net als wij een klein hongertje hadden. We genoten van de oestertjes van de Walvis met een glaasje Pelassa (van Ad Bibendum!) als voorgerecht, gevolgd door heerlijk stoofvlees van Laura Massa.
We wandelden samen terug door de mooi verlichte autovrije Bondgenotenlaan en vulden de laatste gaatjes op met kaas- en garnaalkroketten. Wacht, wat zeg ik? De jongens hadden nog een aller-, allerlaatste gaatje waar nog net wat poffertjes in pasten.
Genoten van deze sfeervolle avond in goed gezelschap.
Aan het nagenieten van een bijzonder fijne avond bij Gus in Brussel. Het eten was naar goede gewoonte uitstekend en ook de aangepaste wijntjes mochten er zijn. Maar het was het gezelschap dat de avond zo bijzonder maakte. Het is altijd een plezier om mijn oud-collega terug te zien, maar door mijn werkperikelen van de laatste maanden hadden we erg veel stof om over bij te praten. Ik was ook erg benieuwd naar zijn mening en inzichten over de aangekondigde plannen. Een boeiende avond alleszins! Met als perfecte afsluiter: een kaasbordje met porto!
