Onder het motto ‘Eten moet een mens toch!’ zat ik gisteren voor de tweede keer op één week tijd met een oud-collega aan de lunchtafel. Ditmaal hadden we Lila29 uitgekozen voor onze ontmoeting.

Om de één of andere reden had ik deze week blijkbaar veel zin in vlees, want ik liet me verleiden door de steak tartaar als voorgerecht (de chips liet ik wel liggen, niet zo’n fan van) en opnieuw eend als hoofdgerecht. Meestal neem ik een visgerecht als ik op restaurant ben, maar een goed stuk vlees op zijn tijd kan smaken.

Het was alleszins een erg boeiende lunch. Altijd fijn om mijn eigen inzichten te kunnen bespreken met iemand met tonnen werkervaring.