Gelukkige verjaardag, schatje!

Vandaag wordt de belangrijkste man in mijn leven een jaartje ouder. Niet dat het hem is aan te zien. Hij ziet er nog altijd even knap uit (misschien zelfs nog knapper) dan op de dag dat ik hem leerde kennen en da’s ondertussen al zo’n elf jaar geleden. Het duurde daarna nog wel enkele jaren voordat ik door had wat voor een ongelooflijk goeie catch ik aan hem zou hebben. Soms ben ik nogal traag in dat soort zaken. 😉

Tien redenen waarom hij voor mij het Beste Vriendje van de Hele Wereld is:

  1. Hij is geweldig goed in bed.
  2. Hij is de eerste man die effectief moeite heeft gedaan om te begrijpen hoe ik in mekaar zit.
  3. Hij maakt me aan het lachen als ik een klaagbui heb.
  4. Hij stimuleert me om nieuwe dingen te doen en zo mijn grenzen te verleggen.
  5. Hij is even dol op reizen als ikzelf.
  6. Hij is ongelooflijk sexy en heeft de meest prachtige groene ogen die ik ooit gezien heb.
  7. Hij bezit bergen geduld.
  8. Hij komt me ‘s avonds ophalen als ik naar een feestje ben geweest aan de andere kant van ‘t land.
  9. Hij houdt net als ik van het goede leven.
  10. Hij is mijn rots in de branding.

Schatje, ik zie je graag.

Stinkmobiel

En we hebben alweer een nieuwe wagen. Da’s de vierde al op één maand tijd. Mijn vriend is vorige week de huurwagen gaan inruilen voor een “aanloopwagen” (whatever that may be) van de leasingmaatschappij. En jawel, ‘t is weer een stinkmobiel. :-( Bah, bah, bah. Nog een paar weekjes wachten en zoveel mogelijk met de raampjes open rijden en dan hebben we hopelijk onze definitieve nieuwe wagen.

De verborgen geschiedenis

De verborgen geschiedenis van Donna Tartt was één van mijn kerstcadeautjes. Ik gaf het boek zelf een twaalftal jaar geleden cadeau aan een vriendin voor haar verjaardag. Nadat de vriendin in kwestie het boek uit had, leende ik het van haar om het zelf te lezen. (Vandaar dat ik altijd cadeaus geef die ik zelf ook graag zou krijgen. Mensen die veel pralines en cadeaubonnen van mij krijgen, hebben opeens een aha-erlebnis.)

Ik herinnerde mij na al die jaren niet veel meer van het plot. Enkel dat één van de vrienden uit het vriendenclubje vermoord wordt door zijn eigen vrienden na een dramatische gebeurtenis. De moord wordt al op de eerste pagina van het boek uit de doeken gedaan, dus ik verklap hier geen groot geheim aan de mensen die het nog niet gelezen hebben. Wat ik mij wel nog levendig herinnerde, was de roes die het boek opwekte: de ademloze snelheid waarmee ik het boek zovele jaren geleden verslonden had.

Nu was de grootste vraag of “De verborgen geschiedenis” nog steeds dezelfde uitwerking op mij zou hebben. En jawel hoor, het boek slorpte me vanaf pagina tien weer helemaal op. Decadentie en immoraliteit kunnen erg bekoorlijk zijn. De zeshonderd pagina’s waren uit in een zucht. Schitterend boek, fantastische schrijfster.

Things we lost in the fire

Door al de blogdrink-heisa is het er nog niet van gekomen een stukje te schrijven over de mooie film die we op uitnodiging van één van mijn favoriete IT-bedrijven helemaal gratis zagen. “Things we lost in the fire” is een film over verdriet, verlies, verslaving en verwerking. Een ontroerende film die je ondanks een wat traag begin (mede veroorzaakt door het heen en terug springen in de tijd waardoor de beginscènes wat verwarrend overkomen) bij de keel grijpt. Schitterende vertolkingen van Hale Berry (geweldig mooie vrouw) en vooral van Benicio del Toro, met zijn karakterkop uitermate geschikt om de rol van hopeloze verslaafde te spelen. Ik hield ook erg van het einde dat geen cliché happy end was. Het leven gaat nu eenmaal verder en ondanks de tegenslagen die we te verwerken krijgen, moeten we er het beste van maken.

Gelukkig was er na de film een receptie om het zware thema van rouw en verlies (maar ook hoop) door te spoelen met de nodige alcohol. De receptie was, net als vorig jaar, tiptop in orde. Lekker schuimwijn, lekkere hapjes en de meest sexy kerel van de avond aan mijn zijde. Kijk, het is echt niet zo moeilijk om mij tevreden te houden. 😉

PS: Oh my god, they killed Mulder!

Conflictsituaties

Bah, het eerste conflict hier binnen het gebouw is een feit. Een conflict over dubbel parkeren in de garages. Staan de huurders deze avond voor de deur en blabla en boehoe en het was hen beloofd dat dat mocht. En ik: “Neen, dat mag niet. Een verhuurder kan jullie geen beloftes doen met betrekking tot de algemene delen. Zulke dingen dienen altijd in de algemene vergadering beslist te worden.” Pffft, en dan te bedenken dat wij niet eens een garage hier in dit gebouw hebben. Tot zover mijn rustige zondagavond.

Moe, maar tevreden

De blogdrink was een succes! Er waren mensen die ingeschreven waren en er waren mensen die niet ingeschreven waren. Ik schat dat er in totaal meer dan vijftig mensen langsgeweest zijn. Ik geraakte op den duur de tel een beetje kwijt. Het was alleszins gezellig druk in het STUK-café. Ik ga geen poging doen om al de mensen op te noemen met wie ik gesproken heb, dat zijn er te veel. Ik wil gewoon iedereen bedanken die er was en mij bij deze ook verontschuldigen dat ik met sommige aanwezigen maar een paar woordjes gewisseld heb. Hopelijk kan ik dat bij een volgende gelegenheid goedmaken.

Door al die nieuwe mensen en nieuwe indrukken heb ik vannacht wel superslecht geslapen. Mijn hersenen bleven al de gesprekken maar herkauwen en ik heb de blogdrink een paar keer opnieuw beleefd. Ik ga nog een tweede nacht nodig hebben om alles te verwerken, denk ik. Punt voor mezelf: de volgende keer de mensen nog meer aanzetten tot mengen. Al kan zoiets natuurlijk niet geforceerd worden.

Dé sterren van de avond:

Blogdrinkeendjes

Blogdrinkeendjes

Blogdrinkeendjes

PS: Ntone, ik heb toch nog een paar mensen (waaronder de DJ van ‘t STUK) blij kunnen maken met een paar stronken van je drie kilo witloof. Sommige mensen hebben zelfs een zeer winstgevende ruilhandel opgezet met de witloof. 😉

PS2: Bart, ik weet nog steeds niet waar ik je van ken.

PS3: Die ene foto van mij en Sponzen Ridder, ‘k zou het niet zo erg vinden moest die ergens in een vergeetput verdwijnen of zo.

PS4: Ik kan het beddengoed van ons stapelbed nu nooit meer wassen. De Lord Himself heeft erin geslapen!

PS5: Een dikke dankjewel aan Clo, organisatrice van de girl geek dinners, die mij een overgebleven goodiebag bezorgd heeft.

Ziekenhuisverveling

Vanavond zijn we op pré-kraambezoek geweest bij het zwangere nichtje van mijn vriend. Het nichtje is zwanger van haar eerste kindje en moet al anderhalve maand platliggen omdat ze last heeft van voortijdige weeën. Ze is al enkele keren in het ziekenhuis opgenomen geweest, maar mocht meestal na een dag of twee naar huis. Vorige week was de hartslag van het baby’tje echter te hoog en heeft haar gyneacoloog haar laten opnemen ter observatie. Ze is nu 30 weken ver en hoopt de 34 weken te halen. Wij duimen alvast dat het lukt. Elke dag extra is een dag gewonnen. Ondertussen verveelt ze zich natuurlijk steendood, daar in dat bed in het ziekenhuis. Ze leest niet graag, dus boeken kunnen de verveling niet verjagen. En de ganse dag tv-kijken, daar wordt een mens debiel van. Vanavond hebben mijn vriend en ik voor wat entertainment gezorgd. Ik hoop dat ze er deugd van gehad heeft.

PS: Uit de parking van het ziekenhuis van Middelheim geraken, is moeilijker dan je op het eerste gezicht zou denken.