Girls only weekend

Niet dat ik iets tegen mannen heb, maar dit weekend had een uitgesproken vrouwelijk tintje. Na mijn date Overzee, trok ik op zaterdagavond met megasportieve Kato naar Dôme sur Mer. Alweer een bijzonder aangename culinaire ervaring (ik val in herhaling), want bestaat er een betere manier om een maaltijd te beginnen dan met een portie oesters?

We hadden het over Kato haar volgende sportieve uitdaging: de 100km-run ten voordele van kankeronderzoek. 40km lopen voor het goeie doel. Chapeau! Ik zou het haar niet nadoen.

IMG_7131

IMG_7132

IMG_7135

IMG_7138

We sloten de avond af met een drankje in de bar van het Lindner Hotel. Onze oorspronkelijke bedoeling was iets te gaan drinken in de Sky bar, maar blijkbaar waren we daar een paar maanden te vroeg voor. 😉 Nu, de bar zelf was lekker rustig en mijn vers geperste fruitsapje was de ideale afsluiter van een fijne avond.

Met twee Overzee

orige vrijdag had ik na het werk afgesproken met een goede vriendin (als in: vroeger hebben we ettelijke city trips samen gedaan) die ik al veel te lang niet meer gezien had. Zij was zo vriendelijk om na haar werk naar Antwerpen te rijden speciaal om met mij iets te gaan eten. Ik reserveerde een tafeltje voor twee bij Overzee, het Thaise restaurant gelegen boven het immens populaire Zeezicht café, mij aangeraden door een collega.

We hadden veel om bij te praten, niet in het minst omdat we er allebei een lastige periode op hebben zitten. Waarbij mijn kleine akkefietjes uiteraard in het niets verzinken in vergelijking met haar grote verdriet. Chapeau voor de manier waarop ze haar verlies een plaats wist te geven in haar leven. Ik kan niet anders dan duimen dat haar grootste wens, against all odds, toch in vervulling gaat.

Ondanks de soms zware onderwerpen, was het een heel fijne avond. Het eten was om duimen en vingers van af te likken (letterlijk, want de rundsvleesblokjes mochten we, gewikkeld in een blaadje sla, met de vingers eten) en de margarithai (geen schrijffout) cocktail was bijzonder geschikt om dit alles door te spoelen. Een luisterend oor zo af en toe doet deugd. In beide richtingen.

IMG_7129

IMG_7130

Lunch bij Pain Quotidien

Eigenlijk was ik deze vrijdagmiddag van plan snel snel te lunchen in de cafetaria en dan opnieuw achter mijn pc te kruipen om de week af te sluiten met iets wat vaagweg lijkt op ‘inbox zero’, maar een lieve collega wist mij te overhalen om me buiten het gebouw te wagen voor een lunch bij Le Pain Quotidien. En hoewel ik eerst wat tegenstribbelde, liet ik me overhalen.

En boy, het deed deugd er eventjes tussenuit te zijn, al die lunchvergaderingen even achter me te kunnen laten en gewoon gezellig te babbelen met collega’s. Ik besloot de boel de boel te laten en bestelde zelfs een dessert! Per slot van rekening zal de wereld zal niet vergaan van een paar onbeantwoorde mails. ‘t Is niet dat ik de relativiteit van dit alles ‘inbox zero’ niet besef, maar het kan geen kwaad om daar zo nu en dan nog eens aan herinnerd te worden door een paar geweldige collega’s.

IMG_7141

Confronterend

Vandaag stond er dus een ganse dag sollicitatiegesprekken op het programma. Een stuk of vier van de kandidaten waren van mijn leeftijd en dat was toch wel confronterend: rimpels, grijze haren, kalende hoofden,… Ik weet rationeel gezien natuurlijk wel dat ik geen jong veulen niet meer ben, maar om de één of andere reden blijf ik voor mezelf hardnekkig ontkennen dat ik ouder word. Ik voel me nog even dartel als toen ik aan de unief zat en ben tot nu toe de dans der fysieke mankementen mooi ontsprongen. Als blondine zal ik waarschijnlijk nog wel een tijdje gespaard blijven van grijze haren en ik smeer tegen beter weten in braafjes elke dag én nacht dure crèmes op mijn gezicht in de hoop de voortschrijdende tijd te slim af te zijn. Maar ik weet dat dit slechts uitstel is. De tijd laat zich niet bedotten.

Wat ik nog het meest confronterend vond, was hoe volwassen die kandidaten overkwamen. Echte ‘Grote Mensen’. Ik voelde me net een puber in hun aanwezigheid, terwijl we ongeveer dezelfde geboortedatum deelden. Een teken dat het voor mij stilletjes aan tijd wordt om ook maar de kudde der volwassenen te vervoegen? Denk niet dat ik nog iemand ga kunnen wijsmaken dat ik nog een studentje aan d’unief ben…

Yet another sollicitatiegesprek

Sinds ik begin januari gestart ben ik mijn job, ben ik van de ene sollicitatieprocedure in de andere gerold (als werkgever wel te verstaan). Niet dat ik in mijn vorige job geen sollicitatiegesprekken afnam, maar vijf procedures in nog geen drie maanden (waarvan ik er eentje wijselijk gedelegeerd heb, mijn agenda zit al vol genoeg) is toch wel van het goede te veel.

En bij elk CV dat ik onder ogen krijg, stel ik me de vraag: “Waarom was mijn CV niet goed genoeg voor Zwitserland?” Ik zie het eerlijk gezegd echt niet.

Enfin, morgen op het programma: zeven sollicitatiegesprekken. Ik ben benieuwd naar de kandidaten, want ze solliciteren voor een high level functie met veel zichtbaarheid. En er zijn een aantal kandidaten serieus aan elkaar gewaagd.

De Profeet – Kahlil Gibran

Underwhelmed, denk dat dit nog het best beschrijft hoe ik me voelde nadat ik de laatste zin van dit boekje gelezen had, rechtstaand op de trein naar Brussel met een kleddernatte jas op de arm.

Met alle respect voor de collega die me dit boek schonk als afscheidscadeau, maar ik vond het vooral een verzameling pseudowijsheden. Mooi geschreven, dat wel, en natuurlijk waren er zinsneden waarin ik me wel kon vinden. Maar na het lezen van de laatste bladzijde, zal ik aan dit boek evenveel overhouden als aan de verstripte versie van het Nieuwe Testament die ik ooit in een vlaag van verstandsverbijstering kocht van een leerkracht godsdienst in de lagere school.

Niets.

Geamputeerd

Net geen drie weken. Zo lang duurde mijn honeymoon met mijn splinternieuwe iphone 8 met 256 GB. Tot ik struikelde over de losliggende stoeptegels in de Antwerpse straten en tot mijn afgrijzen mijn prachtige ruimtegrijze iphone met een grote boog, pats, op zijn scherm zag landen op het asfalt.

Twee iphones heb ik ondertussen versleten, al die jaren zonder schade doorgekomen. En natuurlijk overkomt mij dit met mijn nieuwste aanwinst, uitgerust met een peperduur hoesje om mijn persoonlijke assistent te beschermen tegen mogelijk onheil. Zo lang gesakkerd op mijn iphone 5S met 8 GB geheugen, zo lang uitgekeken naar het moment dat mijn financiële toestand het toeliet een opvolger aan te schaffen. Als een baby’tje zo voorzichtig behandeld.

Totdat de schedel van mijn baby’tje onzacht met het asfalt in aanraking kwam. Krak. Mijn hart.

Mijn nieuwe aanwinst is nu binnen voor reparatie en ik, ik voel me geamputeerd.

Sunshine blogger award

Gepikt bij Kathleen, omdat de tijd dat bevriende bloggers mij stokjes toewierpen, al ettelijke jaren achter mij ligt.

Hoe ben je op je blognaam gekomen?
Ik ben beginnen bloggen in een tijd dat zowat iedereen een blog had of er eentje opstartte. Vandaar de naam: yet another blog en zelf ben ik natuurlijk yet another blogger. Nadien nam de populariteit van bloggen af, werd het allemaal wat commerciëler en stopten veel bloggers die ik al jaren volgde, omdat ze andere prioriteiten in hun leven hadden.

Waarom blog je?
Om een archief van mijn eigen leven te hebben. Ik vind het vooral leuk om mijn oude reisverslagen te herlezen en zo de herinneringen die vervaagd zijn, te herleven.

Hoe blijf je het bloggen volhouden?
Omdat ik voornamelijk schrijf over mijn dagdagelijkse leven, valt me dat niet zo moeilijk. Ik heb geen uitgekiende strategie voor deze blog en geen vast doelpubliek dat hier komt lezen voor kook-, strijk-, afwas-, naai-, opvoedings- of andere tips. Ik kan hier dus om het even wat neerschrijven.

Wat is de grootste voldoening die je al uit je blog haalde?
Goh, moeilijk. Misschien is dat heel simpel de mogelijkheid om terug te bladeren in mijn eigen leven.

Is er iets dat je absoluut niet lust?
Koffie en bier. Verder lust ik ongeveer alles en hou ik van nieuwe dingen uitproberen. Er is weinig voedsel dat ik zal weigeren. Ook voedsel waar andere mensen voor terugdeinzen, schrikt mij niet af.

Wat is het engste wat je ooit al hebt moeten doen?
Duiken. Het is altijd mijn ambitie geweest om deze irrationele angst te overwinnen, maar als ik heel eerlijk mag zijn, denk ik niet dat het er nog van zal komen.

Koffie of thee?
Thee. Ik lust immers geen koffie. 😉

Wat staat er op je bucketlist?
Ik heb geen bucketlist. Met het ouder worden, heb ik noodgedwongen mijn ambities bijgesteld en wellicht zou zo’n lijst me enkel maar ongelukkig maken, wetende dat ik de items op die lijst toch niet kan realiseren.

Is er iets wat je absoluut niet kan?
Naaien. :-)

Waar blink jij in uit?
In niets, helaas.

Als je ons 1 boek mocht aanraden om zeker te lezen, welk zou dat dan zijn?
“De naam van de roos” van Umberto Eco.