Yet another sollicitatiegesprek

Sinds ik begin januari gestart ben ik mijn job, ben ik van de ene sollicitatieprocedure in de andere gerold (als werkgever wel te verstaan). Niet dat ik in mijn vorige job geen sollicitatiegesprekken afnam, maar vijf procedures in nog geen drie maanden (waarvan ik er eentje wijselijk gedelegeerd heb, mijn agenda zit al vol genoeg) is toch wel van het goede te veel.

En bij elk CV dat ik onder ogen krijg, stel ik me de vraag: “Waarom was mijn CV niet goed genoeg voor Zwitserland?” Ik zie het eerlijk gezegd echt niet.

Enfin, morgen op het programma: zeven sollicitatiegesprekken. Ik ben benieuwd naar de kandidaten, want ze solliciteren voor een high level functie met veel zichtbaarheid. En er zijn een aantal kandidaten serieus aan elkaar gewaagd.

Goeie raad?

Vorige week zat ik naast een meisje op de trein dat net terug was van een sollicatiegesprek. Ze was het hele sollicitatiegesprek van naadje tot draadje aan het uiteenzetten tegen de persoon aan de andere kant van de lijn. En hoewel ik erg hard mijn best deed om me te concentreren op mijn cursus Japans, kon ik niet anders dan meeluisteren naar het gesprek. De vloek van de gsm.

Het meisje was net afgestuurd en eigenlijk was de functie waarvoor ze gesolliciteerd had, helemaal niet wat ze voor ogen had en zelfs niet waarvoor ze gestudeerd had. Maar het was zo’n uitgelezen kans! Een nieuw gecreëerde functie met veel verantwoordelijkheid. Ja, het was waar, ze had nog geen ervaring, maar ze waren erg enthousiast over haar geweest. Uit wat ze zei, kon ik opmaken dat ze nog geen jobaanbod op zak had, maar ze was al wel alle pro’s en cons aan het afwegen. Ja, ze zou nog helemaal opgeleid moeten worden, maar zo’n kans, dat zou ze nooit meer krijgen. Neen, ze zochten volgens haar echt wel een starter, iemand die kon groeien in de functie. Ze zag het helemaal zitten.

Hoe meer ik naar haar uiteenzetting luisterde, hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat deze job helemaal niks voor haar was. Ik was er zeker van dat, als ze de job al kreeg, ze er niet gelukkig zou zijn. En even dacht ik, zal ik er iets van zeggen? Zal ik haar ongevraagd wat goeie raad geven? Raad van iemand die zelf in zo’n totaal verkeerde eerste job is terechtgekomen?

Natuurlijk heb ik niets gezegd. Want het station van Leuven kwam in zicht en je bemoeit je nu eenmaal niet met de zaken van een ander.