Sollicitatiegesprekken

Vandaag weer een ganse dag sollicitatiegesprekken afgenomen. Ditmaal op locatie in het verre West-Vlaanderen. Sinds ik terug ben van vakantie, denk ik dat ik bijna om de veertien dagen een sollicitatiegesprek heb afgenomen en er staan nog een hele reeks gesprekken ingepland vóór het jaareinde.

Aan de ene kant vind ik sollicitatiegesprekken afnemen een zeer aangenaam onderdeel van mijn job. Via de gesprekken kom je in contact met een indrukwekkende verscheidenheid aan mensen die allemaal op hun eigen manier hun beste beentje proberen voor te zetten. Het is echt opvallend hoe uiteenlopend de kandidaten zijn die op één en dezelfde functie afkomen. En in de meeste kandidaten vind je wel positieve eigenschappen die geknipt zijn voor die specifieke job. De moeilijkheid bestaat er echter in zoveel mogelijk positieve eigenschappen te vinden verenigd in één persoon. Wat meestal interessante discussie oplevert met mijn collegajuryleden na afloop van de gesprekken. Want iedereen heeft zijn eigen kijk op de sterktes en zwaktes van een kandidaat en de ideale kandidaat bestaat uiteraard niet.

Aan de andere kant is zo’n dag gesprekken afnemen erg vermoeiend (zeker als je na afloop nog anderhalf uur in de auto moet zitten, gevolgd door een half uur treinen) en is het niet fijn om ‘s avonds met een gigantische mailachterstand geconfronteerd te worden.

IMG_9973

IMG_9975

IMG_9976

IMG_9977

Maar goed, ik heb wel genoten van het herfstzonnetje, daar in het verre West-Vlaanderen!

A first for everything

Vandaag moest ik vijf sollicitatiegesprekken afnemen voor een vrij belangrijke functie binnen ons bedrijf. Het was de laatste etappe in wat toch een vrij intensieve procedure was geweest. Eén kandidaat was al gepasseerd in de voormiddag om 11u en we zaten met de jury stipt om 14u klaar te wachten op de tweede kandidaat.

Een kwartier passeert, twintig minuten,… Geen spoor van de kandidaat. Onze HR-dienst belt naar de kandidaat in kwestie, geen gehoor. Na ettelijke pogingen staat de klok ondertussen op 14.30u. Zonder bericht of telefoontje van de kandidaat. Ik begin me al allerlei ongelukken voor de geest te halen die onze kandidaat getroffen zouden kunnen hebben. Want zomaar niet komen opdagen voor zo’n belangrijke functie, dat doet niemand.

Maar kijk, de realiteit was, zoals altijd, veel prozaïscher: de kandidaat had zich simpelweg vergist van dag. Een pijnlijke afgang, er rekening mee houdend dat organisatie en planning één van de belangrijkste competenties voor deze functie was…

Hectische weken

Amai, januari is stevig uit de startblokken geschoten. Nu is januari sowieso altijd wel een drukke maand, maar dit jaar zijn er toch verschillende records gesneuveld, denk ik. Een combinatie van veel conflicterende deadlines op het werk met sollicitatiegesprekken voor de vervanging van één van mijn medewerkers die ons helaas gaat verlaten en daar dan nog eens de jaarlijkse taalcursusexamens bovenop. Omdat het vijfde jaar Spaans niet voldoende uitdaging vormt, besloot ik me dit jaar in te schrijven voor de wereldtaal Koreaans. 😉 Nu, begrijp me niet verkeerd, ik doe beide talen erg graag, maar toch nét iets minder op het moment dat er gestudeerd moet worden. Gelukkig heeft één van mijn mede-cursisten Koreaans zijn tijd gestopt in het maken van een heel goeie Memrise cursus om de woordenschat onder de knie te krijgen. Ideaal om te studeren op de trein.

Deze vrijdag was de zoveelste dag op rij dat mijn middagpauze opgeofferd werd om verder te werken. Met één hand typen aan een belangrijke nota en met de andere hand je eten in je mond proppen. Niet zo gezond, ik weet het wel, maar aan de andere kant krijg ik er ook een kick van wanneer onmogelijke deadlines toch gehaald worden. En alhoewel ik nog geen uitslagen heb, zijn alle examens goed verlopen. Nog even doorbijten voor de laatste sollicitatiegesprekken en het mondelinge examen Koreaans volgende week en januari is alweer voorbij.

Dat ging alweer ongelooflijk snel!