London: Eerste conferentiedag, The Regent’s Park en Primrose Hill – 17 oktober 2016

Vroeg uit de veren om op tijd op de OSCON conferentie in het Hilton London Metropole Hotel te zijn. Opnieuw enorm genoten van het English breakfast in ons hotel. Een wandeling van een kwartier later, konden we ons aanmelden voor de conferentie.

Blijven me vooral bij: de talk ‘Using open to drive change’ van Liam Maxwell van de UK overheid en de leuke talk van drie Australiërs die allerlei games ontwikkelden gebruik makend van de open data die de Australische overheid ter beschikking stelt.

Een lunch voorzien voor zo’n uitgebreid aantal deelnemers is altijd een uitdaging, maar de cateraar die ingehuurd werd, wist duidelijk van wanten. Aan de lopende band bracht de bediening kleine kommetjes met warme gerechten aan die onder een lamp geplaatst werden om ze warm te houden. Zo kon ik genieten van een heerlijk zalmgerecht met rijst en noedels met kip. Met nog wat chocoladetaartjes als dessert. Een conferentie waar de catering in orde is, is een goeie conferentie. 😉

In de namiddag hield ik het voor bekeken en liet ik mijn vriend achter in het Hilton Hotel om zelf de omgeving te verkennen. Het weer was echt schitterend. Warm en zonnig, ik zweette mij te pletter in mijn nieuwe winterjas van Jack Wolfskin. Wie had gedacht dat eind oktober nog zulke warme temperaturen in petto zou hebben!

Op aanraden van een collega liep ik naar de Marylebone wijk. Een leuke buurt met typisch Engelse rijtjeswoningen. Al wandelend kwam ik terecht in het prachtige The Regent’s Park. Ik was zo onder de indruk van dit mooie park dat ik er veel langer bleef hangen dan gepland. Het wemelde er van de dieren: tientallen reigers, duiven, eenden, zwanen, ganzen en natuurlijk squirrels. Al die dieren waren duidelijk gewend door mensen gevoerd te worden, want schuw waren ze allerminst. Ik genoot erg van de mooie herfstkleuren en de prachtige waterval op het eilandje met de Japanse tuin in het midden van het park.

IMG_3399

IMG_3407

IMG_3412

IMG_3422

IMG_3435

IMG_3439

IMG_3463

IMG_3473

IMG_3482

IMG_3504

IMG_3505

Nadat ik het park vanuit elke mogelijk invalshoek in beeld gebracht had, wandelde ik verder naar Primrose Hill, een tip van een tweede collega die een tijdje stage had gelopen in Londen. Vanaf Primrose Hill heb je een prachtig uitzicht op de skyline van Londen. Alleen was ik er door mijn getreuzel in The Regent’s Park net te laat om de skyline van Londen in optimaal avondlicht vast te leggen. Spijtig genoeg begonnen iets voor zes uur dikke wolken samen te pakken die de mooie avondzon aan het zicht onttrokken. Rond 18u gingen de hemelsluizen open en dat terwijl ik nog een dik half uur wandelen verwijderd was van Hilton London Metropole.

IMG_3514

IMG_3524

IMG_3534

IMG_3541

IMG_3544

Ik zocht snel op wat het dichtstbijzijnde metrostation was, maar ik was blijkbaar in een metrostation-arme buurt beland, want de dichtstbijzijnde metro was minstens een kwartier stappen. Dan kon ik even goed doorbijten, mijn regenjas bovenhalen en de regenhoes over de rugzak van het fototoestel trekken. Gelukkig was ik voorzien op wisselvallig weer.

Na een natte wandeling dropte ik mijn natte jassen en rugzak in de vestiaire en kon ik met een glaasje schuimwijn klinken op de hereniging met mijn vriendje. Het was matig enthousiast over de inhoud van de conferentie, gelukkig werd dit gecompenseerd door een overdaad aan lekkere hapjes en drank. We deden verschillende standjes aan en kregen overal goodies toegestopt, vooral stickers, maar ook een O’Reilly kleurboek en we slaagden erin zelfs een paar t-shirts buit te maken.

We bleven op de receptie rondhangen tot ze geen drank meer schonken. Gelukkig was de regenvlaag ondertussen voorbij en hielden we het droog op onze wandeling terug naar het hotel.

Alweer een pensionering

Nog nooit naar zoveel pensioneringsvieringen van collega’s geweest als dit jaar. Concreet betekent dit dat er zich op mijn werk momenteel een heuse generatiewisseling aan het voltrekken is. Helaas, de meeste gepensioneerden worden niet vervangen, waardoor de werklast enkel toeneemt. Dit feit, gepaard gaande met de op til zijnde reorganisatie, maakte dat er vanavond op de receptie een beetje meer gemord werd dan gewoonlijk. Ook door mezelf, moet ik hier volledigheidshalve aan toevoegen. Het gevoel dat het bedrijf waarvoor je al jaren werkt, langzaam aan het kapseizen is, terwijl je machteloos op zoek bent naar een reddingsboei, is niet plezant.

Gelukkig waren er genoeg drank en hapjes om de ietwat zurige oprispingen weg te spoelen en heeft het feestvarken oprecht genoten van zijn feest.

Hét evenement van het jaar

Het was niet de eerste keer dat mijn team dit event organiseerde, het was wel de eerste keer dat ikzelf samen met twee collega’s rechtstreeks verantwoordelijk was voor de inhoudelijke kant van het gebeuren. En dat maakt dat je de dingen toch lichtelijk anders bekijkt. Voor jezelf ben je altijd strenger dan voor een ander.

Het voorbereidende parcours en dan specifiek de samenwerking met de praktisch verantwoordelijke was bijzonder hobbelig verlopen en ook de voorbereidende gesprekken met de keynotespreker verliepen moeizaam. Kwam daarbij dat ongeveer ons ganse communicatieteam met een burnout thuis zat of met verlof was, waardoor ik uiteindelijk zelf moest instaan voor de communicatie op de website en via mail.

IMG_1574

IMG_1578

Als ik voor mezelf de evaluatie maak, kom ik tot een ganse waslijst van zaken die beter konden. Van onduidelijke taakafspraken, over amateuristische communicatie, de weinig inspirerende keynotespreker tot de archislechte broodjes tijdens de lunch (echt miserabel, ik schaamde me dood). Toch is de feedback die we kregen overwegend positief en was het fijn om samen met mijn twee collega’s inhoudelijk verantwoordelijken samen te werken.

Ik genoot de dag voordien eveneens van het fijne etentje met de keynotespreker in het Grand Café van deSingel en de overnachting in hotel Ramada Plaza maakte dat ik ‘s ochtends in optima forma aan de dag kon beginnen. Begrijp me niet verkeerd, onze keynotespreker was een absoluut aimabel man met zeer goeie ideeën, maar helaas niet zo’n bevlogen spreker op een podium. Jammer dat Peter Hinssens zich niet kon vrijmaken voor ons evenement. En jawel, de receptie was het moment van de grote ontlading. Die glaasjes schuimwijn smaakten me enorm!

IMG_1563

IMG_1569

Uiteindelijk is alles de dag zelf op zijn pootjes terecht gekomen, dankzij teamwork en vele helpende handen. En dat is uiteraard het belangrijkste.

Indische lunch

‘t Zijn zware dagen op het werk. We zitten in de laatste rechte lijn naar het grootste en belangrijkste evenement dat we dit jaar organiseren en tot nu toe zijn de voorbereidingen met veel horten en stoten verlopen. Discussies over verantwoordelijkheden, mensen die ziek thuis zitten, mensen die vakantie nemen op de slechtst denkbare momenten en een algemene malaise veroorzaakt door alweer een reorganisatie in het vooruitzicht.

Daarom doet het echt deugd om eens een langere middagpauze te nemen dan gepland en met een bende toffe collega’s iets te gaan eten in de Bombay Inn, een klein, maar fijn Indisch restaurant. Dat ik daardoor deze vrijdag wat langer moest werken, nam ik er dan ook zonder morren bij.

IMG_1508

IMG_1509

Op stap met de collega’s

Donderdagavond stond er alweer een after work drink met de collega’s op het programma. De opkomst was minder groot dan andere keren, maar het is niet de kwantiteit die telt maar de kwaliteit, nietwaar?

Plaats van afspraak was ditmaal de Brewdog vlakbij het centraal station. Na eerdere prettige ervaringen, viel dit bezoekje een klein beetje tegen. Let op, de cava aan vijf euro het glas was nog steeds uitstekend, maar om de één of andere reden vonden ze het nodig om de aanwezig dj het volume al omhoog te laten draaien rond een uur of zes ‘s avonds. Nog wat te vroeg om de party te starten, wij wilden gewoon gezellig bijpraten.

Het voorstel om de Brewdog achter ons te laten en ergens samen te gaan eten, viel dan ook bij iedereen in goede aarde. Na een brainstorm van bijna drie kwartier (besluitenloosheid van grote groepen mensen, ik word daar altijd een beetje zenuwachtig van). hakte ik uiteindelijk zelf de knoop door en reserveerde ik een tafel voor acht bij de Fanny Thai.

De gezellige avond werd aldaar verder gezet met lekker Thais eten en een veel te zoete witte wijn (onze sommelier in opleiding had pech met haar wijnkeuze).

IMG_1501  IMG_1502  IMG_1505

A fun evening was had by all.

Opening BOZAR Electronic Arts Festival

Donderdag was ik uitgenodigd op een uitwisselingsproject tussen Nederlandse en Duitse collega’s die met dezelfde materie als ik bezig zijn. Heel inspirerende gesprekken gehad en interessante connecties kunnen leggen.

De dag werd in stijl afgesloten op de opening van het BOZAR Electronic Arts Festival. Alhoewel het al de vijfde keer is dat BOZAR dit festival organiseert, was het de eerste keer dat ik deelnam. De speeches hadden ze wat mij betreft gerust mogen skippen. Ongelooflijk saai en dat voor een festival dat zich als doel stelt boeiende kruisbestuivingen tussen kunst en technologie in de kijker te zetten. Ik had al bijna rechtsomkeer gemaakt. 😉

Gelukkig was de tentoontelling andere koek. Zeer knappe werken, al stelde ik me bij sommige werken wel de vraag of het hier nog wel over kunst ging, aangezien de nadruk zo sterk op het technologische aspect lag. Ik denk hierbij aan de kunstmatige ledematen en de andere toepassingen die zich in de medische sector situeerden.

 

 

Oja, fan van deze ongelooflijke schoenen!

IMG_1453[1]

De lekkere boterham met mozarella in het gloednieuwe Victor Bozar café in gezelschap van de mensen die ik tijdens de uitwisseling had leren kennen, was de perfecte afsluiter van de dag.

IMG_1457[1]

Afscheid + goed nieuws!

Vandaag was de laatste dag van onze jobstudente. Ongelooflijk hoe snel die drie weken voorbij gevlogen zijn. Om haar te bedanken voor het harde werk (niet overdreven: wat een ijverig meisje, dat wordt zeker een topstudente!), had ik in de namiddag voor taart gezorgd (enfin ja, mijn medewerkster om taart gestuurd omdat ik zelf ‘s middags moest doorwerken). Omdat het vandaag zo’n hectische dag was, kon ik pas met een half uur vertraging bij aan tafel schuiven. Onze studente had zelf voor chocolaatjes gezorgd, iets wat natuurlijk altijd geapprecieerd wordt. Ze keek duidelijk uit naar die nieuwe fase in haar leven: de start van haar bachelor in de toegepaste taalkunde. We wensten haar (uiteraard) allemaal veel succes.

Tijdens dit gezellig samenzijn, kwam het nieuws binnen dat mijn nieuwste medewerker die in februari startte en op een tijdelijk contract tewerkgesteld is, een contract van onbepaalde duur zou krijgen. De timing had amper beter kunnen zijn! Ze was duidelijk heel erg blij. Voor de eerste keer in haar leven een vast contract. Super nieuws! Voor haar, maar ook voor ons team, want ze is een geweldige aanwinst.

Na al dat lekkers moest ik nog een beetje heel veel werken, maar voor één keer deerde me niet dat ik wat langer moest blijven op een vrijdagavond. Zoveel jeugdig enthousiasme deed mijn hart deugd.

Girls night out!

Op stap gaan met ons vriendinnengroepje van acht collega’s is altijd een hele onderneming. De eerste horde die genomen moet worden, is een datum vinden die in ieders agenda past. Als deze onderneming tot een goed einde gebracht is, volgt de volgende uitdaging: beslissen waar we iets gaan eten. Na zware en moeizame onderhandelingen wordt dan eindelijk de knoop door gehakt en kan het plezier beginnen!

Ditmaal zakten we niet naar Leuven af voor ons avondje uit. We werden immers op het aperitief verwacht bij onze recent van Leuven naar Brussel verhuisde vriendin. We bewonderden haar spiksplinternieuwe appartement in de Marollenwijk en dronken een flesje cava (of twee) om te klinken op deze nieuwe fase in haar leven. En we hadden nog meer redenen om te klinken. Een andere vriendin maakte het nieuws bekend dat ze zwanger was. Heel blij voor haar, want haar eerste zwangerschap is niet zo goed afgelopen. Je zag dat ze nog niet voluit durfde genieten van dit nieuwe leven in haar buik, maar dat komt ongetwijfeld nog.

Ons avondmaal aten we in restaurant Easy Tempo niet zo ver van het appartement van onze vriendin. Een no nonsense Italiaans restaurant dat mij toch ietwat teleurstelde. Ik bestelde één van mijn lievelingspasta’s: spaghetti alle vongole, maar vond slechts elf schelpjes in mijn gerecht. Dat mocht gerust wat meer zijn. De limoncello als afsluiter werd daarentegen zeker geapprecieerd!

IMG_1437[1]

Zoals dat meestal gaat als je in gezelschap van vriendinnen bent, vloog de tijd. Een groep van acht personen is spijtig genoeg net iets te groot om alle gesprekken goed te kunnen volgen. Dus ik heb naderhand altijd het gevoel dat ik een hoop gesprekken half gevoerd heb. Misschien moeten we onze frequentie van samen op stap gaan verhogen zodat we minder te vertellen hebben als we elkaar weerzien. 😉