Heineken Experience

Tijdens zo’n conferentie worden er gewoonlijk ook avondactiviteiten georganiseerd. Meestal een leuke manier om iets bij te leren over de stad of het land waar de conferentie georganiseerd wordt. Al moet ik toegeven dat ik bij het bestuderen van het programma wel even de wenkbrauwen gefronst heb, want ik wist niet zo goed wat ik mij moest voorstellen bij de Heineken Experience. Ben niet bepaald een liefhebber van bier en tja, Heineken, als Belg kan je daar toch niet bepaald enthousiast over zijn, nietwaar?

De Heineken Experience bleek spijtig genoeg een beetje een tegenvaller. Veel te commercieel voor een conferentie waarbij alles rond cultuur draaide. We vermoedden zelfs een dikke sponsorcheque van Heineken, maar de organisatie ontkende dit met klem.

DCIM103GOPRO

Nu, ik kan me voorstellen dat de Heineken Experience een fijne ervaring is voor een niet zo goed op de hoogte zijnde buitenlander die voor het eerst in Amsterdam komt. En jawel, op zich zit de rondleiding best wel goed in mekaar, maar uitpakken met de titel ‘best beer in the world’, tja dat strijkt mij toch ietwat tegen de haren in. Het hoogtepunt van de rondleiding was de klassieke brouwzaal met de mooie koperen brouwketels, gevolgd door de paardenstallen. Ik maakte op goed geluk wat goprofoto’s, maar geen enkele echt geslaagde. De proeverij op het eind liet ik feestelijk aan mij voorbij gaan, maar ik maakte wel een filmpje zodat jullie kunnen meegenieten van de hopsmaak van Heineken. 😉

De receptie naderhand was wel dik in orde. Tot mijn grote opluchting schonken ze ook wijn en de hapjes waren uitstekend van kwaliteit. Extra punten voor de surf and turf!

Na misschien nét iets te veel glazen rode wijn, was ik blij dat er buiten een bus op ons stond te wachten die mij veilig naar mijn hotel terug bracht.

Conferentie in Amsterdam

De timing van deze conferentie viel om heel eerlijk te zijn nogal slecht, midden in mijn laatste werkweek voor het verlof. Een werkweek waarin van uitbollen helaas allerminst sprake was. Maar goed, ik was voorzien: ik had zowel mijn eigen laptop als die van het werk bij (van mijn werklaptop was ik helaas vergeten de voeding mee te nemen, voor niets met dat zware ding gesleurd, want zonder voeding gaat die laptop nog maar twee uur mee).

In nog geen twee uur bracht de Thalys mij van Brussel Zuid naar Amsterdam, alwaar het weer al even hard kwakkelde als in België. Ik voelde mij bij aankomst in hotel Ibis Amsterdam Centre te moe om nog een stapje in de wereld te zetten. Ik beantwoordde nog wat mails en las voor het slapen gaan enkele bladzijden in Paper Towns van John Green. Eigenlijk is de doelgroep van dit boek pubers, maar dat wil niet zeggen dat ik er zelf niet mee van kan genieten.

Hotel Ibis Amsterdam Centre was een verschrikking. De ligging was nochtans ideaal, vlak naast het station, enfin ja, in feite boven het station. Want de twee delen van het hotel lagen aan verschillende zijden van het spoor. Helaas was men bij de bouw blijkbaar vergeten dat treinen nogal veel lawaai maken. De muren van Ibis Amsterdam Centre leken wel van karton. Verschrikkelijk slecht geslapen.

Gelukkig was de conferentie zelf wel een succes. Dit moet zowat de best georganiseerde conferentie zijn die ik ooit heb meegemaakt. Alle sessies begonnen stipt op tijd en geen enkele sessie liep uit. De dagvoorzitter deed uitstekend werk, de sprekers waren zeer goed en het eten was heel erg lekker. Vooral de eerste dag was de lunch om duimen er vingers af te likken. Er was zelfs wijn voorzien. De tweede dag was het iets minder: gewoon broodjes en een soepje, maar de gelegenheid om een echte Hollandse kroket te eten, kon ik natuurlijk niet aan mij voorbij laten gaan.

Ook inhoudelijk was de conferentie een hoogvlieger. Interessante mensen ontmoet en inspiratie opgedaan voor een conferentie die wij zelf gaan organiseren in het najaar. En oja, de aanwezigen konden een Rembrandt bewonderen door een computer geschilderd! Het computerprogramma maakte dit portret op basis van een analyse van al de portretten die Rembrandt in zijn leven geschilderd heeft. Fascinerend, nietwaar? En zo goed als echt!

En, en, en, het vervoer van en naar de conferentie gebeurde per boot. Per boot! Veel meer is er niet nodig om mij blij te maken!

Alleen het bezoek op donderdagnamiddag aan het EYE Filmmuseum viel mij wat tegen. Ik had heel erg uitgekeken naar het bezoek aan dit schitterend staaltje moderne architectuur, maar de presentatie die we er kregen was niet echt wervend en het getoonde filmpje ronduit saai (ok, een tweede nacht slecht geslapen, maakte dat ik sommige momenten amper mijn ogen kon open houden).

Ook het bezoek aan het nieuwe gebouw waarin het EYE archief gevestigd was, bracht niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Ik had gehoopt een blik op de archieven zelf te kunnen werpen, maar daar mochten we niet binnen. We kregen wel de werkruimte te zien waar analoge films met heel veel geduld en liefde werden gerestaureerd en gedigitaliseerd. Boeiend!

Doordat de conferentie zo stipt gedaan was, was ik maar liefst een uur te vroeg om mijn Thalys te halen. Ik deed nog een poging om mijn ticket om te ruilen voor een vroegere trein, maar dat pakte niet. Gelukkig was er een Wagamama waar ik een groen drankje dronk en gyoza’s at. Lekker!

Regelsystemen en de Panamapapers

Na het lezen van deze titel vragen jullie je ongetwijfeld af wat in godsnaam de link is tussen de Panamapapers en de regelsystemen. Een terechte vraag, want vóór de pensioneringsviering van mijn baas zou ik er mij ook niets bij hebben kunnen voorstellen.

Normaal gezien is het bij ons bedrijf de gewoonte dat de collega’s de pensioneringsviering organiseren voor de gepensioneerde. Mijn baas is echter een speciaal geval. Van bij het begin was het duidelijk dat hij de regie van zijn afscheidsviering zelf in handen zou nemen. Hij had een duidelijk beeld voor ogen en wenste daar niet van af te wijken. Wij stonden erbij en keken ernaar.

Maar kijk, de strakke regie leverde een mooi resultaat op. Na een uitgebreide verwelkoming (inclusief een lange lijst verontschuldigingen), gaf journalist Kristof Clerix ons wat meer inzicht in het journalistieke werk dat voorafgegaan was aan de wereldwijde publicatie van de panamapapers. Kristof Clerix was een uistekend spreker, al moet ik zeggen dat zijn discours me niet bepaald hoopvol stemde. Het is idd prachtig dat de vierde macht erin slaagt zulke schandalige misdrijven aan het daglicht te brengen, maar het blijft een feit dat mensen met veel geld er altijd in zullen slagen de regels om te buigen in hun voordeel.

Na de zeer boeiende lezing volgde nog een korte vragenronde en daarna was het de beurt aan mijn baas. Hij had duidelijk veel werk gestoken in zijn afscheidsspeech. Het begin was een beetje dark and gloomy met verwijzingen naar de vervolging van holebi’s door de nazi’s tijdens de tweede wereldoorlog, maar gelukkig volgden daarna wat foto’s van zijn kindertijd, zijn ouderlijke huis en de allereerste auto die zijn ouders in hun bezit hadden.

We reisden mee door zijn kindertijd, over zijn adolescentie naar zijn universiteitsjaren en tot slotte konden we een blik werpen op zijn doctoraatsthesis volledig geschreven in LaTeX en met als onderwerp regelsystemen. De laatste keer dat ik te maken had met regelsystemen dateert uit de tijd dat ik nog voor burgie studeerde. Maar de parallel die mijn baas trok tussen een technisch regelsysteem en een goed functionerende democratie waarbij een belangrijke rol voor de pers is weggelegd, kon ik zeker volgen. De conclusie dat we moeten vechten voor het behoud van onze vrijheden en streven naar een democratie waar iedereen gelijk behandeld wordt, kan ik enkel onderschrijven.

Verder onthoud ik nog deze schitterende quote: ‘je moet niet verwerken wat het leven je voorschotelt, je moet het bewerken’. Een zin waaruit ik zeker inspiratie kan putten.

Na de speech doorbraken we even de strakke regie en gaf ik samen met twee andere collega’s onze cadeaus af. Een vette bon van 550 euro van de INNO, een fles chique champagne en een prachtig boeket bloemen.

Na een kort muzikaal intermezzo op de piano was het dan tijd voor de receptie. Een fijne gelegenheid om bij te praten met heel wat oud-collega’s die allemaal een uitnodiging hadden ontvangen. We dronken een glaasje schuimwijn en genoten van het volledig vegetarisch buffet. Lekker en ecologisch verantwoord.

We klonken op het einde van een tijdperk en wensten onze baas een deugddoend pensioen toe. Hopelijk slaagt hij erin de komende jaren op een passende manier in te vullen, want ik kan me voorstellen dat het niet eenvoudig is om een nieuwe zinvolle tijdsbesteding te vinden voor iemand die zich zodanig identificeerde met zijn job als mijn baas.

Lustige Dames

Het was (naar goede gewoonte) een heuse uitdaging om een datum te vinden die paste voor ons groepje van acht Leuvense (en Brusselse, de annexatie van Brussel door Leuven is bij deze een feit) dames. Sinds de uitbreiding van ons groepje naar acht was deze dinsdag de allereerste keer dat het ons lukte de voltallige nieuwe samenstelling op één plek samen te brengen. Een klein mirakel, al zeg ik het zelf

Helaas, de regen strooide alweer roet in het eten. Ons gezellige diner op het terras van Bistro Lust op de langste dag van het jaar, moest wegens de gietende regen noodgedwongen binnenshuis plaatsvinden. Nuja, er zijn ergere dingen, want het interieur bleek erg huiselijk en gezellig te zijn. Het eten was lekker, maar niet uitzonderlijk. De gesprekken daarentegen waren van bijzonder hoog niveau (kuch). De avond vloog alleszins voorbij. Alleen jammer dat onze groep een beetje te groot was om al de gesprekken te volgen. Ik ving hier en daar flarden op van onderwerpen waar ik ook graag over had willen doorbomen, maar een mens kan niet alles hebben, he?

Wat ik at:

Vitello Bonito – beukenzwam – rucola – ansjovis-dip
Goudbrasem – bottarga – jonge prei – waterkers
bosvruchten en bessen – hangop – aloë vera – vlierbloesem

Omdat we na het afrekenen nog lang niet uitgepraat waren, verkasten we naar Bar Nine op de Oude Markt. We waren blijkbaar niet de enigen die dat idee hadden, want voor ons groepje van acht was er helaas geen plek meer binnen. Dan maar een min of meer droog plekje op het terras uitgezocht (jay! toch nog een terrasje!). Gelukkig was het ondertussen gestopt met regenen en was iedereen voorzien van jassen om de lichaamstemperatuur op peil te houden.

Alweer een memorabele avond. Wordt vervolgt!

Een gevarieerde vrijdag

Je hebt zo van die dagen dat je het gevoel hebt dat het universum samenspant om zoveel mogelijk activiteiten op dezelfde dag te plannen. Deze vrijdag was er zo eentje. Vrijdagnamiddag organiseerde mijn team een evenement bij Vanhaerents Art Collection in Brussel. Dus at ik na een drukke voormiddag vol met vergaderingen snel een slaatje om in marcheertempo te voet naar Vanhaerents Art Collection te stappen.

Stipt om 14u kwam ik daar aan. Net op tijd voor de openingsspeech. Tijdens de speech druppelden nog heel wat mensen binnen waardoor ik mijn plaats aan de hoofdtafel noodgedwongen moest afstaan. Geen erg, zo had ik meer flexibiliteit om de bijzondere locatie in me op te nemen. Het was immers mijn eerste bezoek aan de Vanhaerents Art Collection en ik was danig onder de indruk van de combinatie van de tentoongestelde werken en het prachtig opgeknapte voormalige pakhuis. De werken waren stuk voor stuk enorm groot en kwamen prachtig tot hun recht in deze omgeving.

Na de openingsspeech wandelde ik terug naar ons kantoor, want ik had nog enkele dossiers af te werken en ik wilde nog even gedag zeggen op het pensioneringsfeest van een collega die sinds zijn zeventiende bij ons gewerkt had. Helaas, vooraleer dat ik klaar was met mijn werk, was het feest al gedaan en het feestvarken reeds naar huis vertrokken. Dus sloot ik me aan bij de after party, at ik een stukje taart en dronk ik een glaasje schuimwijn. Dit alles op de gezondheid van onze vijfenzestigjarige, natuurlijk!

Daarna wandelde ik opnieuw naar de Vanhaerents Art Collection (zo’n twintig minuten stappen van mijn werkplek) om de afsluitende samenvatting van de brainstorms mee te pikken en op de receptie te klinken op alweer een succesvol evenement. De hapjes op de receptie waren trouwens ook kunstwerken. Prachtig en zo lekker dat ik helemaal vergeten ben er een foto van te maken. 😉 Uiteraard bleef ik te lang plakken op de receptie en moest ik me reppen om nog op tijd een trein naar Leuven te pakken. Om 20u werden mijn vriend en ik namelijk bij vrienden verwacht voor een diner en een rondleiding in hun nieuwe woonst.

Toevallig moest één van de aanwezigen op de receptie ook richting Leuven, dus stapten we gezamenlijk in hoog tempo naar het trenstation. Onderweg monitorde ik de treinen, want door de brandstichting in de seininrichting tussen Gent en Brussel zat het treinverkeer helemaal in de knoop. De vertraging van de trein die mij normaal op tijd in Leuven zou moeten brengen, tikte onderweg verder aan, waardoor ik bijna mathematisch zeker was dat ik te laat zou zijn op het etentje van onze vrienden.

Eindelijk in Leuven aangekomen nam ik afscheid van mijn treingezelschap en spoedde ik me naar ons appartementje om mijn fiets op te pikken en in zeven haasten naar Heverlee te fietsen. De combinatie van enkele stevige hellingen en mijn crappy fiets maakte dat ik flink in het zweet stond bij onze aankomst. Maar goed, in totaal deden we er maar 19 minuten over. Met de auto zouden we misschien vijf minuten sneller geweest zijn. Lang leve de fiets!

Na een uitgebreide rondleiding in hun mooi gerenoveerde huis, serveerden onze vrienden ons een diner dat volledig in het teken stond van Griekenland, met heerlijke Griekse tapas, moussaka en een dessert met witte chocolade en passievruchtencoulis. Heerlijk!

Into the wild

Ok, de titel van deze blogpost is een dichterlijke overdrijving, maar toen mijn vriend en ik onderweg waren naar het tuinfeest van mijn collega en zijn vriend in Court-Saint-Etienne, voelden we ons bijna ontdekkingsreizigers. Het verschil tussen de prachtige Waalse natuur en de gebetonneerde lintbebouwing van Vlaanderen kon amper groter zijn.

Het tuinfeest vond plaats op een prachtig landgoed dat al een paar generaties in eigendom van de familie van de vriend van onze collega was. De majestueuze, statige bomen die stonden op het prachtig golvende terrein waren aangeplant door zijn overgrootvader. Hoe fantastisch moet het wel niet zijn om te wonen op een stuk grond met zoveel geschiedenis.

We parkeerden onze wagen in een weide die voor de gelegenheid dienst deed als parkeerplaats en werden vriendelijk verwelkomd met een glaasje cava. De zon scheen en het zag ernaar uit dat het (eindelijk) een prachtige dag zou worden. Eén voor één druppelden mijn andere collega’s binnen en maakten we kennis met de nieuwe baby van één van mijn collega’s en de familie van onze collega en zijn vriend. Helaas, net op het moment dat we ons bord vol met zelf gemaakte heerlijkheden hadden geschept, liet de zon ons in de steek. De regensluizen werden open gezet, maar we lieten het niet aan ons hart komen. De receptietafels werden verplaatst naar de tenten en we genoten verder van de namiddag.

Mijn vriend en ik waagden ons aan een wandeling door de bossen op het terrein tussen de regendruppels door. We verkenden de schitterende woonwagen die dienst deed als logeerkamer en liepen verder het bos in totdat we zeker waren dat we niet konden betrapt worden. Als de gelegenheid zich voordoet voor openluchtseks mag je die niet laten liggen. 😉

Een weerkundig wisselvallige, maar fantastische namiddag.

Brainstorm

Toegegeven, na een lange en zware werkdag volgend op een toch wel emotionele dag fietste ik gisterenavond met lichte tegenzin naar de brainstormsessie die al maanden geleden vastgelegd was. Mijn initiële enthousiasme voor het project waarvoor ik me engageerde was ondertussen tanende en ik had niet het gevoel veel nuttigs te kunnen bijdragen aan de brainstorm. Maar hey, het kan verkeren. De dame die de brainstorm begeleidde bleek erg goed te zijn, de brainstorm was tot in de puntjes voorbereid en leverde zowaar interessante inzichten en goeie resultaten op. Ik deed de waarheid beslist geen geweld aan toen ik bij het afsluitend rondje zei dat ik het een inspirerende avond gevonden had.

Soms moet je gewoon de steile berg beklimmen om te genieten van het mooie uitzicht aan de top.

After work

Ondanks de moedige pogingen van het NMBS-personeel om onze after work te boycotten, mogen we toch wel spreken van een geslaagde opkomst, donderdagavond. Toegegeven, ongeveer de helft van de aanwezigen bestond uit collega’s die in ‘hellhole’ Brussel wonen, maar dat maakte het niet minder plezant. Ik kon zelfs mijn vriend overtuigen om een glaasje te komen meedrinken. Met z’n negenen slaagden we er toch in om twee flessen cava soldaat te maken en dan moet je weten dat de meeste mannen een biertje dronken.

De temperaturen vielen veel beter mee dan voorspeld (ligt het aan mij, maar zitten die weerberichten er tegenwoordig niet meestal glansrijk naast?) en het deed gewoon deugd om in de zon wat te babbelen en relaxen. Komt er tegenwoordig veel te weinig van, met het leven dat steeds sneller voorbij raast en ik die de confrontatie met de weg vliedende tijd niet altijd durf aangaan. Fijn om even te genieten van de kleine dingen des levens, zoals een terrasje en een treinrit langs Brussels Airport in het aangename gezelschap van mijn vriend en een toffe collega.

Kafkaiaans

Woensdagmiddag was ik uitgenodigd voor een lunch in het Europees parlement. Ik zou een collega van mijn vervangen die verhinderd was. Ik had ernaar uitgekeken, want het programma zag er interessant uit en het is altijd leuk om nieuwe boeiende mensen te leren kennen.

Stipt om 13u (het tijdstip) waarop de lunch begon, meldde ik me aan bij het infopunt van het Europees parlement, in de verwachting dat daar een lijst zou klaarliggen met mijn naam erop. Ik stootte echter op een muur van onbegrip. Ik herhaalde nogmaals mijn naam en het event waarvoor ik uitgenodigd was, maar de mensen aan de balie keken met aan alsof ik van Mars kwam. Het enige wat ze me wisten te zeggen, is dat ik een badge nodig had. Fijn, goed, prima, maar hoe geraakte ik dan aan die badge? Ach, iemand die het event organiseerde zou me moeten komen halen aan het infopunt. Maar ik had niet zo direct contactgegevens van de organisatie voorhanden. Mijn collega had me ingeschreven en ik had enkel een kort mailtje ter bevestiging gekregen. Ik toonde de mail in kwestie, maar tevergeefs. Ze bleven herhalen dat ik iemand moest bellen. Ondertussen had ik in een andere mail de namen van de MEP’s die mee het event organiseerden gevonden, maar natuurlijk zonder telefoonnummers. Een telefoonnummer opzoeken bleek ook teveel gevraagd en waarschijnlijk om van mij af te zijn, stuurden ze me naar het accreditatiepunt.

Mijn bloed begon zo stilletjes aan te koken, want ik vreesde dat de hele tocht naar het Europees Parlement voor niks geweest zou zijn. Ik wilde me echter niet zo snel gewonnen geven en haastte mij naar het accreditatiepunt. Natuurlijk keken ze mij daar even onnozel aan als bij het infopunt. Neen, neen, ik moest daar echt niet zijn, bij het infopunt, jawel, daar zouden ze me beslist kunnen verder helpen. Diep zuchtend zei ik dat ik net vandaar kwam. Maar dat kon de mens in kwestie duidelijk niet al te veel schelen. Van het kastje naar de muur gestuurd en dan weer terug.

Nog wilde ik van geen wijken weten. Ik zocht ik mijn mail naar een telefoonnummer en belde de administratieve persoon op van wie ik de bevestiging gekregen had. Natuurlijk bevond die persoon zich niet in Brussel, maar in Den Haag. Ze toonde veel begrip voor mijn situatie en beloofde me snel terug te bellen. Na nog een tijd gewacht te hebben, besloot ik maar zelf terug te bellen, ondertussen was het al twintig minuten later, die lunch zou al wel lang begonnen zijn en ik had honger! Natuurlijk had de dame in Den Haag niemand te pakken gekregen die mij zou kunnen helpen. Middagpauze, alle begrip voor.

Ik keerde nog één keer terug naar het infopunt om mijn beklag te doen. Maar daar stonden alleen maar zombie’s achter de balie. Klantvriendelijkheid en behulpzaamheid waren hen volledig vreemd. Hoe moeilijk kan het zijn om een lijst met alle events en de contactgegevens van de verantwoordelijke organisatoren te leggen aan het infopunt, zodat ze mensen in gevallen zoals deze kunnen verder helpen? Triestig.

En zo keerde ik met een hangende pootjes en een rommelende maag terug naar mijn werkplek. Te voet en niet met de metro deze keer, want ik kon de wandeling van een half uur gebruiken om wat stoom af te blazen.

Survivor Bias

Een mooi wederwoord aan eenieder die je probeert wijs te maken dat je alles kan worden wat je wil, als je er maar hard genoeg voor werkt.

Yet Another Blog

Life on my side

werk