Blijven ademhalen

Ik kan me niet herinneren dat ik het ooit in mijn leven zo druk heb gehad, zelfs niet toen ik nog een fulltime studie met een fulltime job combineerde. De dagen vliegen voorbij, ik heb voortdurend tijd te kort en ik word geplaagd door het verschrikkelijk vervelende gevoel dat ik continu achter de feiten aanhol.

Toegegeven, mijn team heeft momenteel één persoon te weinig, maar ook in mijn privéleven geraak ik maar niet bijgebeend. Het is zo dat ik meer overuren maak sinds ik leidinggevende ben, maar ik probeer dit zoveel mogelijk te beperken door mijn middagpauzes zwaar in te krimpen. Ik beknibbel op mijn slaap, maar weet dat dit op de lange termijn niet houdbaar blijft. En af en toe moet ik mezelf eraan herinneren dat ik gewoon moet blijven ademen. Ademen en verder doen. Snel, snel.

134 CV’s

Aan de ene kant is het natuurlijk geweldig dat er zoveel mensen geïnteresseerd zijn in de vacature binnen mijn team. Aan de andere kant maakt dit nog maar eens pijnlijk duidelijk dat het echt wel crisis is. De grote meerderheid van de CV’s bestaat namelijk uit pas afgestudeerden wanhopig op zoek naar een eerste jobervaring.

Coachend leiding geven

Het gebeurt niet vaak dat ik écht enthousiast ben over een opleiding. De meeste opleidingen zijn in hetzelfde bedje ziek: te veel slides, te veel theorie, te saai. De opleiding die ik gisteren en vandaag gevolgd heb, is echter van een heel ander kaliber. De lesgever, een hippe zestiger die ongemeen boeiend kan vertellen, laat genoeg ruimte om de theorie in te oefenen samen met de medecursisten. De oefeningen zijn geen rollenspelen, maar vertrekken vanuit reële problemen van de deelnemers die zowel uit de privé- als uit de werksfeer komen. Het is niet zozeer dat je in de cursus wereldschokkende nieuwe dingen leert, want eigenlijk ken je de meeste technieken al. De cursus vestigt er gewoon de aandacht op en leert je er bewuster mee om te gaan. Vanaf vandaag ga ik dus proberen iedereen in mijn omgeving wat actiever mijn waardering te laten blijken.

Een linkje naar de website van onze lesgever.

En ik hol

Van de ene conferentie naar de andere (deze keer kon ik helaas niet blijven voor de receptie, ik was al te laat voor de Japanse les) en tussendoor moet ik ook nog al mijn werk gedaan krijgen. En herinner me eraan dat ik nog in ‘t kort iets moet zeggen over het fijne weekend dat jammer genoeg alweer voorbij is. Maar kijk, het is al bijna middernacht, het zal voor een andere keer zijn.

De rollen omgekeerd

Vorige week was ik het die de speech schreef. Vandaag was het mijn beurt om een speech te geven. Ik was best wel zenuwachtig. Ik kreeg de tekst een uur of zo voordat ik het spreekgestoelte op moest. Maar het ging allemaal voortreffelijk. Zonder haperingen, zonder te struikelen over de Engelse woorden. Met dank aan mijn collega die een voortreffelijk stukje tekst in mekaar bokste.

Compliment

Deze week stuurde een persoon met aanzien een mailtje naar mijn collega om te vragen naar de naam van de “jonge blonde (en pientere)” dame met wie hij had gesproken op een receptie. Ik werd lichtelijk rood toen mijn collega mij al lachend het mailtje kwam tonen. Blijkbaar ben ik lichtelijk aangeschoten op mijn pienterst. 😉

Werk, werk, werk

Ik nam me altijd voor werk en privéleven goed gescheiden te houden. ‘s Avonds of in het weekend mails beantwoorden, never. De gewone werkuren zouden moeten volstaan om mijn werk af te krijgen. Overuren kloppen, geen denken aan. Hoogstens zou ik wat documenten doornemen op de trein of zo.

Jaja, the times they are a-changing.

Een bijzonder moment

Gisteren was ik voor mijn werk aanwezig op een receptie (jullie zullen het niet willen geloven, maar ik doe heus nog wel andere dingen dan naar recepties gaan). Zelf had ik een kleine bijdrage geleverd aan die receptie in de vorm van een tekst. En het klinkt een beetje belachelijk, maar toen ik die Belangrijke Persoonlijkheid mijn stukje tekst hoorde voorlezen, kreeg ik zowaar kippenvel. Een heel bijzonder moment.