24 juni zal de annalen ingaan als de dag dat ik samen met mijn collega’s van het management live al onze collega’s toesprak tijdens een virtueel personeelsmoment. Dankzij Meeple en het bijzonder professionele team van Sylvester verliep alles vlotjes.

Al moet ik eerlijk bekennen dat ik er ‘s ochtends een minder goed oog in had. Het virtuele personeelsmoment was om 14u ingepland, maar we waren al vanaf ‘s ochtends ter plaatste om te oefenen. Want, ja, een live evenement, daar kan wel het één en ander bij mislopen. Dit personeelsmoment was het sluitstuk van de transitie van onze organisatie, die inging op 1 januari 2018. Na een stuk of tien vergaderingen waren we in samenspraak met de teamverantwoordelijken overeen gekomen een aantal wijzigingen in de organisatiestructuur aan te brengen. Grotere wijzigingen dan we oorspronkelijk voor ogen hadden, maar wel terechte aanpassingen, naar mijn mening. Tijdens het personeelsmoment zouden we onze keuzes toelichten aan het personeel. We hadden op voorhand allemaal een sneltest afgenomen, omdat we op de set niet echt anderhalve meter afstand konden houden en we niet het signaal wilden geven aan de collega’s dat de coronaregels voor iedereen uitgezonderd het management golden.

Maar amai, de voorbereiding ‘s ochtends was echt desastreus. Collega’s die over hun woorden struikelden, de auto cue niet goed konden lezen, verkeerde woordkeuzes,… Er was zelfs geen echte generale repetitie, wat maakte dat ik bijzonder zenuwachtig was voor het moment suprême en ik zwaar begon te twijfelen of een live evenement wel de juiste keuze was om zo’n delicate materie over te brengen aan de collega’s.

Maar kijk, de adrenaline van de live uitzending bracht het beste in iedereen naar boven. Mijn oud-afdelingshoofd had de eer om gastvrouw te zijn en nam één voor één interviews af van de leden van het management. Die zich allemaal mooi aan het afgesproken script hielden. Iedereen keek mooi afwisselend naar de gastvrouw en naar de camera en sprak helder en verstaanbaar. Achter ons werden op grote schermen een paar kernwoorden geprojecteerd om ons betoog te ondersteunen. Alles ging supergoed en na mijn stukje kon ik tevreden plaats nemen achter de zeteltjes voor de geïnterviewden om al zwetend onder de studiolampen naar de rest van mijn collega’s te luisteren. Helaas, net op de valreep deed onze grote baas een ongelukkige uitspraak. Ik hoorde het hem zeggen en wist meteen: hierop zal reactie komen van onze mondige collega’s. En eens gezegd, valt zo’n uitspraak uiteraard niet meer terug te nemen. Jammer, want we waren echt goed bezig.

Na de uitzending die iets van een vijftig minuten duurde, waren er afzonderlijke feedbackmomenten per team voorzien om vragen te stellen en reacties te geven. We zouden tegelijkertijd in de teams informatie geven over de geplande verhuis in het najaar. Ik nam het feedbackmoment van mijn voormalige team voor mijn rekening, omdat de nieuwe teamverantwoordelijke pas om 28 juni halftijds aan de slag zou gaan en ik haar al niet meteen met zoiets wilde opzadelen. Voor mij verliep het feedbackmoment heel vlotjes. Ik kreeg vooral veel praktische vragen over de verhuis, maar er kwam redelijk veel tegenwind uit de teams waarin de grootste veranderingen gepland waren. Begrijpelijk, want de wijziging is eigenlijk het terugdraaien van een beslissing die bij het begin van de reorganisatie genomen is. En de betrokken collega’s hadden toen al gewaarschuwd voor de gevolgen van deze beslissing. Al moet ik eerlijk gezegd toegeven dat ik de commotie die ontstond zelf onderschat had. En ook de feedback over de formule van het personeelsmoment was niet onverdeeld positief. Te afstandelijk en te veel management talk. Wel heel veel lof voor de manier waarop mijn oud-afdelingshoofd alles in goede banen had geleid

Moeilijk allemaal… Want ik had vlak na de live uitzending wel een positief gevoel. Ik vond dat we als management getoond hadden dat we er als een team stonden, alleen was dat blijkbaar niet voor alle collega’s zo over gekomen. Ik hoop alleszins dat de storm de komende weken zal gaan liggen door veel gesprekken te voeren en iedereen de kans te geven zijn of haar hart te luchten. Maar tegelijkertijd ben ik ervan overtuigd dat we door de zure appel moeten bijten en de genomen beslissing moeten uitvoeren.

Na deze tumultueuze dag trokken we een flesje wijn open om de stress en de deels negatieve feedback door te spoelen. Uiteindelijk ging ik nog met onze gastvrouw en een collega afdelingshoofd iets drinken in café De Warande vlakbij het station van Wespelaar-Tildonk. Om de dag toch op een positieve noot te eindigen.