Het moeten niet altijd business lunches in Brussel zijn, nietwaar? In Leuven kan je ook op veel plekken heel lekker lunchen! Alleszins een toffe manier om een collega met wie ik vaak samenwerk op een meer persoonlijke manier te leren kennen. En dat terwijl we genoten van de heerlijke garnaalkroketten van Bar Jérôme. Bijna zo lekker als de authentieke Oostendse garnaalkroketten!
Na een fijne lunch ‘s middags, ‘s avonds op tijd de laptop dicht geklapt voor een avondje op stap met de collega’s. Een beetje last minute viel er een uitnodiging in mijn mailbox om Saint Patrick’s Day te vieren in Irish Pub O’Reilly’s in hartje Brussel. Laat ik eerlijk zijn: niet echt een fan van Guinness en aanverwanten, maar des te meer van op stap gaan met de collega’s! Eindelijk nog eens onbezorgd samen iets kunnen drinken, na meer dan twee jaar wachten! Al voelde het nog iet of wat onwennig aan: zo’n drukke pub vol met feestende mensen.
Tot mijn grote vreugde bleek O’Reilly’s kleine flesjes cava te verkopen. Ideaal voor niet-bierdrinkers zoals mezelf. En ja, ons groepje was eerder bescheiden in aantal, maar de aanwezigen hadden er duidelijk zin. Eén van mijn collega’s, had zelfs een volledige Saint Patrick’s Day outfit aan! Chapeau! In mijn kleerkast hangt er slechts één groene jurk en daarvoor was het nog nét dat tikkeltje te koud. Misschien mij volgend jaar een groene winterjurk aanschaffen?
Uiteraard bleef ik langer plakken dan ik mezelf had voorgenomen, want tegen het eind van de avond kwam er nog een oud-collega opdagen die ik al heel lang niet meer gezien had. Heel fijn om met hem te kunnen bijpraten! Hij was trouwens vergezeld van een zeer slimme en interessante dame, die ik in de toekomst vaker tegen het lijf hoopt te lopen.
Geïmproviseerde feestjes zijn vaak de beste feestjes!
Met de pandemie steeds meer in de achteruitkijkspiegel, knoopten mijn lieve collega’s en ik opnieuw aan bij onze lunchtraditie. Op aanraden van onze jongste compagnon maakten we een afspraak om op Saint Patrick’s Day samen te lunchen bij Italiaans restaurant Spago.
Helaas, de ochtend van onze afspraak moest het jongste lid van ons trio afhaken wegens ziek opgestaan. Jammer, maar helaas. Omdat ik enorm uitgekeken had naar de lunch, besloot ik niet af te zeggen. Uiteindelijk was het al veel te lang geleden dat ik het derde lid van ons trio nog gezien had. En alhoewel ik niet veel tijd had, werd het toch een gezellige afspraak, zelfs al was ons trio afgeslankt tot een duo.
Restaurant Spago zelf wist mij echter niet te overtuigen. De tagliatelli met gerookte zalm, courgette en safraan (nochtans één van de suggesties) was gewoonweg te zwaar. Blijf het vreemd vinden dat een restaurant dat zich Italiaans durft noemen room in zijn sauzen verwerkt, zelfs al weet ik dat dit aansluit bij de smaak van de Belgen. Tja, wellicht was het gedeeltelijk mijn schuld dat mijn gerecht tegen viel, ik had me bij de echte klassiekers op het menu moeten houden, want de spaghetti carbonara van mijn vriendin zag er beter uit. Gelukkig smaakte dat stiekeme glaasje prosecco bij de lunch uitstekend!
Op voorhand wist ik niet goed wat te verwachten van deze teamcoaching. Uiteindelijk waren vorige ervaringen op dat vlak niet onverdeeld positief. Maar kijk, het kan verkeren. Het werd een heel positieve dag waarin we als team echt open met elkaar konden praten en stappen vooruit gezet hebben. Zelfs de ijzige kou in de vergaderzaal ‘s ochtends kon ons niet uit het loon slaan (de accommodatie waarvan we gebruik maakten, zat tijdelijk zonder stroom). Al beslisten we na de pauze in de ochtend wijselijk andere oorden op te zoeken. Ik denk dat op dat moment mijn lippen bijna blauw zagen van de kou.
Gelukkig kon ik me ‘s middags opwarmen aan de lekkere risotto met truffel van Ricotta en Parmesan. Als je het mij persoonlijk vraagt, is samen tafelen gewoonweg de allerbeste teambuilding activiteit. En daar heb je geen dure consultants voor nodig. 😉
Op het einde van de werkdag trouwens onverwacht samen met mijn Leuvense collega beland bij Brasserie de La Madeleine, een volks café vlakbij Brussel-centraal. Onze trein had twintig minuten vertraging, wat ons net genoeg tijd gaf om samen een glas te drinken op een geslaagde dag. Echt fijn om met zo’n positief gevoel naar huis te kunnen keren.
Amai, ik kan me zelfs niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst in Brasserie Aracadi was, terwijl mijn collega’s en ik daar vroeger nochtans zeer frequent binnen sprongen. Damn you, corona! Maar hey, het lijkt effectief alsof het leven langzaamaan weer terugkeert naar normaal. Want, kijk, deze middag at ik samen met mijn collega-afdelingshoofden een heerlijk stukje quiche bij Aracadi. En de quiche smaakte nog altijd even lekker als een jaar of twee geleden!
Zaterdagnamiddag geland in Brussel, zondag alweer op stap! Ditmaal niet met het vliegtuig, maar met de trein. Eerlijk waar, de trein is mijn absoluut favoriete vervoersmiddel (op voorwaarde dat de NMBS een beetje haar best doet om de treinen op tijd te laten rijden). Zo jammer dat er in Europa geen goed functionerend hogesnelheidsnetwerk is en dat reizen met de trein zo verschrikkelijk duur is, waardoor voor vele bestemmingen de trein gewoon geen volwaardig alternatief is. Sad, very sad.
Dus zat ik zondagochtend, nog moe van vijf dagen Barcelona, op de trein van 8.33u naar Oostende. Altijd leuk om naar de zee te trekken, maar na de zachte temperaturen in Barcelona was ik niet voorbereid op de ijskoude wind die me opwachtte vanaf het moment dat ik in Oostende uit de trein stapte. Amai, blij dat ik ‘s ochtends voor mijn vertrek besloten had voor de zekerheid toch maar mijn dikke winterjas en sjaal aan te trekken. Ik was anders zeker in een ijspegel veranderd. Zelfs het stralende zonnetje kon me niet opwarmen.
Ik stapte dus stevig door naar De Grote Post om het Debat van De Ensors bij te wonen. Lang geleden dat ik nog eens naar een werkgerelateerde activiteit kon gaan en het deed deugd om ter plekke wat andere collega’s tegen het lijf te lopen. Het debat zelf was heel boeiend en gaf een goed beeld van de uitdagingen waarvoor de Vlaamse audiovisuele sector staat. Benieuwd wat de toekomst op dat vlak zal brengen!
Het debat werd gevolgd door de prijsuitreiking van de Ensor voor de Belofte van het Jaar. Welverdiend gewonnen door filmcomponist Ruben De Gheselle.
En de prijsuitreiking van de Lifetime Achievement Award. Toegekend aan de fantastische Sien Eggers.
Na de zeer lekkere broodjeslunch nam ik afscheid van mijn collega’s en wandelde ik naar het strand. Aja, want je kan toch niet naar Oostende gaan zonder de zee gezien te hebben, nietwaar? Continue reading
Na een woensdag vol vergaderingen had ik een sociale activiteit ingepland samen met de teamverantwoordelijken van mijn afdeling. De eerste gezamenlijke activiteit sinds het begin van onze samenwerking, ergens in de zomer van 2021. Reden te meer om voor een plek met klasse en uitstraling te gaan. Het was lekker rustig in The Dominican en de dienster deed enorm haar best om het ons naar de zin te maken. We genoten van de cocktails en het lekkere eten. Een ideale avond, de eerste van velen, hoop ik!
Op mijn collega die vanaf volgende week met haar vriend een jaar in een camper door Noord- en Zuid-Amerika trekt. Vandaag was haar laatste werkdag en wensten we haar via Teams (blah) een fijne reis toe. Haar camper dobbert ondertussen al ergens rond op de Atlantisch oceaan en zij volgt binnenkort met vriend en hond (gelukkig wel met een vliegtuig).
Ah, to be young again!
Normaal gezien had ik vandaag een dag werken op kantoor in Brussel gepland. Tijdens de middagpauze stond er immers een bezoek aan de gratis tentoonstelling van Raoul Servais in het BELvue museum op het programma. Dit om in stijl afscheid te nemen van een lieve collega die onze organisatie verlaat. Helaas, in de plaats daarvan startte mijn dag om 8.30u al met een crisisvergadering via Teams en de rest van de dag werd het er niet bepaald beter op. Ik kon niet anders dan me last minute verontschuldigen voor het BELvue uitstapje en op digitale wijze afscheid nemen van onze collega. Geen dagje Brussel voor mij dus.
Gelukkig lukte het mij wel om, na een dag vol Teams vergaderingen, nog nét voor sluitingsuur in de post te geraken om aldaar mijn nieuwjaarsbox van het werk in ontvangst te nemen. Zwaar onder de indruk trouwens van de avondlijke werkzaamheden aan het pand op de hoek van de Bondgenotenlaan en de Jan Stasstraat.
Vrijdagvoormiddag vond het afscheid plaats van de echtgenoot van één van mijn collega’s. Ik kan me nog levendig het telefoontje van anderhalf jaar geleden herinneren, waarin mijn collega mij meedeelde dat er alvleesklierkanker was vastgesteld bij haar man. Op dat moment flitste meteen door mijn hoofd: dat is een doodvonnis. Alvleesklierkanker is een enorm agressieve vorm van kanker, die vaak pas in een later stadium wordt vastgesteld. De prognose was: nog zes maanden te leven. Haar man vocht als een leeuw, maar moest na achttien maanden de strijd staken. De ziekte had zijn lichaam overwonnen.
Op een voor mij veel te vroeg uur pikte een collega mij en een derde collega op aan de achterkant van het station van Leuven om samen naar de Ark in Geraardsbergen te rijden. We hadden meer dan voldoende tijd ingecalculeerd, niemand komt graag te laat op een begrafenis. Aan het station van Geraardsbergen pikten we nog een vierde collega uit Gent op. Uiteindelijk waren we zo’n veertig minuten te vroeg voor de afscheidsviering. Nog net genoeg tijd om snel een warme thee of koffie te drinken in Brasserie Grupello, een verrassend mooie en stijlvolle zaak niet ver van het station.
Bij de Ark aangekomen zetten we ons naast een collega die al aanwezig was op de laatste rij. En ja, de papieren zakdoekjes kwamen van pas. Wat een verschrikkelijk mooi en ontroerend afscheid. De hele viering was opgehangen aan het verhaal van de liefde tussen mijn collega en haar man. Een liefdesverhaal dat een moeizame start kende en op veel tegenstand kon rekenen. Want ja, ze waren allebei getrouwd met een ander toen ze verliefd op elkaar werden. Hij was haar baas en negentien jaar ouder. Ik kon me de schandaalsfeer die rond het begin van hun relatie hing levendig voorstellen. En het kwam door die nieuwe relatie ook effectief tot een breuk met zijn vroegere gezin. Maar kijk, hun keuze voor mekaar bleek de juiste. Ze bleven bij mekaar tot de dood hen (te vroeg) scheidde. Met een prachtig ontroerende brief nam de overledene zelf afscheid van zijn soulmate, zijn ‘Angel’. Intriest en hartverscheurend mooi. Een ode aan een grootse liefde.
Na de viering scheen opeens de zon. Onder een prachtig stralende blauwe hemel begeleidden de familie en vrienden de urne van de overledene naar zijn laatste rustplaats. Mijn collega’s en ik besloten niet mee te gaan naar de begraafplaats, maar te wachten tot de rouwenden terug waren om naar de koffietafel te gaan. Onze lieve collega had expliciet gevraagd of we aanwezig konden zijn op de koffietafel, want het is normaal niet mijn gewoonte om naar een koffietafel te gaan van een overledene die ik niet ken. Nu, ik weet dat mijn collega veel belang hecht aan dat soort zaken en op zulke momenten is samen zijn en troost bieden belangrijker dan een berg werk die op je wacht (ik had mijn laptop bij, dus ik had tijdens de rit naar Geraardsbergen gelukkig wat kunnen werken).
De dankbare knuffel die we kregen van onze collega sprak boekdelen. <3