Waar ik deze avond had willen zijn

Op de preview van de tentoonstelling ‘Stephan Vanfleteren. Transcripts of a Sea’. Maar omdat het al zo’n hectische dag geweest was, met het bezoek aan Kazerne Dossin in de voormiddag, twee moeilijke en emotionele vergaderingen in de namiddag, gevolgd door een vergadering tot 18.30u en de last minute afzegging van mijn collega die me zou vergezellen, voelde ik bij mezelf weinig enthousiasme om ‘s avonds nog naar Gent te sporen en vervolgens veel te laat in bed te liggen na terugkomst. Dus skipte ik dit uitstapje en hield ik het bij een avondje mailachterstand wegwerken.

Voor mijn eigen welbevinden en gemoedsrust wellicht de juiste keuze, maar toch gemaakt met een beetje pijn in het hart.

In de reeks: waar was yab vandaag?

In Kazerne Dossin. Memoriaal, museum en onderzoekscentrum.

Een dag non-stop vergaderen

Digitale vergadering om 9u, waardoor ik noodgedwongen een half uur te laat was voor het directiecomité, dan rennen naar Brussel-Noord om op de eerste de beste trein naar Brussel-Centraal te springen, snel in het station een wrap gekocht, die wrap opgegeten tijdens de vergadering van 13u, ergens ter plekke een cockpit gevonden voor het aansluitende digitale afdelingsoverleg tot 16.3ou, gevolgd door een bilateraal overleg tot 17.30u en de dag afgesloten met een half uurtje overleg tot 18u.

En nu kan ik beginnen aan de opvolging van mijn overvolle mailbox…

Een pittige dag

Deze ochtend spoorde ik naar Antwerpen voor de voorstelling van de resultaten van de landschapstekening kunsten in de Arenberg. De presentatie was in handen van Rashif El Kaoui en ik kan met de hand op het hart zeggen dat ik nog nooit iemand zo’n prachtig Nederlands heb horen spreken. Als tussentaalspreker kan ik daar alleen maar jaloers op zijn.

Wel een beetje een vreemd moment toen we na amper een uur bijna manu militari uit de zaal gezet werden voor een pauze. Blijkbaar mocht niemand in de zaal blijven (ik had nochtans voorzien om in de comfortabele pluchen zetels tijdens de pauze wat mails te verwerken), want er moesten enveloppes worden klaargelegd op elke zetel. Bij nader inzien bleken die enveloppes een gekleurd bandje te bevatten die de aanwezigen naar de juiste plek voor de lunch zouden leiden. Dat hadden ze mijns inziens toch ook kunnen verdelen vóór de aanvang van de dag of zelfs gewoon bij aankomst. Dan moesten ze nu niet letterlijk mensen uit de zaal wegjagen.

Na de pauze kwam de minister aan het woord, gevolgd door een Q&A waarin gereflecteerd werd op de resultaten van de veldtekening. IKRAAAN had de eer om de voormiddag af te sluiten. Vervolgens was het tijd voor de lunch. De aanwezigen splitsen zich op basis van de hen toegewezen kleurcode op naar verschillende plekken in de Arenberg waar ze hun lunchpakket konden ophalen. Dat lunchpakket was eerder aan de bescheiden kant, maar wel een applaus voor de frisdrank waarvan de opbrengst naar Gaza gaat. (Al vond ik het drankje niet echt lekker, ik heb het toch opgedronken uit solidariteit.)

Het tweede deel van de dag moest ik helaas laten schieten, want ik had samen met twee collega’s om 13u een belangrijke afspraak op een andere plek in Antwerpen. Gelukkig waren daar broodjes, want de lunchbox had niet meteen mijn honger gestild. Het overleg verliep vrij constructief, ondanks de moeilijke boodschap die we brachten. Uiteraard wierp onze gesprekspartner een aantal bezwaren op, maar niets dat niet in de lijn van de verwachtingen lag. We eindigden alleszins op een positieve noot.

Na het overleg vond ik ergens een plekje waar ik kon werken tot ons volgende overleg om 17.30u. Dat overleg verliep iets stroever en moeizamer, moet ik toegeven. Na anderhalf uur was het overleg eigenlijk nog niet volledig afgerond, maar werden we weggeroepen voor het laatste overleg van de dag om 19u. Ook dit overleg duurde langer dan verwacht, maar gaf wel energie, want ik voelde het enthousiasme bij onze gesprekspartner.

Uiteindelijk was ik pas rond half negen aan Antwerpen-centraal en had ik zoveel honger dat ik mezelf besloot te trakteren op Thai streetfood in het piepkleine restaurant Chai’s Choise. Spring rolls en Tom yam kung, meer moest dat niet zijn om een pittig dag in schoonheid af te sluiten. Buiten een Nederlander die, tot mijn grote verbazing, Thais sprak, was ik de enige klant. Nadat de Nederlander vertrokken was, bleef ik als laatste klant over en na mijn bezoek werd de deur van het restaurant dan ook achter mij gesloten.

En treinrit later was ik terug in Leuven.

Afdelingsdag in Gent

Superblij na een zeer geslaagde afdelingsdag in het mooie Gent. Al startte de afdelingsdag niet helemaal onder een goed gesternte: de steak tartaar van de dag voordien vocht in het midden van de nacht een robbertje uit met mijn darmen. Niet echt bevorderlijk voor een goede nachtrust, maar ik beet door. Ik laat mij niet klein krijgen door wat buikpijn en een paar extra toiletbezoekjes!

‘s Ochtends spoorde ik met een vermoeid hoofd naar Gent-Sint-Pieters en nam van daaruit de bus naar het NTGent, de locatie van onze afdelingsdag. Gelukkig kon ik voor de praktische organisatie van deze dag beroep doen op een geweldige collega, want anders was het mij zeker nooit gelukt dit klaar te stomen. Het is momenteel zo druk op het werk dat ik amper weet waar mijn hoofd staat.

In de voormiddag kwamen vier duo’s van collega’s en één straffe dame aan het woord, die op een toegankelijke en soms ludieke manier (twee duo’s organiseerden een quiz) aan de collega’s een presentatie gaven over hun werkzaamheden. Dat die presentatie plaatsvond op het prachtige podium van de theaterzaal van NT Gent, gaf het geheel extra cachet. Te oordelen aan het enthousiaste applaus van mijn collega’s in de zaal vielen de presentaties in de smaak.

Voor de lunch zorgde cateraar lokaal.gent. Ondanks het feit dat mijn darmen nog steeds overhoop lagen, besloot ik me toch te wagen aan een wrap. Zeker omdat ik ‘s ochtends het ontbijt had overgeslagen. De brownies liet ik echter aan mij voorbij gaan.

Na de lunch voelde ik me wat beter. Al kan het ook zijn dat het Lam Gods in de Sint-Baafs Kathedraal een helende werking had op mijn darmen. 😉 Ergens moet er iets misgegaan zijn in de communicatie, want ik dacht dat een gids ons toelichting zou geven bij dit topstuk van de meesterlijke handen van Hubert en Jan van Eyck. Geen gids te bespeuren, gelukkig heb ik slimme collega’s die wat extra toelichting konden geven bij dit onovertroffen meesterwerk.

Na het Lam Gods liepen we nog wat rond in de Sint-Baafs zelf, pikten we een streepje muziek mee van blazers die aan het oefenen waren op het buitenbalkon van het NT Gent en mochten we ons verheugen op een rondleiding achter de schermen van het NT Gent. Bijzonder boeiend met dank aan de geweldige gids!

Na het einde van het officiële programma van de namiddag bleef nog een flinke groep collega’s plakken voor een drankje in het NTGent Café. Helaas, blijkbaar was het ook voor de zon een vermoeiende dag geweest, want na gans de dag hard haar best gedaan te hebben, werden we iets na 17u getrakteerd op een gigantische wolkbreuk. Bijzonder vervelend, want ik had met een collega afgesproken om ‘s avonds samen naar de officiële opening van het seizoen 2025-2026 van DE SINGEL te gaan. Een bijzondere gelegenheid, want samen vallend met de heropening van de wandelgangen, de vernieuwde Blauwe zaal én de inhuldiging van het nieuwe Kunstenplein, na meer dan een jaar van ingrijpende renovaties. Ik had mijn collega laten weten dat ik om 18.35u in Berchem station zou zijn om van daaruit de blue-bike naar DE SINGEL te nemen.

De wolkbreuk maakte echter dat ik mijn plannen noodgedwongen moest aanpassen. Ik besloot te wachten tot het ergste van de wolkbreuk achter de rug was en vervolgens van Gent-Dampoort naar Antwerpen-Zuid te sporen. Zo zou ik toch nog ongeveer om 19u in DE SINGEL geraken. Een collega die in Antwerpen woonde, bood aan mij te vergezellen op de wandeling naar Gent-Dampoort en de treinrit naar Antwerpen. Het bleef echter regenen, dus besloten we een Uber in te schakelen om ons naar Gent-Dampoort te brengen. Terwijl mijn collega de Uber bestelde, besloten we al in de richting van Gent-Dampoort te wandelen. Helaas we waren nog geen drie meter ver toen opnieuw de hemelsluizen zich met volle kracht openden. Gelukkig bleek mijn nieuwe regenjas van zeer hoge kwaliteit en hield ik het (op mijn schoenen na) droog. Die schoenen stonden helaas wel helemaal vol water. Natuurlijk was er geen Uber in de buurt en restte er ons geen alternatief dan te snelwandelen (op natte, hoge hakken) naar Gent-Dampoort. Uiteindelijk hadden we tot onze opluchting zelfs nog vijf minuten overschot! Tijd goedgemaakt op googlemaps, dat lukt me ook niet altijd.

Op de trein konden we wat opdrogen en bood mijn collega mij zijn Velokaart aan, zodat ik makkelijk in De SINGEL kon geraken. Eind goed, al goed…

Lunch met een oud-collega

Deze middag had ik een afspraak met collega die begin dit jaar met pensioen is gegaan. Het leek me wel leuk om even bij te praten. En hij moest deze voormiddag toch in Brussel zijn voor een vrijwillige engagement dat hij heeft opgenomen. En welke plek is beter geschikt (en gelegen) dan Victor Bozar café voor een snelle lunch tussen de vele vergaderingen door.

We genoten van een klassieke steak tartaar gevolgd door een al even klassieke crème brûlée. Mijn oud-collega kwam net terug van een rondreis uit Polen, wat meteen een goed gespreksonderwerp vormde, want zoals jullie weten heb ik bijzonder mooie herinneringen aan Polen.

We namen na de lunch afscheid met het voornemen elkaar snel weer te zien, al moet ik eerlijk toegeven dat mijn drukke agenda het steeds moeilijker maakte om langere lunchafspraken in te plannen.

Ontmoeting – Rencontre

Deze voormiddag stond volledig in het teken van een uitwisseling met collega’s aan de andere kant van de taalgrens. Voor deze gelegenheid hadden we een ruimte gereserveerd in Flagey om deze ontmoeting/rencontre op neutraal terrein te doen. 😉 Ik moet eerlijk toegeven dat de timing voor mij niet ideaal was, want ik word momenteel overspoeld door het werk, maar goed, het is belangrijk om je open te stellen voor andere ideeën en over het muurtje te kijken om te zien hoe de buren iets aanpakken. En de gedachtewisseling deed me oprecht deugd. Vooral de verbroedering aan twee lange tafels in Italiaans restaurant Barracuda was geweldig. Er leek geen einde te komen aan de hoeveelheid eten die we geserveerd kregen. We startten met overheerlijke antipasti, gevolgd door pizza’s, fenomenaal lekkere truffelpasta en dan moest het dessert nog komen. Dat dessert was echt een hoogtepunt. De torta al limone was een waar feest voor de zintuigen en hoewel ik eigenlijk al genoeg had na de pizza’s, kon ik onmogelijk neen zeggen tegen deze lekkernij. Ik proefde ook nog een hapje van de tiramisu en toen was mijn limiet echt bereikt.

Enige minpuntje: er zat zoveel tijd tussen de verschillende gangen dat tegen het eind van de maaltijd de helft van ons gezelschap al vertrokken was wegens andere verplichtingen.

Graaf.

Deze ochtend nam ik de bus van Brussel-Zuid naar het mooie Kasteel van Gaasbeek. Om het succesvol afronden van een jarenlang project te vieren hadden we immers een lunch gepland in de onlangs heropende brasserie Graaf. Omdat ik voor de lunch echter een digitale stuurgroep moest voorzitten, was ik al vroeg op pad om zeker tijdig in het onthaalgebouw te zijn, waar ik een lokaaltje had gereserveerd om digitaal te kunnen vergaderen.

De busrit verliep vlotjes en na aangebeld te hebben bij het onthaalgebouw bracht een vriendelijke dame me meteen naar het voor mij gereserveerde lokaal, zodat ik in alle rust digitaal kon vergaderen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik altijd wat opzie tegen deze stuurgroep, omdat het project dat we moeten aansturen een zeer bochtig parcours kent. Maar het vooruitzicht op een fijne lunch in goed gezelschap maakte veel goed.

De stuurgroep was mooi op tijd gedaan (met dank aan de voorzitter ;-)) en ik was dus als eerste in de prachtig gerenoveerde brasserie Graaf. Er stond een gezellige tafel voor ons gedekt en terwijl ik wachtte op mijn gezelschap nam ik het interieur van de brasserie in me op. Wat een verschil met het donkere, ouderwetse interieur van de vorige uitbater. Zeer geslaagd, deze make-over!

Uiteraard bestelde ik een flesje bubbels voor ons gezelschap om te klinken op de succesvolle afronding van ons project! Een project dat zo lang gelopen heeft dat ik er zelfs niet eens van in het begin bij was! Maar het eindresultaat mag gezien worden. En ook het eten in de gloednieuwe brasserie stelde niet teleur. We gingen allemaal voor de lunchformule en dat is wat mij betreft alvast een aanrader. Al kom ik graag nog eens terug om de tapas te proberen. Bij voorkeur op een zonnige dag op het mooie terras.

Een hartverscheurend afscheid

Deze voormiddag reed ik samen met nog een aantal collega’s vanuit Leuven naar Sterrebeek voor de afscheidsviering van het zoontje van een collega, Émile, amper drie maanden oud. Zomaar gestopt met ademen in zijn draagzak op de buik van zijn vader. Stil uitgedoofd als een kaarsje. Een verdriet zo groot dat het niet te vatten is.

De viering was dan ook hartverscheurend triestig. Bij het binnen komen lieten we allemaal één bloem achter om zo samen een groot en kleurrijk boeket te maken. De ouders en hun twee jonge dochters namen plaats vooraan in de ruimte, vlakbij het veel te kleine witte kistje, met rondom hen vele vrienden en geliefden. De viering was prachtig, met mooie en persoonlijke teksten, fantastische live gezongen muziek en hoe hij het deed ik weet het niet, maar onze collega zong samen met iemand uit zijn koor een duet. Gelukkig had ik voldoende papieren zakdoekjes voorzien, want echt niemand hield het droog. De twee oudere zusjes werden actief betrokken bij de viering zodat ze ook afscheid konden nemen van hun broertje.

Op het einde van de viering mochten alle aanwezigen een zelfgemaakt papieren hartje plakken op het kistje, dat steeds kleurrijker werd. Ik koos voor een groen hart, als teken van hoop in de duisternis. De dame die de viering in goed banen leidde, had uitdrukkelijk gevraagd om na het achter laten van de hartjes, de zaal te verlaten en geen afscheid te nemen van de zwaar getroffen ouders. Wat ik volkomen begrijp.

De collega’s en ik bleven nog even bij elkaar staan op de parking, maar de woorden ontbraken ons. Wat zegt een mens op zo’n moment? Ik kan alleen maar hopen dat onze collega wat steun heeft kunnen putten uit onze aanwezigheid.

Eén van de liedjes in de viering:

Afdelingslunch bij Lila29

Toegegeven de sfeer, het uitzicht en het eten bij Lila29 zijn werkelijk fenomenaal. Een fijne plek dus voor onze zomerse afdelingslunch, om na te praten over de voorbije vakanties en nog even de pauzeknop in te drukken voordat het najaar in alle hevigheid zal losbarsten. Maar 4,5 euro aanrekenen voor drie minuscule stukjes zwart brood met wat hummus, dat is er toch lichtjes over. In een restaurant van dit niveau, waar je 38 euro betaalt voor een menu van twee gangen zou je toch mogen verwachten dat het brood gratis is. Volgende keer neem ik mijn eigen brood mee!

Tuna crudo, nectarine, olive:

Cod, chickpeas, mojo verde:

Yet Another Blog

Life on my side

werk