Afscheidsdiner Chez Oki

Yep, mijn Grote Afscheidstournée is nog lang niet ten einde! Er vallen nog zoveel geweldige Brusselse restaurants te ontdekken!

Omdat één van mijn meest dierbare collega’s niet op mijn afscheidsfeestje kon zijn, spraken we af om na de werkuren samen in Brussel te gaan eten. We breidden ons groepje uit met nog twee andere collega’s en de Franstalige vriend van mijn collega, met wie ik zo goed opschiet, zou ook meekomen.

Last minute (alweer!) moest echter één van onze collega’s afhaken met gezondheidsproblemen. Gelukkig was de vriendin van de andere collega snel bereid gevonden om ons te vergezellen. Voor mij de eerste kennismaking met deze bijzonder toffe madam!

We namen de bus van Brussel-centraal naar de Flagey in Elsene. Een bijzonder onaangename ervaring: het was bijzonder druk op de gelede bus en we stonden met z’n vijven wat te wiebelen in het middenstuk. Aangezien ik nog worstelde met een lichte kater van de dag voordien, kon ik een zucht van verlichting amper onderdrukken toen we na wat een eindeloze rit leek konden uitstappen. Ik denk dat de bus mijn minst favoriete vervoersmiddel van allemaal is.

We waren een beetje te vroeg, want Chez Oki was nog niet open, dus liepen we een blokje rond en genoten we van het mooie zomerweer. Toffe buurt daar, trouwens, met veel leuke zaken en gezellige terrasjes. Jammer dat het voor een lunch te ver van ons kantoorgebouw verwijderd is.

Iets na 19u stapten we binnen bij Chez Oki, een Japans-Frans fusion restaurant. Wij gingen voor de vier-gangen degustatiemenu. Een fantastische smaakervaring die me terug voerde naar de heerlijkheden dit ik at op het Japanse trouwfeest van mijn vriend. Ik was zelfs voldoende gerecupereerd van de misselijk makende busrit om met een glaasje wijn of twee goed te laten smaken. Alleen het dessert viel me wat tegen, wegens te gewoontjes.

Bijzonder aangename avond. <3

Restaurant Dumon viert feest!

Ondertussen zijn we al enkele jaren trouwe klant bij restaurant Dumon. Dus toen ik op hun instagram account de aankondiging voor hun jaarlijkse verjaardagsfeest zag passeren, trommelde ik meteen mijn vriendenclubje Leuvense dames op. Niet iedereen kon zich vrijmaken, maar we waren toch met z’n zessen (inclusief de dochter van de eigenaar). Helaas moest één van onze vriendinnen last minute afhaken wegens ziekte. Natuurlijk net die vriendin die zou blijven slapen op ons appartementje. Had ik dus de hele zondagavond voor niks zitten kuisen met een kater. 😉

We zouden ietwat in gespreide slagorde naar Wakkerzeel trekken. Ik nam samen met een vriendin de trein en we hadden afgesproken samen op mijn appartement te wachten tot een derde vriendin ons met de wagen zou komen oppikken. Een twintigtal minuten later waren we in een blitse witte mini op weg naar Wakkerzeel. Popelend van ongeduld om er een fantastische avond van te maken.

Een prachtig opgedirkte feeërieke dame stond ons op te wachten met een glaasje champagne. Een goed begin van de avond! Rondom het zwembad stonden tenten opgesteld en de maaltijd werd opgeluisterd door een live band. Ons vriendinnenclubje kreeg een prachtige plek toegewezen vlakbij de band en we klonken op het mooie leven. Naar goede gewoonte was het eten uitstekend, maar het was het gezelschap dat er een topavond van maakte! Ik kreeg zelfs nog een afscheidsgeschenkje van één van mijn vriendinnen die door omstandigheden niet had kunnen bijdragen aan mijn afscheidscadeau: mooie theelichthoudertjes. Om het extra gezellig te maken in Genève!

Eén van de topmomenten van de avond was het optreden van onze vriendin, tevens dochter van de eigenaars, die een schitterende versie van Valerie van Amy Winehouse ten berde bracht. Het daverend applaus dat daarop volgde zei genoeg. Wat een podiumprésence! Spijtig dat haar groep ondertussen gesplit is.

En toen kwam het moment dat ik de week voordien al had aangekondigd op mijn afscheidsfeestje: de duik in het zwembad! Nu dit misschien mijn laatste bezoek aan Dumon voor lange tijd zou zijn, mocht ik dit niet langer uitstellen. Ik had mijn zwempak bij en ik kleedde me samen met mijn eveneens prettig gestoorde vriendin om in de toiletten. Klaar voor de grote jump! Wat een zaligheid in het frisse water te kunnen duiken en omhoog te kijken naar de nachtelijke hemel. Bij deze heb ik eens en voor altijd bewezen een vrouw van mijn woord te zijn! En daar is fotografisch bewijs van! 😉

Omdat we allemaal te veel gedronken hadden om nog veilig naar Leuven terug te rijden, belden we een taxi. Die maandagavond lag ik zo rond half twee ‘s nachts in bed. De werkweek goed ingezet, of zoiets. 😉 Ik denk dat ik volgend jaar speciaal ga overvliegen uit Genève om dit feestje nog eens dunnetjes over te doen.

Weekendje Maastricht

Vrijdagavond 30 juni landde mijn vriend opnieuw in Brussel voor een weekendje met vrienden in Maastricht. Alhoewel ik jaren in Limburg gewoond heb, was het er tot op heden nog nooit van gekomen de Nederlandse grens over te steken voor een bezoekje aan deze stad aan de Maas. Het voorstel kwam van onze vrienden, zij wilden al jaren eens gaan eten bij Beluga loves you en dus vatten we de koe bij de horens en planden we daar meteen een weekendje rond. Ik boekte twee hotelkamers bij hotel Kaboom en onze vrienden reserveerden het restaurant.

Onderweg van Leuven naar Maastricht, stopten we voor een broodjeslunch bij mijn broer en zijn vriendin in Limburg. Mijn vriend en ik hadden wat spullen bij om af te zetten (ik ben eindelijk aan de Grote Opruimactie in ons appartement begonnen), maar mijn ouderlijk huis stond al zo vol dat het ons verstandiger lijkt om alles wat we niet kunnen verhuizen naar Genève bij mijn vriend zijn ouders onder te brengen. Niet verwonderlijk natuurlijk, mijn vader heeft jarenlang niets weggegooid en nu mijn broer en zijn vriendin tijdelijk onderdak bij hem gevonden hebben tot hun nieuwbouw klaar is, is het er alleen maar voller op geworden. Maar goed, dat zijn allemaal tijdelijke ongemakken. Ik duim heel hard dat, na alle tegenslagen die ze al gehad hebben, mijn broer en zijn vriendin snel hun nieuwe woonst zullen kunnen betrekken.

Onze vrienden die iets eerder dan wij in Maastricht gearriveerd waren, lieten ons weten dat het niet zo evident was om de ingang van de parking te vinden. Och, dachten we, Waze zal ons wel de weg wijzen, maar dat viel lichtelijk tegen. Een heel onduidelijk aangegeven omleiding later, slaagden we er toch in de parking te vinden. ‘t Was alsof die Maastrichtenaars niet wilden dat je je wagen in hun mooie betaalparking zou parkeren.

Enfin ja, onze vrienden zaten een kopje koffie te drinken, want ze moesten op mij wachten om in te kunnen checken. Raar, beide reservaties stonden op mijn naam, maar dat heeft voordien nog nooit problemen opgeleverd bij het inchecken. Ik stuur ook altijd reservatienummer en de bevestigingsmail door aan het andere koppel, maar nu volstond dat niet. Ik moest mijn identiteitsbewijs boven halen voordat we beide kamersleutels in ontvangst konden nemen.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik, voor de prijs die we betaalden, het hotel vond tegenvallen. Vooral de rioolgeur die in de gangen hing was een echte afknapper. En het interieur van de kamer kon me ook niet echt bekoren. Het behangpapier en de luster vond ik zelfs afgrijselijk lelijk.

Alvorens ons op te tutten voor ons avondje uit, liepen we nog even de stad in. Maastricht is een charmant stadje waarin een belangrijke hoofdrol is weggelegd voor de Maas. We liepen over de Sint Servaasbrug naar de andere kant van het water. Spijtig genoeg had het mooie zomerweer ons in de steek gelaten. Dikke, donkere wolken deden vermoeden dat de regen niet lang op zich zou laten wachten. En jawel, de eerste druppels vielen al snel. We gingen schuilen in een brillenwinkel waar net een mooie actie liep. Mijn vriendin is al een tijdje op zoek naar een nieuwe bril, dus sloeg ze aan te passen. Ik kon het niet laten om zelf een paar belachelijke modellen op mijn neus te zetten en kwam zelfs even in verleiding om een knotsgekke goudkleurige zonnebril te kopen.

Om 17u verlieten we noodgedwongen de winkel, want het was sluitingstijd. Mijn vriendin had veel gepast en ondertussen ook haar ogen laten opmeten, maar nog niet beslist welk montuur ze nu uiteindelijk zou kopen. Gelukkig was de winkel zondag ook open. We keerden terug naar het hotel om te douchen en onze feestelijke kleren aan te trekken voor het diner bij Beluga loves you.

Ik had op voorhand niets opgezocht over het restaurant omdat ik mezelf wilde laten verrassen. En wat een verrassing was me dat! Prachtig modern pand gelegen aan het water, bekroond met maar liefst twee Michelinsterren. Jawadde! Dat had ik niet verwacht. Het werd een memorabele avond. Het eten was fabuleus, maar de kers op de taart was de werkelijk fantastische bediening. Grappig en gevat en helemaal niet stijf. Ik vermoed dat onze pogingen tot grapjes maken flauwer werden naarmate de avond vorderde en de drank rijkelijk vloeide, maar ik neem aan dat ze op dat vlak wel wat gewoon zijn.

Het is trouwens de allereerste keer in mijn leven dat ik aan de praat geraak met iemand op het toilet en daar zelfs een gezamenlijke selfie aan overgehouden heb. De charmante Elène liet alleszins niet blijken dat ze dit een ongewoon verzoek vond van die twee zatte Belgische deernen en lachte breeduit op de foto.

Toegegeven naar het einde van de avond toe was ik serieus boven mijn theewater. De glazen werden wellicht iets té vlot bijgeschonken en van de hapjes bij de thee herinner ik me nog maar vaag waar de gesprekken over gingen. We maakten wel nog een tweede selfie met onze hele bende én Elène en haar man, die hun huwelijksverjaardag aan het vieren waren. Ze zullen ons alleszins niet licht vergeten, daar bij de Beluga. 😉

Dit passeerde er op onze borden:

olijvencake / mos+zomerprikkels / bietjes+augurk:

“Hit Me 2017″:

watermeloen / groene asperge / gegaarde zomertruffel / groene tomaat /daslook: totaal vergeten foto van te maken.

aardappel- & oestersteentje / krab / zeeaster / citroengel / krokante kaviaar:

kalfs americain / ‘summer style 2017′:

drie bereidingen ganzenlever:

artisjok / jonge kreeft / verveine / ‘kookvocht':

zeetong / pinda’s / spicy spinazie:

duroc varkensvlees / gepofte jonge prei / rode ui / stoof van aardappel & varken:

fruit of this summer:

zoetigheden bij de thee:

Op de terugtocht naar het Kaboom hotel kon ik de verleiding niet weerstaan om met mijn zatte botten een fontein te stappen. Iets wat ik stiekem altijd al eens wilde doen en waarvoor ik nu genoeg alcohol achter de kiezen had. Mijn vriendin vergezelde mij, wat een paar hilarische foto’s opleverde van twee zatte mekaar omhelzende vrouwen in een fontein. Helaas was de bodem van die fontein spekglad, waardoor ik, plets, tegen de grond ging toen ik drogere oorden willen opzoeken: gevolg twee dikke blauwe plekken, eentje op mijn elleboog en eentje op mijn heup, maar dat merkte ik uiteraard pas de dag nadien. No regets, want was het meer dan waard!

De dag nadien stonden we allemaal met een lichte kater op en deden we het rustig aan. We checkten uit en gingen op zoek naar een plek om te ontbijten. De Poshoorn bleek echter een tegenvaller van formaat: de eggs benedict die mij naar binnen gelokt hadden, waren werkelijk schandalig slecht. Het eigeel van de gepocheerde eieren was niet eens meer vloeibaar en van sauce hollandaise viel geen spoor te bekennen. Triestig. Ik had echter zo’n honger dat ik alles toch maar op at.

We liepen vervolgens nog wat rond in Maastricht: over de Hoge Brug naar de Oude Minderbroederskerk en het Vrijthof. Daar namen we afscheid van onze vrienden die nog wat brillen gingen passen. Ik at nog een ijsje en toen zat onze trip naar Maastricht er alweer op.

Een weekend om in de annalen bij te schrijven!

Afscheidslunch nummer 4

Geen fancy lunch, maar gewoon gezellig samen eten met één van mijn oudste vriendinnen in het bedrijfsrestaurant van ons werk. Na samen gestudeerd te hebben aan de KU Leuven wilde het toeval dat we, na wat omzwervingen, bij hetzelfde bedrijf terechtkwamen. En sinds dat moment gingen we geregeld samen lunchen. Altijd een ideaal moment om wat bij te praten. Helaas, aan alle mooie liedjes komt een eind: de kans dat we deze traditie na mijn verhuis naar Genève verder zullen kunnen zetten, is zo goed als onbestaande.

Dus ontmoetten we elkaar nog een laatste keer in het te drukke en te luidruchtige bedrijfsrestaurant. De fijne herinneringen aan onze lunches neem ik met me mee naar Genève.

Babybezoek The Day After

Laat me zeggen dat ik me de vrijdag na mijn afscheidsfeestje niet echt in topvorm voelde. Gelukkig startte mijn werkdag met een plaatsbezoek aan een Brusselse locatie waar mijn bedrijf in september een groot evenement zal organiseren. Niet dat ik daar zelf nog bij zal zijn, maar mijn collega wilde graag dat ik hem vergezelde. De ideale manier om een kater te verwerken. Al waren het in dit geval vooral mijn voeten die me parten speelden. Te lang recht gestaan op te hoge hakken. De prijs van vrouwelijke ijdelheid.

Gelukkig was ik tegen de avond genoeg gerecupereerd om op babybezoek te gaan bij vrienden in Heverlee. Wat droombaby is hun tweede zoontje. Zo’n braaf kindje! Geen kik gegeven tijdens het ganse bezoek én dan mooi de oogjes open gedaan om te poseren voor de foto met zijn mama en papa. Ik vond persoonlijk dat de nieuwe aanwinst erg leek op zijn oudere broer, maar dat kan natuurlijk nog veranderen. Hopelijk wordt de nieuwe baby net zo’n goedlachs mannetje als zijn broer!

Mijn Fenomenale Afscheidsfeest!

‘t Is omdat all caps zo onbeleefd overkomen, dat er maar drie hoofdletters in de titel van dit stukje staan.

Wat een memorabel feest! Er waren zo’n zeventigtal collega’s afgezakt naar de koffiehoek waar ik mijn feestje gaf, waaronder een aantal heel erg gewaardeerde oud-collega’s (zelfs mijn nog niet zo lang gepensioneerde baas) die speciaal voor mij de moeite hadden gedaan om naar Brussel af te zakken. Terwijl ik zat te stressen tijdens mijn presentatie, had mijn lieve collega I alles voorbereid: groenten gesneden, chips en nootjes in kommetjes gedaan, glazen voor zeventig man klaargezet. Toen ik na mijn lunch poolshoogte kwam nemen, was er geen werk meer voor mij, buiten het verzetten van de grote tafel om meer ruimte te creëren.

Vanaf 15u begonnen de collega’s binnen te druppelen en al snel werd de ene na de andere fles schuimwijn open gedaan. Ik vreesde even dat mijn in de Cora gekochte drankvoorraad niet zou volstaan om de dorst van alle aanwezigen te lessen, maar gelukkig daalde het dranktempo naarmate de namiddag vorderde.

En dan was het tijd voor de speeches. Ik was aangenaam verrast door alle lieve en lovende woorden van de collega’s. Soms had ik het gevoel dat ze over iemand anders bezig waren, zulke superlatieven werden er uit de kast gehaald. De jongste medewerker van mijn team had een mooi lijstje met Memorabele Feiten uit mijn loopbaan weten samen te stellen, dat geïllustreerd werd met een heuse slideshow van al de mooie momenten die ik met mijn collega’s heb doorgebracht. Er zijn voordelen aan een goed gedocumenteerd leven, zullen we maar zeggen. 😉 Het deed me iets om te kunnen terugkijken op al die fijne herinneringen. Zelfs het meest berucht incident uit mijn twittercarrière passeerde de revue.

Na de collega’s deed mijn rechtstreeks baas nog een kort woordje. Ze was zelfs een beetje geëmotioneerd, ‘t was echt mooi. En toen volgde het meest akward moment van de dag: de Grote Baas wilde ook nog iets zeggen. Ik dacht dat hij het bij een paar zinnetjes zou houden, maar daar volgde een hele lofrede, die hij besloot met de gevleugelde woorden: “En je weet dat als je terugkomt, ik een job voor jou heb.” Euh, in reorganisatietijden misschien niet echt emotioneel intelligent om zoiets te zeggen met zeventig collega’s rondom je. Maar ik heb dapper op mijn tanden gebeten en mijn mooiste glimlach boven gehaald om de gêne te verbergen.

De waardenbon voor Swiss Air en de bloemetjes van de collega’s werden alleszins in dank aanvaard. En toen kon de party echt losbarsten! In geen tijd was het 19u. We waren nog met een mooie groep van zo’n twintig personen toen we buiten gezet werden door een bijzonder misnoegde bewaker. Iets in de zin van: “binnen een half uur moeten jullie hier allemaal buiten zijn”. En dat terwijl we bij vorige gelegenheden ooit zelfs tot 22u zijn blijven plakken.

Dat brak de sfeer uiteraard en een deel van de collega’s is, nadat we haastig alle afwas in het piepkleine keukentje samen gezet hadden, daarna naar huis gegaan. Met de die hards zijn we dan Spring Rolls gaan eten bij Knees to Chin (wat een heerlijke ontdekking!) om vervolgens te eindigen op het terras van Bar Beton. Gezellig napratend. Al moet ik toegeven dat het laatste stuk van de avond een beetje mistig is in mijn hoofd. 😉

Het allerbelangrijkste voor mij is dat het een fantastisch feest was. Zónder tranen, want dat wilde ik echt niet. Mijn afscheidsfeest moest een vrolijke bedoening zijn, zodat iedereen zich mij op een positieve manier zou herinneren. Ik denk dat ik die missie alleszins met glans volbracht heb. Ik zal ze missen, mijn allerliefste collega’s.

Oja totaal drankverbruik: 20 flessen schuimwijn, 6 flessen rosé schuimwijn, 6 flessen witte wijn en 3 flessen rode wijn. Mijn collega’s kunnen er wat van. 😉

Afscheidslunch nummer 3

Jawel, hier zit ongetwijfeld een reeks in. 😉 Deze middag lunchte ik gezellig met een oud-collega op het terras van de Fanny Thai. Gewoon gezellig bijbabbelen, maar in de wetenschap dat dit misschien onze allerlaatste gezamenlijke lunch ooit zou kunnen zijn. Het maakt dat ik al de ervaringen die ik nu beleef, veel intenser ervaar. Alsof ik voor mezelf genoeg herinneringen wil maken om mee te nemen naar Genève.

Koude schotel in Zichem

Soms zit het gewoon ook eens mee met die treinen, vooral op een rustige zondagochtend. ‘t Zal dan toch waar zijn wat de NMBS al jaren beweert: dat het de passagiers zijn die voor de vertragingen zorgen. 😉 Leuven – Testelt is natuurlijk maar een kort ritje, dus veel kon er niet misgaan, maar met het track record van de NMBS van de laatste tijd weet je natuurlijk nooit.

In het station van Testelt werd ik opgehaald door onze kameraad en zijn twee kinderen. Ik moet telkens weer slikken als ik zie hoe groot en verstandig die kinderen al geworden zijn. De oudste zoon gaat volgend jaar al naar het eerste middelbaar! (Ok, hij zit wel een jaartje voor op zijn leeftijd, maar dan nog! het eerste middelbaar!)

Een half uurtje later arriveerde het tweede koppel genodigden met hun dochters. De kinderen verdwenen naar de speelkamer op samen te spelen, waardoor de volwassenen op hun gemak konden bijpraten. Al werden we een aantal keer naar boven geroepen om een show bij te wonen. 😉

De koude schotel die onze gastheer en gastvrouw voorzien hadden, was werkelijk overdadig te noemen. Alhoewel ik erg mijn best gedaan heb, denk ik dat ze de komende twee dagen nodig zullen hebben om al de overschot weg te werken. Koude schotels doen me altijd terugdenken aan mijn jeugd, dus ik ben altijd blij als deze klassieker op tafel komt. Soms gaat er weinig boven een klassieke tomaat garnaal of een opgelegde perzik gevuld met tonijnsla.

Afscheidsterrasje!

Zoals aangekondigd, rijgen de afscheidsmomenten zich aan elkaar. Veel mensen die niet naar mijn afscheidsfeestje kunnen komen, willen toch nog op de één of andere manier afscheid nemen. Aangezien ik erg prettig samengewerkt heb met veruit de meeste van mijn collega’s maak ik hier uiteraard graag tijd vrij voor.

En zo kwam het dat ik deze best wel heftige werkweek afsloot met een collega op het zonovergoten terras van cocktailbar Skylab (een zeer aangename ontdekking, trouwens). Ik had het op het werk al de ganse dag ijskoud gehad (een combinatie van een te goed werkende airco en vergeten een fleece mee naar het werk te nemen), dus die zon op mijn gezicht en armen deed extra deugd. De zon was straf genoeg om mij een warm en behaaglijk gevoel te bezorgen.

De collega met wie ik samen een cocktail en enkele glazen cava dronk, is één van de collega’s die ik leerde kennen toen ik vele jaren geleden als rookie startte bij ons bedrijf. In het begin had ik een beetje schrik van hem, want hij kan nogal nors en onvriendelijk overkomen. Maar toen ik hem beter leerde kennen, bleek hij een men met een fijn gevoel voor humor te zijn. Een goeie les om niet altijd op je eerste indruk af te gaan.

Samen hebben we onze portie reorganisaties en fusies min of meer goed doorstaan en hoewel we de laatste jaren niet echt meer samen gewerkt hebben, versterkte het feit dat we allebei Spaans aan het CLT in Leuven volgden onze band. Al moet ik toegeven dat we het vanavond bij Nederlands gehouden hebben, terugblikkend op de voorbije jaren en vooruitblikkend op wat de toekomst in petto heeft.

We bleven op het terras zitten tot de zon achter de huizen verdween en het echt te koud werd om nog langer de opstekende wind te trotseren. Eén ding is zeker: ik zal zijn geknor missen, ginds in Genève!

Japanse lunch!

Doordat we deze middag onverwacht een spoedvergadering hadden bij onze grote baas, moest onze kersverse collega die een maand of twee geleden startte bij een ander team, haar lunchdate afzeggen. Aangezien het overleg met de grote baas niet al te lang duurde, bood ik aan in te springen en samen te gaan lunchen. Ook de derde collega die bij het overleg aanwezig was, zag zo’n lunch wel zitten. (De grote baas nodigden we niet uit voor ons onderonsje. 😉

Omdat mijn collega oorspronkelijk sushi wilde gaan eten, belandden we bij de Samouraï, alwaar de bentobox lunch alweer niet teleurstelde. Ok, we kregen niet enkel sushi geserveerd, maar ik hoorde niemand klagen daarover!

Ergens wel spijtig dat er bijna geen tijd meer resteert om deze nieuwe collega beter te leren kennen. Nog drie werkweken en ik trek immers de deur van ons bedrijf achter me dicht. De nieuwe collega is alleszins een inspiratie voor onze emigratieplannen, want heeft zelf in Caïro en Nederland gewoond en een tweetal maanden in Canada gewerkt. Pittige dame!

Yet Another Blog

Life on my side

vrienden