La Neapolis Sotterrata en Teatro di San Carlo – 9 april 2024

Na het ontbijt wandelen we naar la Neapolis Sotterrata bij het Complesso Monumentale San Lorenzo Maggiore. We zijn te vroeg, want de ingang van de ondergrondse site is nog gesloten. Dus kijken we even rond in de prachtige kerk en het klooster naast de deur.

Stipt om 9.30u gaat de deur dan toch open en krijgen we toegang tot de indrukwekkende ondergrondse site waar we de huizen uit de tijd van de Griekse bouwheren van Neapolis kunnen bewonderen. Een heel andere ervaring dan ons vorige bezoek aan de Napolitaanse ondergrond. Tot onze verbazing mogen we helemaal op ons eentje de ondergrondse site verkennen. Naast een ander koppel dat zoveel mogelijk uit onze buurt blijft, hebben we de ondergrondse ruimtes helemaal voor ons alleen. Het blijft bizar dat er zich onder Napels gewoon een volledig andere stad bevindt.

Continue reading →

Planningsfoutje

Vandaag had ik afgesproken om met een collega naar de expo ‘MISLED YOUTH’: de schaduwrijke werelden van Ward Zwart‘ te gaan. Ward Zwart, die er spijtig genoeg voor koos om vroegtijdig uit het leven te stappen, was een vriend van mijn collega. Ze had me al veel verteld over hem en zijn werk en ik keek er oprecht naar uit om mij te verdiepen in de wereld van Ward Zwart.

Helaas waren we allebei uit het oog verloren dat de Leuvens stadsbibliotheek dicht is op zondag. Dus daar stonden we dan voor gesloten deur, allebei met het schaamrood op de wangen.

Change of plans. We wandelden verder naar het stadscentrum, trakteerden onszelf op een ijsje bij het Moorinneken en verkenden samen de prachtige Leuvense Kruidtuin. En zo werd het toch nog een gezellige namiddag!

Unicorns in De Pinte

Vandaag spoorden mijn vriend en ik naar De Pinte voor een bezoekje aan onze vrienden en hun twee schattige dochters. We hadden een flesje champagne bij en wat pralines om deze reünie te vieren. (Omdat onze kameraad geen chocolade mag eten door een notenallergie, hadden de drie dames alle chocolade voor zich alleen. Niemand die klaagde. )

Onze vrienden hadden voor het middagmaal heerlijke, zelfgemaakte spaghetti voorzien en we babbelden honderduit. Tijdens de maaltijd vertelde onze vriend dat zijn oudste dochter een spreekbeurt over de dolfijn had voorbereid, maar nu bleek dat de dolfijn onderwerp zou worden van een heuse lesweek, dus mocht ze dat onderwerp niet meer kiezen voor haar spreekbeurt en zat ze een beetje in zak en as. Dus brainstormden we over een nieuw onderwerp en kwamen zo uit bij de zalm, een prachtige én lekkere vis waar heel veel over te vertellen valt!

Steekkaarten over de dolfijn:

Na de lunch bracht onze vriendin de jongste dochter naar een verjaardagsfeestje en durfden wij het, ondanks het kwakkelweer, aan een wandeling in de buurt te maken. Op een paar verloren gelopen druppels na hielden we het droog. We ontdekten zelfs een prachtige, pas gehouwen totempaal in een speelbos in de omgeving.

Terug van de wandeling speelden we een coöperatief spelletje. En ja, op zich vind ik het nobel dat er spelletjes zijn die de deelnemers aanzetten tot samen werken, maar geef mijn toch maar een goed ouderwets spel Risk, waar ik mijn tegenstanders genadeloos in de pan kan hakken.

En toen kwam de jongste dochter thuis, omgetoverd in een prachtige eenhoorn. In mijn tijd hadden we wel niet zulke fancy verjaardagsfeestjes!

De jongste dochter wilde heel graag haar vlechtkunsten tonen en mijn vriend werd meteen meegetrokken in het bad. Ook hij moest leren vlechten. En zo kwam het dat er een vlechtwedstrijd met mijn haar werd uitgevochten. Winnaar: de jongste dochter van onze vrienden! Al bracht mijn vriend het er beter vanaf dan ik had gedacht.

En toen was het tijd om weer naar Leuven terug te keren. Een fijne dag, zelfs al liet de zon het afweten.

Sinatra en Baracca

Gisterenavond ging ik op stap in Leuven met de (veel) jongere zus van onze kameraad die naar de USA is geëmigreerd. Via haar instagram stories merkte ik dat ze er behoefte aan had om even haar hart te luchten. En als specialist in long distance relaties wilde ik graag mijn ervaringen delen met haar.

We startten de avond met een lekkere cocktail bij Sinatra. Ondertussen is het bestaan van deze cocktailbar in de Mechelsestraat helaas geen goed bewaard geheim meer, want ik kon nog net het laatste tafeltje bemachtigen. Ik genoot van een heerlijke pisco sour terwijl mijn gezelschap haar hart luchtte.

Vervolgens begaven we ons naar Baracca voor het avondmaal. Ik blijf toch altijd een beetje een dubbel gevoel hebben bij dit restaurant. Het is me allemaal net iets té glad en té hip. En ja, de gerechten zijn zeker lekker, maar misschien ook wel nét te duur voor wat je krijgt (alleen de sorbet viel tegen, daar zaten echt te veel ijskristallen in). Maar de zus van onze kameraad komt er graag, dus dat is het belangrijkste.

We deelden samen de volgende gerechten:

Melanzana: gepofte aubergine, zwarte olijf, knapperige rijst, furikake:

Linguine vongole:

Pizza Peppa Pig:

Ijs als dessert:

De avond vloog voorbij en toen was het al tijd om afscheid te nemen. Haar ouders waren zo vriendelijk om mijn tafelgenote te komen ophalen op de Vismarkt. Fijn om nog even een babbel met haar ouders te kunnen slaan, want ik heb fijne herinneringen aan onze gezamenlijke avonturen in New York.

Sushi at Goofball’s!

Altijd een plezier om in goed gezelschap van een fijne maaltijd vergezeld van een lekker glas wijn te kunnen genieten. En amai, die twee jongens worden groot!

Een onverwachte romantische date bij Dumon

Gisterenavond hadden we afgesproken met onze vrienden uit Wijgmaal om samen te dineren bij Dumon. Een afspraak die letterlijk al maanden in onze agenda stond. Helaas, het noodlot sloeg toe. Mijn vriend en ik stonden op het punt om te vertrekken toen we telefoon kregen: de jongste zoon van onze vrienden was diezelfde avond uitgenodigd op een verjaardagsfeestje en was van de trampoline gevallen, ongeveer een kwartier na aankomst, en had veel pijn aan zijn ellenboog. Onze vriendin was dus met haar zoon onderweg naar spoed, terwijl onze kameraad thuis zat te nagelbijten. Afhankelijk van de diagnose van de spoedarts (hopelijk was het een kneuzing) hoopten onze vrienden alsnog naar Dumon af te kunnen zakken. Ik had al zo’n donkerbruin vermoeden dat het wel eens erger dan een kneuzing kon zijn, maar we gaven er de voorkeur aan voorlopig positief te blijven.

Ik belde naar Dumon om de situatie uit te leggen en te zeggen dat we een half uur later zouden komen en aan te geven dat de mogelijkheid bestond dat we maar met twee in plaats van met vier zouden zijn. Mijn vriend en ik namen de taxi naar Dumon om daar op onze vrienden (die vlakbij wonen) te wachten. Terwijl we genoten van het aperitief, wachtten we vol ongeduld tot er meer nieuws zou zijn. Helaas, het nieuws was niet goed: een complexe breuk aan de ellenboog, die overnachting in het ziekenhuis noodzakelijk maakte, want de zoon van onze vrienden zou de dag nadien al meteen onder het mes moeten.

Mijn voorgevoel werd dus bewaarheid. Doodjammer, want die uitstapjes naar Dumon met ons vieren (of soms zessen) zijn ondertussen traditie geworden.

Omdat we verder niets voor onze vrienden en hun zoon konden doen, buiten ons medeleven meedelen en duimen dat de operatie vlot zou verlopen, beslisten mijn vriend en ik om er alsnog het beste van te maken. En zo hadden we dus een onverwacht romantische avond met twee bij Dumon.

Appetizers:

Gerookte paling, witte en groene asperges, peterseliecoulis, palingmousse, viseitjes:

Sint-Jacobsvruchten, aspergecrème, ricotta, rijstkrokantje, tuinboon, erwt:

Lamskroon, krieltjes met look, courgette, asperges, peterseliewortel, lamsjus, wortelcrème:

Kaasbordje:

De vijf seizoenen van Bart Moeyaert

Na het Media.forum haastte ik mij naar huis om de managementvergadering van woensdagochtend voor te bereiden. Ik had immers last minute besloten mijn collega te vergezellen naar de première van ‘De vier seizoenen van Bart Moeyaert‘ in het STUK. Mijn collega is sinds haar kinderjaren een grote fan van deze schrijver en kreeg de tickets van een vriendin die moest afhaken. Ik twijfelde nog even, want meestal neem ik geen avondafspraken aan vóór een managementvergadering, maar hey, een mens leeft maar één keer en ik kon mijn collega toch niet alleen laten rondzwerven in mijn thuisstad?

De documentaire is verrassend pakkend en raakt op niet-sentimentele wijze moeilijke thema’s als verlies en rouw aan. Ik miste in de documentaire wel de aanwezigheid van andere mensen. Nu leek het alsof de schrijver/dichter zich heel alleen op de wereld bevond. Maar goed, dat maakt de documentaire misschien net zo bijzonder. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ikzelf geen enkel boek van Bart Moeyaert gelezen heb, maar de documentaire prikkelde zeker mijn nieuwsgierigheid.

Na afloop van de vertoning dronken mijn collega en ik nog een glas in het STUK. Geheel onverwacht kwamen we daar een collega tegen die met haar vriend en een kameraad zomaar het STUK binnen gewaaid kwamen. Mijn collega slaagde erin om op de foto te gaan met haar vroegere idool en ik bediende maar al te graag de camera. Een mooi aandenken aan een spontane avond. En die managementvergadering heeft er zelfs niet onder geleden, want we hielden het zedig op twee glaasjes wijn.

Herculaneum en Museo Archeologico Nazionale di Napoli – 8 april 2024

Vandaag ontbijten we weer buiten op de gezellige binnenkoer van onze B&B. Ik begin dat zoete ontbijt al wat beu te geraken, maar gelukkig is er fruitsla en yoghurt om me toch het gevoel te geven dat ik iets gezond binnen heb.

Vandaag staat er een bezoek aan het Herculaneum op het programma. Het vriendelijke meisje dat werkt in onze B&B gaf ons de tip om op te stappen in het station van Porta Nolana. Een tip waarvoor we haar zeer dankbaar zijn, want wij hebben geen enkele moeite om een zitplaats voor ons zessen te vinden in het treinstel dat eigenlijk meer de layout heeft van een metrostel. De volgende halte stroomt ons treinstel vol met toeristen die bijna allemaal mogen rechtstaan.

De rit naar het Herculaneum verloopt vlotjes en het is een tiental minuutjes wandelen van het station naar de ingang van de site. Voordat we aan ons bezoek beginnen, lassen de dames van ons gezelschap nog een sanitaire stop in. We moeten lang aanschuiven, want er zijn maar twee toiletten voor gans de site. En jawel, geen spoor van een toiletbril te bekennen.

Het Herculaneum zelf overtreft onze verwachtingen. De site is kleiner dan Pompeï, maar veel mooier en een pak minder druk. Er zijn meer fresco’s en mozaïeken nog op de site zelf te bewonderen. Het is ook fijn om deze plek op eigen tempo te kunnen verkennen, zonder je zorgen te moeten maken dat je de groep en de gids uit het oog verliest. Indrukwekkend om te zien hoeveel lager de site ligt dan de omliggende huizen en hoeveel de kustlijn opgeschoven is na al die eeuwen. Een groot gedeelte van de site is nog onontdekt, omdat de restanten van de oude stad zich onder de omringende huizen bevinden. Wie weet welke schatten zich daar nog verbergen? Als je twijfelt tussen een bezoek aan Pompeï of aan het Herculaneum, ga dan zeker voor het Herculaneum. Je zal het je niet beklagen.

Continue reading →

Food, wine and friends

Meer heeft een mens niet nodig om er een gezellige avond van te maken! Met dank aan Convento Food voor de heerlijke maaltijd en onze Leuvense vrienden voor het uitmuntende gezelschap. Die fruitwijn op basis van krieken van Wijngoed Choupette was de perfecte afsluiter voor bij het dessert. Extra punten omdat de wijn van Belgische makelij was.

Pompeï en Vesuvius – 7 april 2024

Na het ontbijt dat er, op de vulling van de croissant na, exact hetzelfde uitziet als gisteren, trekken we onze wandelschoenen aan voor een daguitstap naar Pompeï en de Vesuvius. We zetten er flink de pas in naar de plaats van afspraak: het Terminus Hotel op Piazza Giuseppe Garibaldi.

Daar aangekomen worden we met een gelijkaardig chaotische situatie geconfronteerd als aan de ingang van Napoli Sotteranea twee dagen geleden. Overal staan groepjes mensen te draaien, maar nergens is er een visuele aanwijzing die ons naar de exacte plek van afspraak kan leiden. Geen bord met de naam van het bedrijf dat de uitstap regelt, niks. Uiteindelijk komt er dan toch een meisje in een Barbie t-shirt opduiken die namen begint af te roepen van een papieren lijst op een klembord. Het is meteen duidelijk dat het stevig druk zal zijn in Pompeï, want groep na groep vertrekt naar de bussen die staan te wachten.

Na lang nagelbijten, worden dan eindelijk onze namen afgeroepen. Ik vreesde al even dat de op voorhand geboekte en betaalde uitstap een scam was. Met wat vertraging worden we vervolgens naar een grote toeristenbus gebracht.

De rit naar Pompeï zelf verloopt vlot. Aangekomen op de parking blijkt dat ons vermoeden bevestigd wordt: de parking staat stampvol. Dat belooft… We worden naar een kraam vlakbij de eetgelegenheden en toeristenshops geleid en nemen daar onze oortjes in ontvangst. Voordat we beginnen aan het bezoek, wijst de gids ons de weg naar een gratis toilet in een hotel vlakbij. De toiletten (zonder bril, uiteraard) bevinden zich in de kelder van het hotel. Om bij de toiletten te geraken, passeren we tientallen vitrines met allerhande souvenirs in de kelders van het hotel. De overtreffende trap van toeristisch.

Uiteindelijk start de rondleiding in Pompeï zelf pas om 11.40u. Het is uiteraard fantastisch om rond te kunnen lopen op deze prachtige historische site, maar de gigantische hoeveelheid toeristen is toch een serieuze domper op de ervaring. Doordat er zoveel volk is, is het niet altijd evident om de gids met haar kleine gele paraplu terug te vinden. En jawel, terwijl ik nog snel een aantal foto’s neem in een villa, ben ik opeens de groep kwijt. Tot mijn grote horror, want de gsm-ontvangst op de site is bijna onbestaande.

Door een gelukkig toeval heb ik echter net één streepje ontvangst en slaag ik erin mijn vriend te bereiken die me kan zeggen waar de groep is. Oef! Sommigen in onze groep hebben echter minder geluk dan ik. Een vrouw raakt onderweg haar man kwijt en we vinden hem pas terug aan de ingang/uitgang op het einde van de rondleiding. Jammer van het geld dat die mensen betaald hebben voor de gids, denk ik dan.

Het is jammer, maar het systeem met de oortjes werkt niet goed, waardoor ik de gids niet altijd even goed kan verstaan. Het is duidelijk dat er niet echt veel geld geïnvesteerd is in het microfoontje van de gids en de headset voor de toeristen.

Wat mij het meest zal bijblijven van het bezoek aan Pompeï zijn de afgietsels van de lijken van mensen die gestorven zijn door de vulkaanuitbarsting en wiens laatste momenten voor de eeuwigheid bewaard zullen blijven. De gedachte aan hun doodsstrijd doet me rillen, ondanks de warme temperatuur op de site. Van een heel andere orde is het bordeel (te vinden door de penissen te volgen die aangebracht zijn in de bestrating) dat zowaar een menukaart heeft met allerlei standjes waaruit de zeelieden die hier aanmeerden en geen Romeins spraken, konden kiezen. Aan de lange rij wachtenden bij dit huis te zien, is dit gebouw duidelijk de favoriet van elke gids. 😉