Deze voormiddag woonde ik het Groot Onderhoud bij in het BMCC in Brugge. Oorspronkelijk had ik gepland gans de dag deel te nemen, maar omdat mijn mailbox ontploft was na een lang weekend in Porto, besloot ik wijselijk na de keynote speeches en de (bijzonder karige, het moet gezegd) lunch naar huis te keren om in de namiddag aan mijn mailachterstand te knabbelen. Bijzonder gecharmeerd door de keynote van Jonas Roelens, historicus en schrijver, die enkele hardnekkige middeleeuwse clichés doorprikte. Bijzonder boeiend en een herinnering dat desinformatie van alle tijden is.
Kuisheidsgordels in de middeleeuwen blijken een verzinsel van (jullie geloven het nooit) dr. Kellogg’s te zijn. De man vond masturberen trouwens des duivels.
Mijn lunch was een samenraapsel van de restanten uit bijna leeggeplunderde saladekommen:
Fenomenaal uitzicht op het mooie Brugge:
En de fijne wandeling terug naar het treinstation:
Gisteren woonde ik de feestelijke opening bij van de eerste editie van RHIZOMA – biënnale voor hedendaagse kunst in MASEREEL. Door werken aan het spoor moest ik een vervangbus nemen tussen Herentals en Geel, maar dat verliep (tegen de verwachtingen in) vlotjes. Ik kwam zelfs stipt op het voorziene tijdstip van 14.05u aan in Geel. Als het goed is mag het ook gezegd worden!
In Geel stonden een collega en zijn vriendin mij op te wachten met de wagen om samen te carpoolen naar MASEREEL in Kasterlee. De titel van de eerste editie van de biënnale voor hedendaagse kunst is ‘Our Future Is To Live With Bruises‘. Deze zeer actuele titel ontleende RHIZOMA aan een zin uit het gedicht ‘Diaoptasia – Our Future Will Be‘ van multidisciplinair kunstenaar Otobong Nkanga, die zelf met nieuw werk aanwezig is op de biënnale.
Spijtig genoeg zat het weer niet mee. En dat is een understatement. Na al die prachtige, droge voorgaande weekends viel de regen nu met bakken uit de lucht. Alles behalve ideaal voor deze biënnale waarvan de werken verspreid staan over vijf binnen- en buitenlocaties. De speeches moesten om wille van het slechte weer ook naar binnen verhuizen. Gelukkig was ik voorzien van een goeie regenjas, al had een extra paraplu zeker geen kwaad gekund.
Uiteindelijk bleven mijn collega’s en ik hangen onder de party tent bij de caravan met Italiaanse wijnen en waagden we ons niet aan een wandeling langs de buitenlocaties. Dat gaf ons wel de gelegenheid om te proeven van het mooie assortiment van Italiaanse wijntjes. De rosé prosecco en de primitivo waren mijn favorieten. En omdat zoveel mensen afhaakten door het slechte weer, verzamelde ons groepje veel extra drankbonnetjes, waardoor we heel de namiddag gratis dronken. Al had ik een extra portie dumplings zeker nog gewaardeerd.
Een collega was zo vriendelijk om mij na de laatste prosecco af te zetten aan het station van Lier, waar ik letterlijk mijn trein naar Leuven voor mijn neus zag wegrijden. Dan maar overstappen in Berchem, waar ik mezelf op een smoothie trakteerde. Kwestie van toch ook iets gezonds te drinken. 😉
Gisteren carpoolde ik samen met een bende collega’s uit Leuven naar den Oven in Boom voor de uitreiking van de Ultimas 2024. De uitreiking had een facelift gekregen, waardoor de nadruk veel meer kwam te liggen op de bekendmaking van de winnaars in aanloop naar de show, dan op de show zelf. Een begrijpelijke beslissing om de schwung in de show zelf te houden, maar als neveneffect had dit wel dat, naar mijn aanvoelen, de winnaars niet voldoende tijd hadden om zelf een woordje te zeggen op het podium. De ene na de andere winnaar kwam het podium op, om datzelfde podium vervolgens na een minuut of vijf alweer te verlaten. Ik geraakte zowaar het overzicht kwijt.
Zullen me bijblijven:
Het prachtige muzikale nummer aan het begin van de show:
Lieke De Vry, winnares Circus die haar steun betoonde aan het Palestijnse volk:
De charmante jongedame in het blauwe bloemenkleedje van PLEK35, de makers van de Ultima award, die de awards mocht overhandigen:
Marijke Pinoy, die de Ultima voor Algemene Culturele Verdienste kreeg. Wat een ongelooflijk slimme en welbespraakte dame!
Alle winnaars op een rijtje:
Het lekkere, volledig vegetarische eten van EetClusief:
De boot van Boom:
Het was alleszins een supertoffe avond met fijne gesprekken in een mooi kader. Heel dankbaar dat ik de gelegenheid heb om naar zulke fijne events te gaan. Alleen jammer dat de locatie in Boom niet met het openbaar vervoer te bereiken was.
Na ons bezoek aan de Saffraanboederij gisteren bleven mijn vriend en ik logeren bij zijn ouders in Herentals. Makkelijk, want zo moesten we ons niet haasten om de laatste trein te halen en konden we na het vertrek van al dat jonge geweld rustig onder ons vieren napraten.
Zondagen dienen om uit te slapen, dus we bleven lekker lang in bed liggen, om vervolgens op het gemak buiten op het terras te ontbijten met zelfgemaakte granola en fruitsla.
Na deze gezellige brunch maakten we een wandeling doorheen de bossen van Herentals en verder naar Kasteel Le Paige waar we de tentoonstelling Puur-Natuur van Roger Cools en Viv Decorte meepikten. De tentoongestelde werken waren naar mijn mening eerder middelmatig, maar hier en daar zat er wel een leuk werk tussen. En de mooie voorjaarsbloeiers in het park rondom het kasteel maakten het sowieso de moeite van een bezoek waard
En dankzij de NMBS raakten we zonder problemen terug in Leuven.
Gisteren maakten mijn vriend en ik samen met zijn familie een uitstapje naar een saffraanboederij in Morkhoven. Eerlijk waar, ik was mij er zelfs niet van bewust dat je saffraan kon oogsten in België. Ik associeerde deze dure specerij met landen als Iran en Afghanistan. Maar kijk eens aan, je kan dus ook saffraankrokussen planten in ons eigen Belgenlandje.
Het enthousiasme waarmee het echtpaar dat de boerderij uitbaatte, ons vertelden over hun saffraankrokussen en het geduld en de liefde die ze in hun werk steken, maakten van dit bezoek een zeer fijne belevenis. Want saffraan oogsten is alles behalve evident: voor 1 gram saffraan, zijn ongeveer 170 bloempjes nodig en 1 gram saffraan bevat een 500-tal krokusstampers. De krokusstampers, die zorgen voor de prachtig gele kleur als je saffraan gebruikt, worden met de hand verwijderd uit de bloempjes en ook het oogsten van de krokussen zelf gebeurt volledig met de hand. Een werkje dat niet bepaalde goed is voor de rug en de knieën.
Ook leuk: we mochten na de rondleiding op de boerderij en de uitleg over het ganse proces proeven van huisgemaakte saffraanhapjes: een aperitiefdrankje met de welluidende naam Rode van Morkhoven, asperges en panna cotta. Heerlijk! Natuurlijk konden we het niet laten een POM au safran te kopen, een variant op de Franse pommeau.
Na dit bezoek keerden we terug naar het huis van de ouders van mijn vriend voor een fijn aperitief op hun zonnig tuinterras en lekkere huisgemaakte pasta met kip en spinazie. Helaas, zonder saffraan in verwerkt. 😉
Aangezien het weekend zich zonnig aandiende, stelde ik aan mijn broer en zijn vriendin voor om in de namiddag samen te gaan wandelen. Kwestie van een gezonde eetlust op te wekken tegen het avondmaal. Ik deed een paar suggesties en de vriendin van mijn broer pikte er de Speelbergwandeling uit. Een wandeling die ondertussen geen geheimen meer heeft voor ons, maar die mooi is in elk seizoen. Mijn vriend en ik ontleenden twee elektrische blue-bikes aan het station van Leuven en fietsten gezwind naar het startpunt van de wandeling waar we mijn broer en zijn vriendin troffen.
De wijngaarden lagen er nog een beetje kaal bij, maar de voorjaarsbloeiers waren uitbundig van de partij en de zon maakte dat de prille groene kleuren geweldig goed tot hun recht kwamen. En aangezien mijn broer een fanatieke fan van ObsIdentify geworden is, moesten we natuurlijk stoppen bij elk onbekend bloemetje of plantje. Zo leert een mens al eens wat bij!
Na de wandeling fietsten mijn vriend en ik met onze elektrische blue-bikes terug naar Leuven om daar ongeveer op hetzelfde moment aan te komen als mijn broer en zijn vriendin, die met de wagen waren. We troffen elkaar in de Express GB omdat de vriendin van mijn broer zin had in cola en dat is iets wat mijn vriend en ik niet standaard in huis hebben. We haalden de (simpele) aperitiefhapjes boven en kozen welke gerechten te bestellen bij mijn favoriete Leuvense Chinees: Chen’s restaurant in Kessel-Lo. Bij het eten trokken we een lekker flesje Italiaanse wijn open en naar goede gewoonte sloten we af met een glaasje whisky. Lang leve de zon!
Deze avond had ik het voorrecht de generale repetitie van de opera Bovary te kunnen bijwonen in het Théâtre National. De combinatie van de muziek van de Belgische componist Harold Noben en de literaire klassieker van Gustave Flaubert leveren een verrassend actueel spektakel op, waar alles draait rond de magnetische persoonlijkheid van madame Bovary die zich probeer te onttrekken aan de banaliteit van haar saaie bestaan en huwelijk. Vond ik het personage van madame Bovary sympathiek? Niet meteen, maar ik kan me wel voorstellen dat in de tijd waarin de roman zich afspeelt het voor vrouwen alles behalve eenvoudig was hun dromen te realiseren. In die zin heeft het stuk een feministische ondertoon. De opera zelf is magnifiek, de enscenering is inventief en de muziek is geweldig. Carme Portaceli stort zich vol overgave op de hoofdrol en weet moeiteloos de aandacht naar zich toe te zijn. Wat een talent!
Ik heb er alleszins oprecht van genoten en hoop dat zulke opportuniteiten nog vaak mijn pad zullen kruisen.
Gisteren spoorde ik met onze Leuvense kameraad en zijn twee dochters richting Brussel-Centraal om een concert van Hania Rani bij te wonen. Een tijd geleden liet onze kameraad ons haar muziek horen en vertelde hij dat hij een grote fan was van deze pianiste/zangeres. Dus voegde ik wat nummers van Hania Rani toe aan mijn Spotify playlists en kreeg ik niet veel later de melding dat ze naar Brussel kwam voor een concert. Meteen tickets gekocht voor mijn kameraad en zijn twee dochters en nu was het dan eindelijk zover.
Voordat we naar Brussel vertrokken aten we op mijn appartementje samen afhaalspaghetti van Bavet en deelden mijn kameraad en ik een flesje rode wijn. Alles was perfect geregeld voor een fijne avond, al was ik alleen even uit het oog verloren dat de NMBS vanaf 22u opnieuw staakte en we dus na het concert niet met de trein terug in Leuven zouden geraken. Gelukkig bestaat er zoiets als TaxisVerts!
Vanaf Brussel-centraal wandelden we door het Warandepark richting het Koninklijk Circus en jawel, vlak voordat we daar aankwamen werd ik zowaar aangevallen door een verdwaald paaltje. En voordat ik het wist lag ik op de grond. Dat begint zo langzamerhand een traditie te worden! Zal me leren om in de toekomst voor mij te kijken!
Het concert zelf was echt fenomenaal. Ik had een sobere voorstelling verwacht met enkel Hania Rani en haar piano, maar ze had een heel ensemble aan muzikanten mee, één vleugelpiano, één buffetpiano en een keyboard. Door gebruik te maken van loops wist ze het Koninklijk circus moeiteloos in te pakken met haar bijzondere klanken
Betoverend.
En dankzij TaxisVerts geraakten we zonder problemen op een deftig uur weer in Leuven!
Na mijn bezoek aan het Wintercircus en De Vooruit in de voormiddag, zocht ik een plekje om in de namiddag remote te werken in Gent. Vervolgens spoorde ik samen met een Gentse collega naar het mooie, maar iets te verre Kortrijk voor de feestelijke opening van Abby.
Na een fijne wandeling van het station naar de voormalige abdijsite, kwamen we net op tijd aan voor de officiële onthulling van ‘Wilting Flower #5‘ van kunstenaar Daan Gielis in de binnentuin van Abby. Vervolgens brachten we eerst een bezoek aan het splinternieuwe museum. Jammer genoeg kon ik niet gans het museum bezoeken, omdat het personeel ons met aandrang vroeg ons naar de feesttent te begeven voor de toespraken en een panelgesprek. Ik ben dus zeker van plan om nog eens terug te keren en het nieuwe gebouw en de tentoonstellingen op mijn gemak te bewonderen. Ik kan alvast zeggen dat ik een grote fan ben van de architecturale keuze voor eenvoud, die perfect bij de site past. Ik kijk alvast uit naar het moment dat de tuin volgroeid zal zijn.
De hapjes op de receptie waren eerder karig, gelukkig werden er, na de veel te lange toespraken, frietjes in een puntzak geserveerd. Normaal ben ik niet zo’n frietjesfan, maar honger in de beste saus.
Heel lang kon ik echter niet blijven plakken op de receptie, want er wachtte mij nog een lange treinrit terug naar Leuven. Gelukkig had ik tot Brussel-centraal gezelschap van een aantal boeiende mensen waardoor de treinrit zo voorbij vloog.
