Proficiat dr. Dikkie!

img_6547

img_6577

Aan de kuchjes en de tics te merken,Β  was hij duidelijk zenuwachtig, (toen nog) doctorandus Dikkie. En misschien was het niet zo politiek correct om de zwarte mannetjes in zijn presentatie met meer ziektes op te zadelen dan de niet-zwarte mannetjes πŸ˜‰ , maar hij heeft het goed gedaan. De presentatie was duidelijk en begrijpbaar, zelfs voor iemand zoals ik, die al jaren geen statistiek meer gedaan heeft. En Dikkie kreeg van Bart De Moor het beste compliment ever: deze doctoraatsthesis was zo goed dat hij geschreven kon zijn door een ingenieur. πŸ˜‰

Proficiat doctor Dikkie!

10 jaar

Ongelooflijk. Het lijkt nog helemaal niet zo lang geleden: die eerste kus, die eerste weken toen alles nog nieuw en avontuurlijk was. We zijn veranderd sinds die dag. Volwassener geworden. Het zorgeloze is verdwenen. Het waren geen tien jaar met alleen maar rozengeur en maneschijn. Maar ik meen te mogen zeggen dat de minder mooie momenten ons sterker gemaakt hebben.

Bedankt om mijn rots in de branding te zijn, schatje!

Fish out of water

Meestal ga ik ervan uit dat ik mij, door mijn brede interessesfeer, in elk soort gezelschap redelijk uit de slag kan trekken. Ik heb een hoofd voor faits divers, dus meestal vind ik wel een aanknopingspunt voor een gesprek.

Deze middag bevonden mijn vriend en ikzelf ons in een gezelschap waar ik dat aanknopingspunt totaal miste. De nationale voetbalcompetitie volg ik al een tijdje niet meer. Ik weet zelfs niet meer wie er tegenwoordig bij dat amateurploegje dat zich Rode Duivels noemt, sjot. Laat staan dat ik iets ken van de lagere afdelingen van de voetbalcompetitie. Ploegen, transfers, bestuursorganen, sportraden, het is mij allemaal vreemd. En daar zaten we dan, tussen de voetballiefhebbers en meer specifiek de supporters en organisatoren van het vrouwenvoetbal, te genieten van ons gratis warm buffet.

Gelukkig hadden we het weer nog om over te praten. πŸ˜‰

Zadelpijn

Vandaag waren we te gast bij vrienden in Limburg. Om de namiddag aangenaam door te brengen, deden we een fietstochtje. Daarbij daagden we de weergoden uit, want er was regen voorspeld en de lucht had een dreigend grijze tint. Gelukkig bleven we op onze tocht over het fietsknooppuntennetwerk gespaard van nattigheid. Het was een hele belevenis: met drie volwassenen en drie kindjes op stap. Een kinderzitje achteraan voor het oudste meisje en de twee jongens in de fietskar achteraan. De mama van pluimgewichtje is een heldin. Ongelooflijk hoe zij dat allemaal klaarspeelt.

Om wat de bekomen van de inspanningen (vooral de supermama had het op een stukje vals plat zwaar), aten we een lekkere pannenkoek in een taverne waar de gemiddelde leeftijd zo rond de zeventig jaar bedroeg. Het smaakte er niet minder om. πŸ˜‰ Op de terugweg nam ik een deeltje van de last van vriendin L over. Oudste dochter M (al viier jaar!) mocht plaatsnemen in het kinderzitje achterop mijn fiets. Meteen ook de allereerste keer dat er een kleuter bij mij achterop zat. Een unicum. M gedroeg zich de ganse tocht naar huis voorbeeldig. Al keek ze wel geregeld achterom om te controleren of de mama nog volgde.

Fietsen verleer je niet en dat is maar goed ook, want het moet meer dan drie jaar geleden zijn dat mijn zitvlak nog eens in contact kwam met een fietszadel. Conditiegewijs ging het prima. Geen druppeltje zweet gelaten (kon ook moeilijk, want ik denk dat ons tempo zo laag lag dat we zelfs te voet te volgen waren). Maar ojee, mijn gat doet zeer! Mijn billen zijn zachte bureaustoelen gewoon en geen harde zadels. Zadelpijn, ik weet nu wat het is.

Concert

Na elk geslaagd concert zeg ik telkens weer: dat moeten we meer doen. Helaas gaat er dan weer een jaar of zo over voordat we die woorden effectief in de praktijk omzetten. De enige reden dat de concertloze periode deze keer doorbroken werd, is omdat het lot wilde dat ik vrijkaarten won. Ik denk dat ik eens meer aan wedstrijden ga deelnemen.