24 december is een dag waarop er traditioneel niet al te veel gebeurd in mijn leven. Meestal werk ik nog die dag en ga ik eventueel op die allerlaatste werkdag van het jaar nog iets drinken met collega’s. Aangezien mijn vriend en ik niet gelovig zijn, vieren wij kerstavond niet en spenderen wij die avond meestal in de cinema of kijken we thuis een filmpje.
Dit jaar zag mijn kerstavond er lichtelijk anders uit dan gewoonlijk. Als mijn geheugen me niet bedriegt, moet het van mijn studententijd geleden zijn dat ik mij op kerstavond in mijn ouderlijk huis bevond. Veel nuttigs deed ik niet: ik deed een vergeefse poging om wat uit te slapen, blogde, werkte ‘s middags samen met mijn vader wat etensrestjes weg en genoot van een lekker dessert van bij de bakker.
In de namiddag bracht mijn vader mij naar Hasselt station zodat ik daaruit een rechtreekse trein naar Herentals kon nemen (de Kempen zijn niet bepaald goed ontsloten met het openbaar vervoer). Een uur later was de avond reeds gevallen en stond de moeder van mijn vriend me op te wachten in het station van Herentals.
We aten samen een boterhammetje en wachtten op mijn vriend die om 20.05u op Brussels Airport landde en van daaruit de trein naar Herentals zou nemen. Tweeënhalf uur nadat hij op Zaventem geland was, kwam hij aan in het station van Herentals. En dat voor een afstand van amper 40 kilometer. Omdat hij per sé niet wilde dat we hem in Zaventem kwamen ophalen met de wagen…
Enfin ja, 24 december stond dit jaar dus vooral in het teken van de reünie met mijn vriend, die voor een dikke week op vakantie is in België, alvorens hij weer naar Genève terugvliegt. We gaan alleszins proberen optimaal van deze vakantie te profiteren, want daarna zullen we elkaar een tijdje niet meer zien.
Na een heerlijk relax ontbijt bij B&B K²AVA, pakte ik al mijn spullen bijeen en hielp de vriendelijke uitbater van de B&B mijn koffer naar beneden dragen. Een busrit en twee treinoverstappen later, kwam ik aan in Limburg, alwaar mijn broertje mij kwam afhalen aan het station.
Hoofddoel van dit bezoek was de door omstandigheden uitgestelde lunch met mijn vader inhalen. We reden naar The Square, waar we eerder al lekker gegeten hadden. Helaas viel de wildsuggestie (fazantfilet met truffel, boschampignons en witloof) echt tegen. Het vlees was veel te droog en de saus trok op niet veel. Ik vond het ook vreemd dat de truffel op een bordje apart werd geserveerd. Jammer, maar ik denk niet dat ik na deze ervaring nog zal terugkeren naar The Square.
Verder was het een behoorlijk rustig dagje, ideaal om wat te recupereren van de voorbije drukke dagen. ‘s Avonds maakte mijn schoonzusje een overheerlijke vegetarische pizza klaar, zoveel beter dan wat ik ‘s middags gegeten had!
Natuurlijk sloten we de avond af met een glaasje whiskey. Geen Schotse ditmaal, maar Ierse, zoals de extra ‘e’ al doet vermoeden. Niets beter dan een glas Teeling whisky om stiekem plannen voor een city trip naar Dublin te maken.
Eeuwen geleden dat ik nog eens zo’n vragenlijstje (vroeger beter bekend als blogstokje) heb ingevuld. Koen stelde een aantal interessante vragen en ik doe hierbij mijn best om daar zo’n eerlijk mogelijk antwoord op te formuleren.
1. Wanneer heb je voor het eerst gevlogen?
De allereerste keer dat ik voet op een luchthaven zetten en vervolgens in een vliegtuig stapte was ik 17 jaar. Ik was pas afgestudeerd aan de middelbare school en we gingen met een groep medeleerlingen voor veertien dagen naar Griekenland. De reis zelf was geen onverdeeld succes (de sfeer in de groep zat niet goed, we sliepen tussen kakkerlakken en mijn vriendin en ik werden door de leerkrachten onterecht beschuldigd van iets wat we niet gedaan hadden), maar het vliegen zelf vond ik geweldig. En dat vind ik eigenlijk nog steeds.
2. Waar ging je voor het eerst naar school? In Berbroek, een boerengat in Limburg, alwaar ik als peutertje in het onthaalklasje de eerste dag uren hartverscheurend huilde om mijn mama. Gelukkig was dit verdriet snel verteerd en had ik mij de tweede dag al helemaal verzoend met deze nieuwe routine in mijn leven. Zoveel leuk speelgoed om mee te spelen en nieuwe kindjes om te leren kennen! Buiten die eerste schooldag ben ik eigenlijk altijd graag naar school gegaan.
3. Waar (en wanneer) ging je voor het eerst zonder ouders op vakantie? De logeerpartijen bij mijn nonkel in Antwerpen zal ik voor het gemak niet meerekenen. De eerste échte vakantie in het buitenland zonder mijn ouders was een CM-vakantie in Maloja in Zwitserland met een groep bestaande uit enkel meisjes. Ik zat toen in het tweede middelbaar. Ik herinner me dat ik de eerste avond een beetje heimwee had, maar verder was de vakantie een daverend succes. Ik maakte kennis met de bergen, nam deel aan mijn eerste huttentocht, danste op mijn eerste pyjamafuif (superbraaf in uitsluitend vrouwelijk gezelschap) en mijn kamergenootje vlocht voor de allereerste keer mijn haar in.
4. Wat weet je nog van de allereerste keer dat je alcohol dronk / proefde? Dat was in Pulderbos op het communiefeest van één van mijn Antwerpse neefjes. Er was een mysterieuze groene vloeistof (Pisang) die aan het fruitsap werd toegevoegd en ik had nog nooit in mijn leven zoiets lekkers geproefd. Ik ben dan ook verschillende keren terug gegaan voor een nieuw glas. 😉 Ik was toen vermoedelijk zeven of acht jaar.
5. Wat is de eerste single / lp / cassettebandje / cd die je zelf kocht (of kreeg)?
Goh, ik ben nooit echt een verzamelaar van muziek geweest, maar ik herinner me wel nog mijn allereerste single: ‘Respectable’ van Mel & Kim. Het was de bedoeling dat ik met nog een meisje van mijn klas zou meedoen aan een soundmixwedstrijd. Helaas bleek achteraf dat ze geen zin meer had om deel te nemen. Oh well, bespaarde me de moeite om die danspasjes in te studeren.
6. Wie was de eerste dode mens die je zag?
Ik denk dat dit de vrouw van mijn leerkracht aardrijkskunde was. Ik speelde toen mee in een muziekgroepje dat bijeenkwam in zijn huis. Vandaar dat ik zijn vrouw kende. Ze overleed vrij onverwacht, als ik het me goed herinner, want zo oud was ze niet. De vrouw in kwestie lag opgebaard in de kerk en ik ben haar de laatste groet gaan brengen. Ik herkende haar amper. Toen heb ik me voorgenomen dat ik zelf na mijn dood nooit zo tentoongesteld zou willen worden. Ik moet toen in het vijfde middelbaar gezeten hebben.
7. Weet je nog iets van de eerste keer dat je de zee zag?
Goh, een écht specifieke herinnering heb ik niet. Ik moet echt nog heel klein geweest zijn toen mijn vader en moeder me meenamen naar zee, maar ik weet wel dat de zee altijd een onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij heeft uitgeoefend. Het heeft me altijd gefascineerd om te weten wat aan de overkant van al dat water lag. Oja, en ik herinner me nog dat ik voor de allereerste keer tuinkers gegeten heb in het ondertussen al lang gesloten Hotel Wellington in Knokke: ik vond die rare groene sprietjes zo lekker dat ik de hele kom in mijn eentje heb opgegeten.
8. Waar stond het bed waarin je voor het eerst sliep nadat je je ouderlijk huis hebt verlaten?
Op mijn kot in studentenresidentie Johannes XXIII in Leuven.
9.Wie was de eerste niet-Vlaming – iemand met een andere culturele achtergrond – waar je mee hebt gepraat?
Om heel eerlijk te zijn, kan ik me dit niet herinneren. Ik ben altijd een kind geweest dat aangetrokken werd door exotische en nieuwe dingen. Schotelde je mij een nieuw gerecht voor, ik zat te popelen om dit te proeven. Bijgevolg vermoed ik dat ik vrij vroeg contacten gelegd zal hebben met kindjes die een andere taal of huidskleur hadden. Ik herinner me wel nog een nieuw kindje in mijn lagere school, een mulatje dat naast Nederlands ook Frans sprak. Ik deed niets liever dan zijn Franse woordjes nazeggen. Geweldig vond ik dat!
10. Wat was de eerste plek die je bezocht buiten Europa? Australië! Uitgebreid beschreven op deze blog. Kwestie van het meteen ver genoeg te zoeken.
Nu het Zwitserse avontuur in de achteruitkijkspiegel ligt, wil ik graag even stil staan bij de lessen die ik getrokken heb uit iets meer dan vier maanden Genève:
Werkloos zijn suckt. Hoe onnozel van mij om te denken dat een ‘break’ mij deugd zou doen. Na een maand was ik het thuis zitten, jobsites afschuimen en aan de lopende band sollicitatiebrieven schrijven al grondig beu. Hoe graag had ik een simpele interim job gedaan, al was het maar om uit het huis te zijn. Niets doen is niet voor mij, ik moet bezig zijn en het gevoel hebben dat ik een nuttige bijdrage lever aan de samenleving. En zelfs al had ik objectief gezien meer dan genoeg zaken om mij mee bezig te houden, ik haalde er niet de voldoening uit die ik gehoopt had.
Ik zou nooit een eenmanszaak kunnen opstarten en ganser dagen van thuis uit werken. Als ik te lang op mijn eentje thuis zit, begin ik mij op den duur geïsoleerd te voelen. Het sociale contact met de collega’s is enorm belangrijk voor mij.
Vrienden maken kan je overal. Naar het einde van mijn verblijf in Genève had ik het gevoel dat ik een mini-netwerkje aan vrienden aan het opbouwen was. Helaas doorkruiste mijn terugkeer het verder uitbouwen van dit netwerk.
Leven op één loon in een duur land is niet evident. Mijn vriend en ik moesten echt serieus op de centen letten, want we hadden afgesproken dat het niet de bedoeling was om in te teren op onze spaargelden. Op dit vlak was mijn verblijf ginder ontzettend leerzaam. Het heeft me doen inzien hoe goed we het op financieel vlak in België hadden en hoe fijn het is om niet twee keer te moeten nadenken over elke uitgave. Onze financiële toestand maakte ook dat we minder van Zwitserland hebben kunnen genieten dan we hadden gehoopt. Respect voor alle gezinnen die dag in dag uit met één inkomen moeten rondkomen.
Eens je aan een bepaalde levensstandaard gewend bent, is het niet makkelijk om het met minder te doen. Ons levenscomfort in Zwitserland lag een pak lager dan dat in België en de aanpassing daaraan verliep minder vlot dan verwacht. Het was niet zozeer het gebrek aan oppervlakte dat mij stoorde in onze woonst (al was een aparte slaapkamer zeker niet te versmaden geweest), maar vooral het ontbreken van bepaalde zaken die je in het normale leven niet eens opmerkt: mengkranen, een fatsoenlijke douche, een goed uitgeruste keuken, goede verlichting in de leefruimte en de keuken, een chauffage die individueel regelbaar is (yep, centrale verwarming in Zwitserland betekent dat de verwarming voor het hele gebouw effectief centraal geregeld wordt, dus geen mogelijkheid om die verwarming af te zetten), opbergruimte, een wasmachine en droogkast voor persoonlijk gebruik,…
Ik had het moeilijker dan verwacht om me aan te passen aan het wonen langs een drukke straat met veel lawaai en veel fijn stof. Mijn slaap was de eerste maanden echt niet goed. Gelukkig vond ik een middel dat hielp: rain sounds en Korean ASMR!
Vrijwilligerswerk doen, geeft mij een energieboost. Ik denk dat de mooiste herinneringen voor mij de momenten zijn dat ik vrijwilligerswerk gedaan heb.
Na de laatste werkdag van het jaar, spoorde ik met een paar collega’s richting Antwerpen. In Wilrijk organiseerden de zussen van mijn lieve vriendin uit Italië namelijk een verrassingsfeestje voor haar veertigste verjaardag. Normaal gezien had ik er niet bij kunnen zijn, maar door mijn vroeger dan verwachte terugkeer naar België, kon ik toch mee feesten.
Na de overstap in Berchem, bracht een kort treinritje van vijf minuten mij naar het bijzonder glamoureuze (kuch) station Antwerpen-Zuid. Nog een busrit later, kwam ik redelijk puffend aan in de B&B die ik voor de gelegenheid gereserveerd had. Omdat mijn vriendin samen met haar gezin en de ouders van haar man naar Italië over gekomen was, was er helaas geen plek voor mij om te blijven logeren in Wilrijk. Niet dat ik dat erg betreurde, want mijn kamer in B&B K²AVA was bijzonder mooi en voorzien van alle comfort (wat ik tegenwoordig meer op prijs stel dan vroeger). Gelukkig was de eigenaar zo vriendelijk mijn vrij zware valies vier verdiepingen de trap op te sleuren, want ik weet niet of ik de combinatie, valies, rugzak met twee laptops en draagzak met drie marmites boven gekregen zou hebben.
Na mijn spullen afgezet te hebben, was er nog een half uurtje tijd om even te relaxen en dan was het tijd om te vertrekken naar het huis waar het feestje zou plaatsvinden. De nachtelijke wandeling bracht mij doorheen een villawijk die mijn mond toch even deed open vallen. Kasten van huizen waarvan ik zelfs niet kon inschatten hoeveel keer ons appartementje in Genève erin zou passen. Achteraf hoorde ik op het feestje dat de meeste eigenaars van deze villa’s Indiërs waren die in de diamantsector werkten. Dat verklaart veel, natuurlijk.
Stipt om 19u belde ik aan. De deur werd open gedaan door één van de zussen van het feestvarken (die met een smoes weggelokt was van de feestlocatie). Ze had een baby’tje in de armen die ik niet direct kon thuisbrengen. Tot mijn grote schande bleek het de jongste van onze vriendin uit Italië te zijn. Hij was zo hard veranderd dat ik hem niet herkend had!
Op het feestje hadden zich ondertussen een paar oude bekenden verzameld. Het was, zoals altijd een fijn weerzien met de familie van mijn vriendin. Zo’n warme, hartelijke mensen, ik voel me altijd alsof ik een beetje deel uitmaak van de familie. Omdat ik op tijd wou zijn voor de verrassing en de reis van Brussel naar Wilrijk een hele onderneming was, had geen tijd gehad om iets te eten. Gelukkig had één van de drie zussen van mijn vriendin twee heerlijke quiches gemaakt. Ik hoefde dus niet te vrezen dat ik die prosecco op een lege maag zou moeten nuttigen. 😉
Hét allerbeste moment van de avond was uiteraard het gezicht van onze vriendin. Ze was totaal verrast toen ze de mooi versierde leefruimte zag, gevuld met vrienden, van wie ze er sommigen al een aantal jaar niet meer gezien had. Verrassing geslaagd!
Wat later op de avond breidde ons gezelschap tot mijn grote plezier uit met een paar oude bekenden. Natuurlijk sloot ik het feestje af en dit op het ongoddelijke uur: kwart na middernacht! Ik heb op dat vlak een reputatie hoog te houden, nietwaar? 😉
De dag voordien had ik een hoop kleren overgeladen van mijn grote koffer naar mijn handbagagekoffer, kwestie van die grote, zware koffer te kunnen achterlaten bij Goofball and friends en iet of wat lichter aan mijn ronde van Vlaanderen te beginnen. Doordat ik de marmites uit mijn handbagage had moeten halen, moest ik die in een zak apart meenemen. Iets minder praktisch en wellicht een groter risico dat er een stuk vanaf zou breken door al dat gesleur op en af de trein en de bus. Maar niets aan te doen.
Het voelde een beetje vreemd: mijne eerste volledige werkdag terug op mijn oude vertrouwde kantoor was meteen ook de laatste werkdag van het jaar. Iedereen zat volop tussen de verhuisdozen en deed verwoede pogingen om jarenlang opgestapelde dossiers te sorteren en in te pakken. Vandaag was de laatste dag om alles in dozen te krijgen. Tijdens de kerstvakantie zou de verhuisfirma dan alle dozen naar hun nieuwe plek brengen.
Ik zette me aan mijn vroegere bureau, een beetje uit nostalgie en omdat het de allerlaatste keer was dat ik zo dicht bij mijn oude collega’s kon vertoeven. Verder was het (begrijpelijk) niet echt een productieve dag. Ik maakte vooral van de gelegenheid gebruik om bij te praten met de collega’s en wat nauwer kennis te maken met mijn nieuwe team. Van ons IT-team kreeg ik op de valreep van het nieuwe jaar een gloednieuwe computer, waar ik uiteraard heel blij mee was.
‘s Middags had ik afgesproken met de vroegere teamverantwoordelijke van een deel van de mensen die ik zal leiden vanaf 1 januari. We genoten van een gezond slaatje in het Victor Café van Bozar en we bespraken in grote lijnen de werking van het team. Uiteraard was dit te veel informatie om in één klap te kunnen verwerken, maar het deed me oprecht plezier dat ze de moeite had genomen om ons gesprek voor te bereiden. Ik zal in de toekomst nog veel beroep moeten doen op haar expertise en het deed deugd te merken dat ze onze samenwerking ziet zitten.
Die eerste, laatste werkdag was alleszins voorbij voordat ik er goed en wel erg in had. Ik nam afscheid van mijn oude werkplek. Klaar voor een nieuwe uitdaging!
Dinsdagavond vloog ik terug naar België. Een onverwacht snelle terugkeer naar mijn geboorteland en mijn oude vertrouwde werkgever na een – toegegeven – mislukt avontuur in Zwitserland. Het was voor mij een harde confrontatie met het feit dat, ondanks mijn twee universitaire diploma’s, leidinggevende ervaring en talenkennis, niemand in Zwitserland op mijn competenties zat te wachten. Gelukkig was mijn vorige werkgever zo vriendelijk mij uit te nodigen om deel te nemen aan een bevorderingsprocedure en kan ik op de valreep van het oude jaar in een gloednieuwe functie als teamverantwoordelijke starten.
Met een grote koffer van 21 kilo en een kleine koffer voor de handbagage met daarin alles wat ik de komende maanden nodig heb om te overleven en drie marmites, stapte ik het vliegtuig op. Klaar om aan een nieuw hoofdstuk te beginnen in een nieuwe stad. De komende maanden zal ik immers doorbrengen op een onlangs gerenoveerde studio van een ex-collega in Borgerhout. Een gelegenheid om een andere wereldstad te leren kennen, want ons eigen appartement in Leuven in immers nog verhuurd tot half september.
Ik was blij dat ik nogmaals beroep kon doen op de gastvrijheid van mijn lieve vriendin Goofball en haar gezin. Mijn hart maakt telkens een sprongetje als ik de enthousiaste stemmetjes van haar twee zoontjes hoor. Ik voel me al bijna deel van de familie. Zelfs de babysitters zijn ondertussen al oude bekenden. 😉
We smulden gezellig samen van het vleesbrood met veenbessen dat Goofball had klaargemaakt en ik voelde de nervositeit uit mijn lijf wegebben. Uiteindelijk had ik, toen het nieuws van mijn terugkeer bekend gemaakt werd, niets dan positieve reacties ontvangen van mijn collega’s. Mijn fysieke terugkeer de volgende dag zou ongetwijfeld wat onwennig zijn, maar ik had er vertrouwen in dat het wel zou loslopen.
In 2013 (!) schafte ik mij voor onze Schotlandreis een nieuw paar wandelschoenen van The North Face aan. Meer dan vier jaar en vele wandelingen later, begonnen mijn wandelschoenen echter gaten te vertonen en ook de binnenkant begon te verslijten. Nog niet zo dramatisch dat je mijn sokken kon zien, maar lang zouden ze het beslist niet meer rekken. En met al de sneeuw die hier in Genève de laatste weken uit de lucht gevallen is, kwam de levering van mijn Campz pakje geen seconde te vroeg.
Hét grootste nadeel aan mijn vorige paar schoenen was bovendien dat de kleur vloekte met de meeste van outfits. Dat euvel is nu van de baan, want kijk eens wat een prachtige zwart-roze wandelschoenen vanaf nu mijn voeten sieren!
En natuurlijk werden mijn nieuwe schoenen meteen al aan een sneeuwwandeling blootgesteld:
Na enkele maanden serieus op ons geld gelet te hebben, vonden mijn vriend en ik dat we ons deze zaterdag wel een kleine uitspatting konden veroorloven. We hadden namelijk iets te vieren: ik ben er eindelijk in geslaagd een job te vinden! Een mooie job met heel wat verantwoordelijkheid en een nieuw team om te leiden. Helaas zit er een angeltje onder het gras: de job is in België. Hierdoor komt mijn Zwitserse avontuur nogal abrupt tot een einde. Aan de ene kant vind ik het jammer dat er hier in Zwitserland niets voor mij uit de bus gekomen is, maar aan de andere kant was het aanbod te interessant om te laten liggen. Zo’n mooie kans zou ik hier in Zwitserland waarschijnlijk nooit krijgen (in bijna vier maanden solliciteren ben ik zelfs niet in geslaagd een jobinterview te versieren) en ik was het leven als werkloze hier eerlijk gezegd grondig beu.
Dus vierden mijn vriend en ik mijn nieuwe job en tegelijkertijd mijn afscheid van Genève met een heerlijke Koreaanse barbecue (<3 불고기), want deze week keer ik al terug naar België (ja, het moest opeens allemaal heel snel gaan). Dat wil zeggen dat mijn vriend en ik de komende maanden een LAT-relatie zullen hebben: hij in zijn appartementje in Genève en ik in mijn pas gerenoveerde studio in Borgerhout. Ik voorspel dat er veel op en af gevlogen zal worden. Slecht voor onze ecologische voetafdruk!
Jullie dachten toch niet dat we effectief van de chocoladen soepketels verlost zouden zijn? Dat was dan buiten de organisatoren van het Biotech kerstfeestje gerekend!
Ok, strict genomen had ik niets te zoeken op het Biotech kerstfeestje, want ik werk niet in het gebouw van mijn vriend, maar hey, voor gratis gesmolten kaas, mag een mens de regels al eens creatief interpreteren.
Voordat het kerstfeestje begon, had mijn vriend aan een Escape game deelgenomen, maar dat was niet echt een groot succes, want van zijn ploeg van vijf personen (willekeurig samengesteld uit mensen die in het gebouw werkten) waren er maar drie komen opdagen. Dan wordt het al lastig om alle oplossingen te vinden. Bovendien waren de instructies van het spel volledig in het Frans, terwijl de meeste deelnemers het Frans niet machtig waren. Hmm, foutje van de organisatie, zou ik zo denken.
Gelukkig was er veeeeel gesmolten kaas en veeeeel (Zwitserse!) wijn om die flater goed te maken. We moesten daarvoor wel wat geduld opbrengen, want de wachtrijen waren lang en het duurt natuurlijk een tijdje voordat een nieuwe laag kaas voldoende gesmolten is om afgeschraapt te worden. En ook bij de wijn was het aanschuiven (tja wat wil je, als je iedereen een plastic bekertje van 1 dcl geeft). De obers hadden echter al snel door dat de situatie zo niet houdbaar was en begonnen spontaan flessen te ontkurken zodat de aanwezigen zichzelf konden bedienen.
Naar het einde van de avond toe was het makkelijker om aan kaas te geraken, maar waren de aardappelen, augurken en zure ajuintjes al lang verdwenen in de magen van de hongerige wachtenden. Nuja, kaas met kaas is ook lekker!
En jawel, er waren maar liefst zes marmites die met een baseball bat vakkundig in mekaar geklopt werden. Al werden de regels niet echt gevolgd, want ik hoorde niemand “Ainsi périssent les ennemis de la République!” roepen en het waren voorzeker niet de jongste en de oudste aanwezige die de chocoladen soepketel te lijf gingen.
![IMG_6621[1]](http://yab.be/wp-content/uploads/2017/12/IMG_66211-e1514717478285.jpg)
![IMG_6620[1]](http://yab.be/wp-content/uploads/2017/12/IMG_66201-e1514238099706.jpg)
![IMG_6603[1]](http://yab.be/wp-content/uploads/2017/12/IMG_66031-e1514123630664.jpg)
