Gisterenavond hadden we onze kameraad uit Leuven over de vloer. Hij had op zijn vele reizen naar Australië en Taiwan wat nieuwe flessen whisky op de kop getikt die hij ons graag wou laten proeven. Dus zorgden wij voor heerlijke antipasti van Il Pastaio en een goeie fles rode wijn voor het avondmaal. En wat late paaseitjes van Bittersweet voor bij de whisky. En ja, natuurlijk wilde onze ook graag proeven van de Georgische chacha. Toch wel een ontdekking, moet ik zeggen.
Long overdue, deze business lunch. Uitstel op uitstel op uitstel, tot ik de koe bij de horens vatte en een lunch boekte in de agenda van mijn collega. Deze lunch was broodnodig om een aantal onuitgesproken frustraties op tafel te leggen en op zoek te gaan naar manieren om beter samen te weken. En ik moet zeggen, het werd een bijzonder goed gesprek. We gingen geen enkel onderwerp uit de weg en op het einde van de maaltijd hadden we echt het gevoel common ground gevonden te hebben.
Gisteren hadden mijn vriend en ik hoog bezoek over de vloer! Onze kameraad die al een hele tijd in de VS woont, was in het land met zijn twee pittige dochters (de mama was helaas in de VS gebleven). De goden waren ons duidelijk goed gezind, want het lukte vrij gemakkelijk om een moment te vinden om af te spreken. Echt, zo blij dat we elkaar nog eens konden zien, want hij heeft natuurlijk een druk programma af te werken, die zeldzame keren dat hij in België is.
Voor deze bijzondere gelegenheid trakteerden we hem en zijn dochters op sushi en gyoza. De dochters waren alweer flink gegroeid. En zo slim! Ze spreken vlotjes Engels, Nederlands en Chinees. Al is dat niet verwonderlijk met twee zulke intelligente ouders, natuurlijk. We hadden op het einde van de avond het gevoel dat we nog lang niet uitgepraat waren, maar helaas, de meisjes moesten in bed. En nu is het weer uitkijken naar onze volgende reünie.
Fijn om bij thuiskomst van mijn werk een snuifje Koerdisch Nieuwjaar te kunnen meepikken. Al hoop ik van harte dat de feestvierders de volgende keer een betere geluidsinstallatie huren. Zo piepen dat die microfoon deed!
Aangezien mijn vriend dit weekend in Genève was, had ik het rijk voor mij alleen. Dé ideale gelegenheid om het FTI Arts & Science parcours in het STUK mee te pikken.
Ik startte mijn bezoek met de installatie van Ugo Dehaes: dansende robots die via AI hun danskunsten steeds verfijnden. Het was tof dat je de robots zelf kon aanraken om hen dansjes te leren, maar echt onder de indruk was ik niet. Misschien had ik later op de avond nog eens moeten terug gaan om te kijken of hun danskunsten er al op vooruit gegaan waren.
Het werk van Mika Oki kon me veel meer bekoren. Als toeschouwers mochten we ons scharen rond een projectie die ons door een betoverend landschap van klank en licht wist te voeren.
De postbus om je toekomstige zelf een brief te sturen, liet ik links liggen. Het ligt wellicht aan mij, maar echt origineel of vernieuwend kan je dit toch niet noemen?
De laatste voorstelling die ik meepikte was die van Ohme & Roméo Poirier. Het idee om de kleuren en klanken van microscopische materie uit te vergroten, vond ik erg origineel. En het geheel was ook mooie om naar te kijken (iets minder om te aanhoren), maar na een kwartier had ik het wel gezien. Deze voorstelling had voor mij gerust met de helft ingekort kunnen worden.
Al bij al vond ik dit een vrij teleurstellende ervaring. Er was geen enkele performance die mij van mijn sokken wist te blazen. Maar misschien lagen mijn verwachtingen gewoon te hoog?
Toen ik zaterdag een berichtje van een collega kreeg of ik zin had om met haar partner en dochter mee te gaan naar de nieuwste voorstelling van Circus Ronaldo, zei ik meteen ja. Ik ben al jaren een grote fan van circus en Circus Ronaldo mag zich wat mij betreft gerust een stukje Belgisch erfgoed noemen.
De voorstelling ‘Da Capo’ vertelt de familiegeschiedenis van deze beroemde circusfamilie en begint bij het verhaal van de kleine Adolph, die in 1842 op zijn 15 jaar wegliep met het circus. Een boeiend parcours waarin liefde, oorlog, toeval en natuurlijk de passie voor het circus de revue passeren. Heel bijzonder: vandaag doet de zevende generatie na Adolph haar intrede in de piste van Circus Ronaldo. Laat ons hopen dat er nog vele generaties zullen volgen om de traditie verder te zetten.
De dochter van mijn collega keek alleszins haar ogen uit, al waren sommige stukken een beetje te heftig voor haar gevoelig zieltje. Gelukkig hadden de mama’s een koptelefoon meegenomen om haar oren af te schermen van het soms stevige geluid. Ik ben er zeker van dat de dochter na deze voorstelling met heel wat vragen zal zitten, want ik vond het best een emotioneel verhaal over goede én slechte tijden. Al pikt een kind natuurlijk andere dingen uit zo’n voorstelling dan een volwassen toeschouwer. Ik vond het alleszins prachtig. Een dikke aanrader!
Gisteren hadden we vrienden over de vloer. Onze enige vrienden die in het bezit zijn van een jacuzzi, als dat geen goeie reden is om hen in de watten te leggen, dan weet ik het ook niet meer! Dus genoten we samen van de heerlijke hapjes van de Walvis, smikkelden we van een lekker hoofdgerecht van Convento Food en sloten we de maaltijd af met een geweldige citroenmeringuetaart van Les Tartes de Françoise (waarvan ik helemaal vergat een foto te nemen). En ja, daar hoorde uiteraard een lekker flesje champagne én een lekker flesje wijn bij.
