Een lang en warm weekend

Fijn toch, al die extra verlofdagen in juni! Een mens geraakt er helemaal door in de vakantiestemming. En volgende week heb ik nog een paar dagen verlof gepland, omdat dan onze Japanse vriendin komt logeren.

Hoe het komt weet ik niet, maar we slaagden er dit weekend in grotendeels aan het noodweer te ontsnappen.

Vrijdag waren we uitgenodigd bij vrienden die onlangs een huis gekocht hadden. Aan de hand van de plannen die de architecte tekende, zetten ze hun ambitieuze verbouwplannen aan ons uiteen. Het zag er erg veelbelovend uit en het huis heeft duidelijk potentieel, maar vooraleer het zover is, moet er nog heel hard gewerkt worden. Ik hoop echt dat hun architecte het toezicht op de werf serieus neemt, want sinds de aankoop van ons sleutel-op-de-deur appartementje is mijn geloof in aannemers zwaar gekelderd. Tijdens de verbouwingen trekken ze ook een tijdje in bij de moeder van mijn vriendin, deed me terugdenken aan onze tijd bij nonkel K. Het was alleszins interessant om te zien hoe het huis er nu uitzag. Kunnen we vergelijken zodra de werken achter de rug zijn. Mijn vriendin slaagde er ondanks het kleine keukentje in een heerlijke driegangenmaaltijd op tafel te toveren. Heerlijk trouwens om te kunnen aperitieven in de tuin, genietend van de zingende vogels en de zalige warmte. Lang leve de zwoele bijna-zomeravonden.

Zaterdag brachten we door in de zonnige tuin van vrienden in Edegem. We speelden met de drie jongens, kregen een uitgebreide rondleiding in hun gloednieuwe huis, genoten van een gezellige barbecue en zelfgemaakte taarten, sprongen op de trampoline en deden lekker gek met waterpistooltjes (kan me zelfs niet herinneren wanneer ik de laatste keer met waterpistooltjes gespeeld heb). Al moet ik zeggen dat touwtje springen mij vroeger toch beter afging. Toen de kinderen in bad/bed moesten, namen we afscheid. Onderweg kwamen we enkele verdwaalde druppels tegen, maar verder hielden we het droog.

Omdat het zo’n mooie zomeravond was, besloten we nog iets te gaan drinken in ginbar De Baron. We kregen een werkelijk gigantische portie popcorn met kippenkruiden en limoenzeste voorgeschoteld die we met de beste wil van de wereld niet op kregen. Alhoewel we geen van beiden gin-liefhebbers zijn (en ik persoonlijk al helemaal geen tonic-liefhebber ben) waagde mijn vriend zich aan een Brokers’ gin met bijpassende tonic. Zelf ging ik voor een absinthe. Was lang geleden en het is altijd leuk om dingen in de fik te steken.

Zondagmiddag aten we paella en drunken sailors op Fiesta Europa. Persoonlijk vond ik de sfeer een pak minder dan vorig jaar, maar dat kan met de locatie te maken hebben. De markt was verhuisd van het Hooverplein naar het Ladeuzeplein. Ik vond dat het geheel minder uitnodigend overkwam dan vorig jaar. Gelukkig was onze vertrouwde kraam met Hongaarse Tokaji wijnen weer present!

In de namiddag gingen mijn vriend en ik langs bij zijn opa, die het duidelijk nog steeds erg moeilijk had met het verlies van zijn vrouw. We probeerden zijn gedachten wat af te leiden door te vertellen over onze trip naar Wenen en Bratislava, maar het blijft moeilijk om hem zo te zien. Komt daar nog eens bij dat hij heel slecht horend is en we bijna elke zin moesten herhalen. Hij draagt nochtans een hoorapparaat, maar ik heb niet de indruk dat dit veel helpt.

Na het bezoekje aan opa werden we verwacht bij de ouders van mijn vriend. We aten een slaatje in de tuin terwijl de kinderen van zijn broer in hun blootje rondliepen. Ach, de voordelen van de kindertijd. Onbezorgd rondrennen in blote billen. 😉

We waren opnieuw mooi op tijd terug in Leuven, dus hadden we tijd om nog even af te zakken naar Les Parisiennes voor A Bittersweet Symphony. Passeerden die avond mijn smaakpapillen:

Oesters met limoen, thaise basilicum, zeekraal met muntkristal, ganache van zoute chocolade
Daiquiri van chambord limoen en blauwe bessen, krokant van witte chocolade
Piña colada met verse kokosroom rum en ananasstick met bladgoud

Een bijzonder geslaagde compositie die absoluut naar meer smaakte!

Maandag deden we rustig aan. We waren eerst nog van plan opnieuw naar Fiesta Europa te gaan, maar een fikse regenbui tijdens de middag weerhield ons ervan dit idee uit te voeren. ‘s Namiddags gingen we op babybezoek bij de nicht van mijn vriend. Ei zo na stonden we met onze cadeaus aan hun vorige woonst. Blijkbaar was hun laatste verhuis niet tot mijn agenda doorgedrongen. Te mijner verdediging: er stond geen adres vermeld op het geboortekaartje.

Terwijl we in de tuin een glaasje prosecco dronken op de gezondheid van de pasgeborene, pakten zich zeer interessante wolken boven ons hoofd samen. We vreesden even dat de hagelbui die gisteren verschillende blutsen in de auto van de nicht en gaten in de bladeren van de haag achtergelaten had, zich zou herhalen, maar het bleef gelukkig droog. De temperatuur daarentegen bleef maar stijgen, een beetje verfrissing zou alleszins welkom geweest zijn. Het was echt drukkend warm.

Rond etenstijd namen we afscheid en reden we terug naar Leuven. We bestelden sushi en keken gezellig samen een filmpje om het weekend af te sluiten. Dat was ook weer lang geleden!

Het laatste weekend van mei

zaterdag 24 mei: Om tien uur mondeling examen Spaans. Op een kwartiertje was het gepiept. Ik was niet geheel tevreden over de vlotheid waarmee ik de Spaanse woordenschat uit mijn hersenen kon opdiepen, maar goed, ik verwacht geen onaangename verrassingen bij het ontvangen van het eindresultaat.
Na het examen liet ik mijn voeten verwennen met een pedicure. Zo zijn mijn teentje weer helemaal zomerklaar.

De namiddag brachten we al kuisend door, want ‘s avonds verwachtte ik mijn vader, broer en vriendin en nonkel en tante. En een mens wil toch graag een goeie en goed georganiseerde indruk maken op de familie. Om er zeker van te zijn dat het eten zou smaken had ik tapas en een koude schotel besteld bij de Walvis. Om 17u gingen mijn vriend en ik de schotels ophalen. Toen de vriendelijke dame maar dozen bleef aandragen, drong het tot mij door dat ik iets te enthousiast geweest was bij het bestellen. De tapas voor acht personen konden op zich al als volledige maaltijd dienen, om van de fantastisch mooie koude schotels nog maar te zwijgen. Nochtans had ik aan de telefoon heel duidelijk gezegd dat mijn bestelling voor acht personen was en niet voor twee keer acht. Goed, te veel eten is nog altijd minder erg dan te weinig eten.

We besloten de tapas gewoon dicht te laten en bij onze vrienden te informeren of er iemand bereid was deze op zondag mee te komen opeten. Het kostte wat moeite, want uiteraard had bijna iedereen al plannen voor de verkiezingszondag, maar we vonden toch een koppel en hun twee zonen om ons uit de nood te helpen.

Het diner zelf was een denderend succes. Het eten was heerlijk en de avond vloog voorbij. Om mijn vader de voetballiefhebber ter wille te zijn, volgende we zelfs een beetje het duel Real Madrid – Atletico Madrid op de pc. Helaas haalde de underdog het niet.
zondag 25 mei: Deze dag had ik al lang op voorhand vrijgehouden, omdat ik vermoedde dat ofwel mijn vriend ofwel ikzelf zouden opgeroepen worden als bijzitter en/of voorzitter van een stembureau. Toen we twee weken voor de verkiezingen nog altijd geen oproepingsbrief in onze bus gevonden hadden, durfden we opgelucht adem te halen. Een zorgeloze zondag wenkte, met als ontbijt én middagmaal visoverschotjes. 😉
Rond een uur of vijf kwamen dan onze vrienden om te helpen ons tapasoverschot weg te werken. Ondanks hun moedige inspanningen lukte dit niet, maar het werd toch een gezellige avond. Fijn om eens een keer iets spontaan te kunnen doen, dat overkomt ons tegenwoordig niet vaak meer.

Een onverwacht culinaire avond

Dinsdagavond hadden we een afspraak met een kameraad om samen iets te gaan eten/drinken. Ik sta altijd open voor suggesties, dus ik vroeg hem waar hij graag wilde gaan eten. Het antwoord kwam een beetje als een verrassing: Het Land aan de Overkant is normaal niet het soort restaurant waar wij op een weekdag iets gaan eten, maar hey, tegen een fijne culinaire ervaring zeg ik nooit neen! En of we genoten hebben!

Dit passeerde er aan onze smaakpapillen:

Een collectie fijne appetizers:

Makreel, komkommer en gin:

Haring opgelegd:

Sardien in tempura:

Mossel, scheermes en prei:

Kokkels, erwten en citroen:

Schelvis met artisjok en gepekelde groenten:

Varken met asperges, spinazie en txistorra:

Dessert met aardbei en rabarber:

En nog een theetje als afsluiter:

Reünie!

Trouwe lezers weten waarschijnlijk dat ik tijdens mijn studententijd en ook nog een paar jaar nadien in een studentenvereniging gezeten heb. Niet zo’n vereniging die enkel als excuus dient om samen op de lappen te gaan, maar een echte serieuze vereniging met een missie en een dienstenaanbod voor onze leden. Heel fijn en leerrijk en ik moet eerlijk toegeven dat ik het na mijn studententijd erg moeilijk had om afscheid te nemen. Maar goed, ik slaagde er uiteindelijk toch in los te laten en de fakkel door te geven aan de jongere generatie.

Het doet me dan ook enorm veel plezier dat de traditie van het jaarlijkse alumni-etenje die ik eigenhandig in het leven geroepen heb, door de nieuwe lichting wordt verder gezet. Mijn vriend en ik hebben tot nu toe nog geen enkele editie van dit etentje overgeslagen. Ook nu donderdag was het in Brasserie 500 een aangenaam weerzien met de oudgedienden en een prettige kennismaking met de jonge veulens.

Herinneringen werden opgehaald en plannen gesmeed voor de viering van het twintigjarige bestaan volgend jaar. Ik heb echt zin om hieraan mee te werken, for old times sake. En omdat het me altijd blij maakt te merken dat deze jonge mensen zich ergens voor de volle honderd procent voor willen inzetten, want soms heb ik het gevoel dat je jeugd niet meer zo geëngageerd is als vroeger.

Benieuwd wat de brainstorm voor de viering van het twintigjarige bestaan zal opleveren.

Over de wervelvind die door ons appartement raasde

Aka zes hevige jonge kerels tussen één en vijf jaar. De Fatboy zag af onder al dat jeugdig geweld en de knuffels zagen alle hoeken van het appartement. Gelukkig was er een ipad om sommige van de jongens even tot rust te laten komen in onze slaapkamer, zodat de zes volwassenen rond onze tafel elkaar toch een beetje konden verstaan. De pasta van Pastificio Antonio die we professioneel opgewarmd hadden in onze oven en de taarten van Willems vielen alvast in de smaak.

Omdat het jonge grut ‘s maandag allemaal op tijd uit bed moest om naar de crèche of school te gaan, moesten we naar mijn gevoel alweer veel te snel afscheid nemen. We wisselende knuffels uit en spraken af dat dit beslist voor herhaling vatbaar was. Aja, want dat partijtje Mens Erger Je Niet moet nog afgemaakt worden!

Kaas en wijn!

Fantastische zaterdagavond achter de rug. Met dank aan Kazen Elsen, die ons de suggestie aan de hand deden om, in plaats van alle kazen tegelijkertijd te serveren, te werken met een kaasmenu. Van kaas als hapje bij het aperitief tot kaas als dessert. Graag deel ik met jullie onze menu mét aangepaste wijnen, natuurlijk!

Aperitief: Cabris Fermier Les Deux-Sèvres (een rauwmelkse geitenkaas uit de Poitou-Charentes) vergezeld van een glaasje champagne om te klinken op de zwangerschap van één van de twee koppels die we te gast hadden. Jammer genoeg mocht de zwangere vrouw in ons gezelschap enkel van de gepasteuriseerde kazen eten. Daarom hadden we ook nog wat fijne charcuterie voorzien om er zeker van te zijn dat zij en de baby geen honger moesten lijden.
Eerste gang: Tommette de Savoie Fermier (een halfharde kaas van rauwe koemelk uit de Haute-Savoie), Beaufort d’Été (een harde kaas van rauwe koemelk afkomstig van een alpage in Tignes), Taleggio Bio (Taleggio van de bioboerderij La Cascina in Montaldeo), Affidelice de Berthaut (Kaas met gewassen korst van gepasteuriseerde melk uit Bourgogne) vergezeld van een glaasje wit wijn Pittatore Sacchetto Fiorella Langhe Barolo uit 2012.
Tweede gang: Gratte-Paille Triple Crème (romige witschimmelkaas uit gepasteuriseerde koemelk van Fromagerie Rouzaire in Ile-de-France) en Coulommiers St-Siméon (een kaas van rauwe koemelk uit Ile-de-France) vergezeld van een glaasje rode wijn Salento Negroamaro uit 2001.
Dessert: Cashel Blue Farmhouse (Zachte romige blauwschimmel van gepasteuriseerde koemelk, met de hand gemaakt en gerijpt op de Grubb family farm in Tipperary, Ierland) vergezeld van een ongelooflijk heerlijke dessertwijn Domvs Avrea Passito uit 2007. Wat een zalig wijntje. Heel blij dat ik daar gisteren nog even om gegaan ben bij Enoteca Stappato. Echt een fantastische afsluiter.

Uiteraard konden we het niet laten onze gasten na al dat lekkers nog een digestief aan te bieden en werden de whiskyflessen boven gehaald.

Voor herhaling vatbaar!

A beautiful day for a wedding

Wat een fantastisch huwelijksfeest! En wat een schitterende locatie is dat Kasteel van Brasschaat, zeg! Ondanks de nogal twijfelachtige weersvoorspellingen werden we begroet door een stralend zonnetje toen we onze wagen parkeerden in het park van Brasschaat. We waren een beetje aan de vroege kant, want de moeder van de bruidegom (die alles geregeld had voor haar zoon en zijn Chinese vrouw, omdat het nogal moeilijk is een feest in België te organiseren als je zelf in Chicago woont) was nog net de laatste orders aan het personeel aan het uitdelen. Geen bridezilla, maar een mother-of-the-groomzilla. 😉 Ze was duidelijk nerveus, maar heette ons erg hartelijk welkom en schoof mij een overgebleven corsage over de pols. Meteen de allereerste keer in mijn leven dat ik zo’n ding droeg.

We feliciteerden de bruid (mét een zwanger buikje, jaja, als mijn vriend iets doet, dan doet hij het meteen goed) en bruidegom en de ouders. De ouders van de bruid waren helemaal uit China overgevlogen, het was hun allereerste keer in België en het moet voor hen best wel een angstaanjagende bedoening geweest zijn, al die Europeanen die hen per sé wilden kussen terwijl dat in China helemaal niet gebruikelijk is. Gelukkig was er een tolk die kon vertalen zodat ze toch iets begrepen van wat er gezegd werd.

Tijdens de receptie druppelde hoe langer hoe meer volk binnen dat ik nog herkende vanuit een grijs verleden, toen onze vriend nog gewoon in Leuven studeerde en samen met mijn vriend verjaardagsfeestjes gaf. Heel veel bekende gezichten dus. Echt fijn om sommige mensen na al die jaren nog eens terug te zien en te spreken. De meesten waren nog geen haar veranderd (alhoewel sommige heerschappen misschien wel wat minder haar hadden dan vroeger).

We kregen een plek aan de Italiaanse tafel toegewezen en hernieuwden de kennismaking met de Zweedse ex-collega van de bruidegom en haar Engelse echtgenoot, door het toeval in België terechtgekomen. Ook heel erg grappig: de neef van de bruidegom die aan mijn rechterhand zat bleek ooit (hij was toe nog een middelbare scholier) nog mijn IRC-kanaal overgenomen te hebben. Iets waar ik toen niet echt mee kon lachen. Gelukkig had ik toendertijd veel IRCadmins als vrienden, dus het euvel was al snel verholpen en hij werd eens goed op zijn plek gezet. Nu was hij helemaal volwassen en konden we eens goed lachen met het voorval. De neef bleek trouwens een erg sympathieke vriendin te hebben die net zoals ik veel met sociale media bezig was.

Na de speeches van de bruidegom en de ouders van de bruid en de bruidegom was het ergens tussen het hoofdgerecht en het dessert aan mij. Ik had mijn research grondig gedaan en was door gans mijn fotocollectie (sinds 2001) gegaan om foto’s van de bruidegom in min of meer compromitterende poses te verzamelen. Een mooie staalkaart van al de feestjes die we samen vierden en van onze vriendschap. De bruidegom wist dat ik iets zou tonen en had zich op voorhand al wat zorgen zitten maken of hij daarna nog wel zijn Chinese schoonouders onder ogen zou kunnen komen, maar ik kan met de hand op het hart zeggen dat ik het allemaal erg braaf gehouden heb.

We sloten de namiddag af met een ongelooflijk fantastisch dessertbuffet en kregen als afscheid nog een Chinese spaarpot in de vorm van een kat mee. For good luck! Dat de (bijzonder gelukkige) moeder van de bruidegom mij nog een prachtig bloemstuk in de handen drukte als dank voor de speech, maakte mijn dag helemaal af.

Eentje om in te kaderen en later, als hun baby groter is, met plezier op terug te blikken.

Mijn eerste salsafeestje

Woensdagavond 30 april organiseerden onze dansleerkrachten een feestje om het danslesseizoen af te sluiten en het salsazomerseizoen te openen. Voor de gelegenheid hadden we gans de Waaiberg voor onze groep ter beschikking. Ik had er best wel naar uitgekeken. De lessen op zich zijn erg leuk, maar je voert de figuren alleen uit op commando, er is geen ruimte voor vrij dansen. Dit zou dus de allereerste keer worden dat mijn vriend en ik ons op de dansvloer zouden wagen om uit te testen hoeveel van die figuren nu effectief in ons geheugen waren blijven zitten.

De Waaiberg had voor Zuid-Amerikaans getinte gerechten gezorgd en er was best wel veel volk, ook van andere cursussen. Wij zaten aan tafel met een paar gasten en een ietwat oudere dame die ons vrolijk toevertrouwde dat ze al van ‘s middags op een terras zal en ondertussen al twaalf pinten achter de kiezen had. Ik verbaasde mij over het feit dat ze er nog zo nuchter uit zag. Die verbazing verdween echter snel toen ze haar dagelijkse drankverbruik begon op te sommen. Minstens één fles wijn per dag lijkt me toch wat van het goede te veel.

Tijdens de dansles hadden we niet echt de gelegenheid om veel met onze danspartners te praten. Iedereen is te geconcentreerd bezig met het onthouden van de correcte volgorde van de bewegingen en te vermijden om op elkaars tenen te gaan staan. Dit was dus de eerste keer dat we echt de gelegenheid hadden om met mekaar in gesprek te gaan. Jammer genoeg bleken mijn vriend en ik weinig tot niets gemeenschappelijk te hebben met onze tafelgenoten wat tot heel wat ongemakkelijke stiltes leidde. Het tafelen duurde dan ook veel te lang naar mijn goesting en ik zat te popelen om mijn stoel te verlaten.

Helaas was het al bijna half twaalf toen er eindelijk schot in de zaak kwam. Na een korte herhaling mochten we vrij dansen, maar toen was onze goesting al een beetje over. We moesten de dag nadien immers al rond het middaguur in Brasschaat zijn voor een huwelijksfeest en we wilden er toch een beetje presentabel uitzien. We namen dus afscheid voor het feest goed en wel begonnen was. Doodjammer. Volgende keer beter?

De laatste week van april

Niet te geloven dat het einde van april alweer in zicht komt. Dat gaat hier met een rotvaart richting grote vakantie, dat kan ik jullie wel vertellen. Maar voor het zover is, een klein weekoverzichtje.

Dinsdag 22 april: Drukke dag op het werk met heel veel vergaderingen (waaronder eentje waarvan ik een beetje slechtgezind raakte). Gelukkig ‘s avonds niets gepland, kwestie van wat te bekomen van het weekend en de lichte kater na onze uitspattingen van maandag.
Woensdag 23 april: Hét hoogtepunt van dit werkjaar: het event waar maanden voorbereiding met gans ons team in gekropen is, was een groot succes! Schitterend weer, de beste locatie ooit (‘t was in Leuven te doen, hoe kan het ook anders), ongelooflijk lekkere catering en meer dan 500 aanwezigen. Het was geen succes, het was een overdonderend succes! Pluim voor iedereen die aan deze dag meegewerkt heeft.
‘s Avonds kon ik bijgevolg tevreden wegzakken in de pluchen zetels van de Schouwburg om te genieten van een soort best-of uit mijn jeugdjaren: Guy Mortier, Mark Uytterhoeven, Bart Peeters en Hugo Matthysen passeerden de revue. Er werd ook een hilarisch filmpje met Remco Campert en Kees van Kooten getoond. En als kers op de taart wisselde ik een paar woorden met mijn voormalige jeugdidool Mark Uytterhoeven. Ik voelde me even opnieuw tiener!
Zoals jullie dat van mij gewoon zijn, bleef ik te lang plakken op de receptie en moest ik mijn initiële plan om nog langs ons appartement te gaan, bijstellen. Gelukkig vond ik iemand met een gsm zonder platte batterij zodat ik mijn vriendje op de hoogte kon brengen van de gewijzigde plannen en fietste hij naar de Schouwburg om me daar op te pikken.
Van de Schouwburg ging het rechtstreeks naar het Wagehuys voor de opening van de Week van de Amateurkunsten. De receptie achteraf lieten we wijselijk aan ons voorbij gaan, want we moesten ons gezicht nog laten zien op een tworrel in De Fabriek, de nieuwste pop-up bar van Leuven. Het aantal aanwezigen was beperkt, maar het gebrek aan kwantiteit werd ruimschoots goedgemaakt door de kwaliteit van de aanwezigen. En dan heb ik het nog niet gehad over die werkelijk voortreffelijke cosmopolitans die ik dronk op het terras. (Hoera voor terrasjes doen in april!)
Echt een dag om in te kaderen, perfect van begin tot einde.
Donderdag 24 april: Saaie meeting in de namiddag, ‘s avonds gevolgd door een saaie meeting met de Raad van Mede-eigendom. Omdat de commissaris van de rekeningen nog niet de kans gekregen had om de rekeningen in te zien, besloten we na gezamenlijk overleg de geplande Algemene Vergadering volgende week maandag af te lassen. Een goeie syndicus vinden, het blijft een lijdensweg. Eigenlijk moest ik diezelfde avond nog in M zijn, maar ik had er niet meer zoveel zin in en besloot thuis achter mijn computer te blijven zitten.
Vrijdag 25 april: Maanden geleden vastgelegd, maar nu was het eindelijk zover. Mijn collega en zijn sympathieke vrouw kwamen bij ons logeren. Doelstelling van de avond was onze biervoorraad te laten slinken. Maar eerst moest er natuurlijk een aperitiefje (cava) gedronken worden, terwijl we beslisten in welk restaurant te gaan dineren. De keuze viel op El Sibarita. Het werd een zalig ontspannen avond, alleen waren we een pak later terug dan oorspronkelijk gepland en bleef er niet meer zo heel veel tijd over om uitgebreid van onze bieren te proeven. Na amper twee biertjes (voor de heren, ik hield het bij schuimwijn) overviel de vermoeidheid ons en wensten we elkaar slaapwel. Onze logés moesten namelijk de volgende dag vrij vroeg vertrekken om hun kinderen op te halen die bij de grootouders logeerden.
Zaterdag 26 april: Redelijk vroeg opgestaan om brood en beleg te gaan kopen om onze gasten van een stevig ontbijt te kunnen voorzien. Samen ontbijten na een goeie nachtrust vind ik erg gezellig. We zetten onze gesprekken van de avond voordien verder en moesten eigenlijk al veel te snel afscheid nemen.
Het beddengoed snel in de wasmachine gegooid, want in de namiddag kwamen onze volgende logés aan. We reden rond het middaguur even snel op en af naar de Brabanthal om de opening van het Zythos bierfestival mee te pikken, dekten ons logeerbed opnieuw op en alles was klaar voor logeerpartij nummer twee van dit weekend.
Rond een uur of drie stonden onze nieuwe gasten voor de deur. We wilden samen de bus naar het Zythos bierfestival nemen, maar lieten ons afschrikken door de lange rij wachtenden aan het busstation. Aangezien ik toch geen bier drink en er op het Zythos bierfestival buiten bier alleen maar water en frisdranken te verkrijgen vallen, bood ik aan om BOB te zijn. Dit is niet zo bijzonder, ware het niet dat ik (shame on me) nog nooit met de nieuwe auto gereden had. Mijn vriend zit meestal achter het stuur, terwijl ik op de laptop werk. Een goeie taakverdeling al zeg ik het zelf. Gelukkig is auto rijden niet iets wat je snel verleert. Het ging al bij al redelijk vlot, vond ik. Ik ben alleszins nergens tegen gereden. 😉
Het festival zelf was erg leuk. Nog andere vrienden tegen het lijf gelopen en de proeverij samen met hen verder gezet. Toch nog eens genipt van een paar biertjes en tot de conclusie gekomen dat ik nooit een liefhebber zal worden. Konden enigszins door de beugel: Château d’Ychouffe en Kriek Boon. Voor het geval ik ooit op een plek kom waar ze geen cocktails, wijn of cava kennen. 😉 Oja, de bierpralines vond ik wel heel erg lekker!
Rond een uur of acht hielden we het voor bekeken en keerden we terug naar ons appartement. We maakten nog een random meisje gelukkig door haar het overschot van onze jetons te schenken. Op het appartement bestelden een geweldig lekkere sushi combo die we aan huis lieten leveren en keken daarna nog een filmpje. Twelve Monkeys, twintig jaar oud en nog steeds even geweldig als de eerste keer dat ik hem zag, in de cinema.
Zondag 27 april: Op het gemak samen ontbeten (er was nog meer dan genoeg beleg over van de dag voordien), afscheid genomen van onze gasten die hun vijver nog moesten uitkuisen en het vervolg van de dag besteed aan het schrijven van twee speeches. Eentje voor mijn goede vriend die momenteel in Chicago woont en een tweede voor mijn collega die met pensioen gaat. Voor de rest een beetje een lazy sunday gehad. Dat mag ook wel eens.

Echt een week om in te kaderen.

Een verrassende Paasmaandag

Oorspronkelijk was het onze bedoeling om de volledige drie dagen in de Westhoek door te brengen, maar dat was buiten het verrassingsfeestje voor onze vriend Q gerekend. Een dik half jaar geleden kwamen vrienden van hem met het voorstel om een kookboek samen te stellen met verschillende (gezonde) recepten. Iedereen zou één of meerdere recepten insturen, samen met een bijpassende foto van henzelf met hun gerecht. Dit om de vriend in kwestie te feliciteren met het feit dat hij op korte tijd heel wat kilo’s is kwijtgespeeld én erin geslaagd is de kilo’s ervan af te houden. Ik weet het, een beetje raar om dan een kookboek als cadeau te geven, maar mijn vriend en ik probeerden het gezond te houden met twee recepten voor smoothies. Tijdens het verrassingsfeestje zou het kookboek overhandigd worden en daar wilden we natuurlijk graag bij zijn.

Dus vertrokken we na een laatste voortreffelijk ontbijt in Dharma B&B terug naar Leuven. Een heel internationaal gezelschap aan onze ontbijttafel, trouwens: een Australiër die in Londen woonde met zijn Tsjechische vriendin en een Litouwer met zijn vrouw die samen in Zwitserland woonden. Wanneer ik zulke mensen ontmoet, ben ik altijd een beetje jaloers. Hoe fantastisch moet het zijn om een tijd van je leven in een ander land te wonen. Je kan wel veel landen bezoeken als toerist, maar een land en zijn inwoners kan je volgens mij pas echt leren kennen door er een tijd te wonen. Maar misschien doet er zich in de toekomst wel een opportuniteit voor?

De terugrit verliep vlotjes, we dropten onze bagage af op ons appartement en sprongen opnieuw de wagen in om naar Landen te rijden. Het was prachtig zonnig weer en iedereen zat buiten op het terras te wachten tot vriend Q zou verschijnen. De verrassing was honderd procent geslaagd. Vriend Q had echt niets in de gaten en was echt superblij, zowel met het feestje als met de mooie receptenboek. Mijn vriend en ik bestelden ook een exemplaar voor onszelf. Benieuwd wanneer we nog eens aan koken zullen toekomen. 😉

In de late namiddag namen we afscheid van de feestvierende bende en reden we terug naar Leuven voor onze volgende stop: een receptie ter ere van de officiële feestdag van de stad Rome. Er waren veel hapjes en de wijn vloeide rijkelijk. We raakten aan de praat met de leveranciers van de wijn, die net als wij stripliefhebbers bleken te zijn. Gevolg: we bleven veel te lang plakken en we dronken veel te veel van hun voortreffelijke wijn.

Maar we kunnen niet klagen, het was een bijzonder geslaagd paasweekend!

Yet Another Blog

Life on my side

culinair