Diner op nieuwjaarsdag

Het traditionele nieuwjaarsfeest bij mijn vader zag er dit jaar anders uit dan gewoonlijk. Al jaren vieren we de eerste dag van het jaar samen met de broer en schoonzus van mijn moeder en hun kroost (in steeds wisselende samenstelling, want de vier neven hebben een druk leven). Dit jaar had hij echter aangegeven er niet zoveel zin in te hebben. De mens wordt ook al een dag ouder en zal net als ik wat opgekeken hebben tegen al die ietwat artificiële feestvreugde.

Omdat niemand iets heeft aan tegen je goesting feesten, stelden mijn broer en ik voor om gewoon iets onder ons te doen, met z’n vijven. Mijn broer en zijn vriendin zorgden voor een heerlijk afhaalmenu dat ze professioneel opwarmden. Deze taak klinkt simpel, maar doordat ze enkel een mini-oventje ter beschikking hadden, was het toch nog een hele uitdaging om alles samen warm te krijgen. Maar het smaakte!

En uiteraard sloten we af met de whisky die mijn broertje en ik een eeuwigheid geleden van onze Japanse vriendin kregen, ondertussen sterk in waarde gestegen, maar hey, de fles is toch al open. En een nieuw jaar mag dan een artificieel concept zijn, alle redenen zijn goed om te genieten van een lekker glas whisky!

Een spetterend Oudjaar!

Met het voortschrijden der jaren ben ik een klein beetje beginnen opzien tegen Oudjaar. Terwijl dit feestje vroeger zowat het hoogtepunt van mijn jaar was, voelt het de laatste tijd meer en meer aan als een verplicht nummer. Maar kijk, elk jaar ben ik weer aangenaam verrast door hoe fijn het is te vieren omringd door vrienden. Eigenlijk is die artificiële overgang van het ene naar het andere jaar gewoon een excuus om eens lekker te eten en goed uit de bol te gaan. En soms moet dat echt niet meer zijn.

We waren met zeven volwassenen en negen kinderen te gast bij onze goede vriend K, die mijn vriend en ik al kennen van in onze studententijd. Zoals we dat van onze vriend gewoon zijn, had hij alles tot in de puntjes voorbereid en kwamen al die hongerige mondjes niets te kort. We startten met een uitgebreide aperitief, gevolgd door een overheerlijke visgourmet (man, dat ik pas op latere leeftijd ontdekt heb dat je ook vis op zo’n teppanyaki plaat kan bakken), om af te sluiten met een heerlijke chocoladefondue.

Tot onze scha en schande moet ik toegeven dat de culinaire bijdrage van mijn vriend en mezelf zich beperkte tot het fruit snijden en het smelten van de chocolade (maar daarin ben ik dan ook expert)! Voor mij was het tevens een blij weerzien met mijn party girl. Ze kwam een beetje schoorvoetend vragen of we nog wel met haar wilden praten, maar ik heb haar uiteraard gerustgesteld: zatte mensen troosten is mijn specialiteit! 😉 Nah, iedereen is al wel eens een keertje ziek geweest van te veel alcohol. Waarom zou ik iemand daarop aankijken? Voor dit feestje had ze haar dochters meegenomen, dus de uitspattingen bleven dit keer binnen de perken. Wie weet, een volgende keer…

De kinderen leefden zich uit met de nerf guns, terwijl de volwassenen ‘Heads up’ speelden. Heel plezant. Al snap ik niet waarom iemand per sé ‘onderbroek’ op mijn kroontje moest plakken. En dat terwijl ik zo vriendelijk was mijn vriend de rol van Indiana Jones toe te bedelen!

Mijn vriend en ik hadden van die rood-gele Zwitserse snoepjes met rotjes erin meegebracht (zonder marmite deze keer, want ik kon er maar drie in mijn handbagage krijgen). Uiteraard een dikke hit bij het jonge volkje. Om twaalf uur lieten we de party poppers knallen en wensten we elkaar veel geluk in het nieuwe jaar. Waarna we nog een beetje doorfeestten tot een uur of vier.

Gelukkig konden we blijven overnachten in het gigantische huis van onze vriend. In ons miniappartementje in Genève zouden we nooit onderdak kunnen bieden aan vier volwassenen en zes kinderen. Ik moet zeggen dat ik bijzonder goed geslapen heb op het uitklapbare bed van onze vriend. Als een blok in slaap gevallen en enkel ‘s nachts moeten opstaan voor een kleine sanitaire pitstop.

De ochtend nadien was iedereen natuurlijk een beetje suf, maar de verse pistolets met gerookte zalm waren net wat ik nodig had als opkikkertje. Klaar voor het volgende feestje!

Een onverwacht diner

Zaterdag 30 december had ik bewust vrijgehouden in deze drukke eindejaarsperiode. Het leek me verstandig een dagje rust in te bouwen alvorens uit de bol te gaan bij Oudjaar. Dat was echter buiten de waard, in casu een oud-collega van mijn vriend gerekend. De oud-collega in kwestie wilde dolgraag afspreken met mijn vriend om bij te praten en te mijmeren over the good old times. Voor mij niet gelaten, uiteraard, en ik gaf mij vriend mijn zegen om een avond op de lappen te gaan in Brussel. Kon ik uitkijken naar een rustig avondje met youtube filmpjes.

Iets na vijf uur de dag van de afspraak kwam mijn vriend echter met de mededeling dat de vriendin van zijn oud-collega er ook bij zou zijn. Het was dus blijkbaar niet de bedoeling om eens goed door te zakken, mannen onder mekaar. De oud-collega had een double date op het oog. Ik voelde me bijgevolg een beetje verplicht om mijn vriend te vergezellen. Omdat ik niet helemaal van harte mijn rustige avond opgaf, koos ik het restaurant voor onze afspraak: Samouraï in Brussel. De verfijnde Japanse keuken slaagt er immers altijd in mijn smaakpapillen te verblijden.

De NMBS bracht ons zonder problemen naar Brussel, alwaar we nog zo’n twintig minuten moesten wachten alvorens de oud-collega en zijn vriendin (nochtans wonende in Brussel) ons vervoegden. Die Italianen toch, stiptheid is nooit hun sterkste punt geweest.

Over de avond zelf kan ik kort zijn: het eten was geweldig lekker, het gezelschap wist me niet geheel te overtuigen. Natuurlijk is 2017 voor mijn vriend en mezelf een bijzonder tumultueus jaar geweest en begrijp ik best dat niet iedereen evenveel spannende dingen meemaakt in zijn of haar leven. Maar wat me vooral stoorde was de houding van de oud-collega: duidelijk al jaren niet tevreden met zijn job, maar te tam om er iets aan te doen. Als er iets mij stoort aan mensen dan is het wel passiviteit. Uiteindelijk hebben mijn vriend en ik het in 2017 aangedurfd om ons leven een nieuwe wending te geven. Toegegeven dit draaide uit op een mislukking, maar we hebben het toch maar geprobeerd. Het minste wat je kan doen, als een job je niet meer weet te boeien, is op zoek te gaan naar een andere uitdaging.

Enfin ja, laat me het erop houden dat ik verschrikkelijk hard genoten heb van mijn udon noodle soep en umeshu!

Sushi en valiezen

Na afscheid genomen te hebben van mijn petekindje en zijn gezin, reden mijn vriend en ik naar Leuven om bij Goofball mijn valies op te halen, die daar geduldig op mij stond te wachten.

Goofball stelde voor om nog even te blijven plakken voor het avondmaal, wat we graag deden. Hun mooie rijhuis van Goofball en haar gezin voelt ondertussen een beetje al een tweede thuis en ik zal de knuffels van de twee jongens missen als ik naar Borgerhout verhuis. En wie kan er nu neen zeggen tegen sushi in combinatie met een glaasje wijn. 😉

Dikke dankjewel aan Goofball, Jan, Kabouter en Beertje voor hun gastvrijheid. Zonder hen zou mijn overgang van Zwitserland naar België zeker niet zo vlot zijn verlopen.

Petekindje slaat soepketel stuk

Na een geweldig verkwikkende nachtrust in het bed van onze vrienden uit Herent (door het slechte bed in Genève apprecieer ik het comfort van een goed bed veel meer dan vroeger), genoten we van een gezamenlijk ontbijt met z’n zessen. Niets zo lekker als vers brood en een spiegeleitje om de dag goed in te zetten. De oudste dochter was gelukkig helemaal opgeknapt.

Na het ontbijt openden de meisjes hun kerstcadeautje: een grote Lego Boost doos. We bogen ons gezamenlijk over de instructies en slaagden erin het wagentje enkele commando’s te laten uitvoeren. En als ik heel eerlijk moet zijn: volgens mij vonden de volwassenen het een nóg leuker cadeautje dan de kinderen. 😉

Tegen het middaguur namen we afscheid van onze vrienden en reden we naar Tielt-Winge om mijn petekindje zijn nieuwjaarsbrief te horen voorlezen. Ik moest mij tot het uiterste inspannen om te verstaan wat hij zei, maar ik was al blij dat hij zijn verlegenheid overwon. Een écht goeie foto van ons tweetjes zat er helaas niet in. Volgende keer beter!

We genoten gezellig samen van pasta met witte vis en boerenkool, een recept van Jeroen Meus, uiteraard. Het smaakte heerlijk en ik moest me inhouden om geen tweede portie op te scheppen. ‘t Is dat er nog een tiramisu met peer als dessert volgde. 😉

Om al dat eten te laten zakken, maakten we een wandelingetje in de omgeving. Eerst en vooral gingen we een kijkje nemen in de nieuwe kantoorruimte van onze vriendin. Tot nu toe werkt ze als architecte vanuit haar eigen huis, maar het aantal opdrachten neemt toe en ze heeft ondertussen een medewerkster aangenomen. Om verder te kunnen uitbreiden, was een eigen kantoorruimte noodzakelijk. Mijn vriendin kocht het kantoor casco, dus ik ben erg benieuwd hoe het afgewerkte kantoor er over een jaar of zo uit zal zien.

We wandelden verder naar een speeltuintje zodat de twee jongens en Jon, de chocholadebruine labrodor van een half jaar oud, zich wat konden uitleven in de gezonde buitenlucht. Van al dat spelen wordt een mens hongerig, dus klopten we nog eens een chocoladen marmite aan stukken. Mijn petekindje en zijn broertje vonden het alvast geweldig. Dik succes, die marmites!

Spaghetti op schaatsen

De dag na het overdadige kerstfeest bij de ouders van mij vriend, stond alweer een volgend feestje op het programma. We reden met het autootje van de moeder van mijn vriend naar Herent om samen met drie bevriende koppels en hun zeven kinderen spaghetti te eten! Ik moet zeggen dat die simpele spaghetti mij geweldig goed smaakte na al de overdaad van de voorbije dagen. Soms is minder echt meer.

Na de spaghetti reden we naar de schaatsbaan van Heverlee. Moet zeker al tien jaar geleden zijn dat ik daar nog eens de schaatsen aanbond. Ik voelde me in het begin dan ook een beetje onzeker op het ijs, zeker omdat het behoorlijk druk was op de schaatsbaan. Maar al gauw groeide mijn zelfvertrouwen en voelde ik dat de schaatsbewegingen nog opgeslagen zaten in mijn spiergeheugen.

Het was leuk om op het ijs te kunnen spelen met de kinderen. Ik schaatste enkele rondjes hand in hand met de jongste dochter van onze vrienden uit Herent. Echt een dotje dat mijn hart gestolen heeft. Een superslim en getalenteerd mini-meisje dat het ongetwijfeld nog ver zal schoppen in het leven.

Na het schaatsen namen we afscheid van de andere twee koppels en reden mijn vriend en ik met onze vriendin en haar jongste dochter terug naar Herent. Onze vriend was met zijn oudste dochter vroeger vertrokken om haar naar de acrogymtraining te brengen. Blijkt dat vakanties het ideale moment zijn om wat extra trainingsuren in te lassen. Om de twee dagen werd de negenjarige atlete op de training verwacht. Een paar keer niet opdagen, betekent automatisch dat je voor het ganse jaar niet meer mag deelnemen aan de competitie. Spijtig genoeg voelde onze topturnster in spé zich niet optimaal en besloot de papa met haar naar huis terug te keren en haar in bed te steken. Het arme kind. Gelukkig was ze tegen het avondmaal voldoende opgeknapt om een paar boterhammetjes mee te eten.

Van zodra de meisjes in bed lagen, haalde onze vrienden hun kerstgeschenk boven: een splinternieuw Escape Room spel. Straf dat ik op een kleine week tijd twee keer zo’n spel speel, terwijl ik het concept daarvoor enkel van horen zeggen kende. Bij de eerste game moesten we ontsnappen uit een cel. De juiste sleutelcombinaties vinden, ging ons behoorlijk vlotjes af en we hadden zelfs nog meer dan 25 minuten over.

Dit eerste succes had ons wellicht wat overmoedig gemaakt, want het tweede spel was een pak spannender. We moesten een nucleaire bom ontmantelen en om de één of andere reden (gepruts met een schoenveter om de juiste vorm te vinden), bleven we veel te lang hangen bij de vraag op welke plek de bom zou ontploffen. Opeens kwamen we zwaar in tijdsnood en begon ons goed geolied team barsten te vertonen. Er ontstonden meningsverschillen over de te volgen werkwijze en ik moet toegeven dat ik bij de laatste proef: het ontmantelen van de bom afgehaakt ben. Ik voelde een lichte irritatie opkomen omdat de door mij voorgestelde strategie niet gevolgd werd en het leek me beter om een zekere onthechte houding aan te nemen ten opzichte van het resultaat. Dat we uiteindelijk met net iets meer dan een minuut op overschot toch nog de oplossing vonden, mag bijgevolg volledig op het conto van onze kameraad geschreven worden. Al blijf ik erbij dat mijn strategie sneller tot een positief resultaat geleid zou hebben. 😛

Buiten deze kleine dissonant op het einde, moet ik zeggen dat ik het spel echt heel leuk vond. De race tegen de klok maakte dat de adrenaline de hoogte in schoot en ik had echt het gevoel dat we de wereld aan het redden waren. Voor herhaling vatbaar!

Kerstfeest in Herentals

Op tweede kerstdag organiseerden de ouders van mijn vriend hun traditionele kerstfeest. Aangezien we in Herentals logeerden, konden mijn vriend en ik helpen met de voorbereidingen. In de voormiddag gingen we de kaasschotels, het brood en de taarten ophalen. Daarmee waren we meer dan een uur zoet, want de kaaswinkel en de bakker waarbij de schoonouders besteld hadden, lagen niet bepaald bij de deur. Ik zag in één oogopslag dat er veel te veel brood was en ook de hoeveelheid kaas leek mij nogal riant. We mochten dan wel met twaalf volwassenen en vijf kinderen zijn, ‘t is niet dat iedereen gemiddeld vijf broodjes eet bij zo’n kaasschotel. En of die kieskeurige nichtjes van mijn vriend kaas lustten, dat betwijfelde ik ten stelligste.

Rond half vier arriveerden de eerste genodigden voor het aperitief. Jammer genoeg waren de schoonzus en het neefje van mijn vriend door buikgriep uitgevallen. Zijn broer (die zich ook niet echt optimaal voelde, maar voorlopig nog gespaard bleef) en zijn nichtje kwamen dus noodgedwongen met z’n tweetjes naar het feest.

Om de grootste spanning al weg te nemen bij de kinderen, deelden we de secret santa cadeautjes uit tussen aperitief een voorgerecht. Geen verrassing voor mij op cadeautjes vlak, ik kreeg wat op mijn verlanglijstje stond: een GoodGift. Nu alleen nog beslissen aan welk goed doel ik mijn bijdrage zal toekennen. Iemand suggesties?

Vervolgens deed ik echt mijn uiterste best om van alle kazen te proeven, maar na het aperitief en de (naar mijn bescheiden mening volstrekt overbodige) soep was er al te veel ruimte ingenomen. Een dessert kon er na al die kaasoverdaad al helemaal niet meer bij. De kerststronk liet ik dus zonder wroeging aan mij voorbij gaan. Ben toch geen fan van slagroom…

Nadat al de gasten vertrokken waren, ruimden we met ons vieren de achtergebleven rommel op. Het was vooral een uitdaging om de glitters van de vloer te verwijderen. Eén van de nichtjes had een glitteroutfit aan die nogal wat sporen had achtergelaten. En de nichtjes hadden het een goed idee gevonden om de tafelpoten van de stoel en de tafel in de bureau te versieren…

Ik weet alvast wat we de volgende dagen bij het ontbijt zullen eten: kaas. 😉

Kerstgourmet

De ouders van mijn vriend hadden, zonder dat we hierop aangedrongen hadden, voor een feestelijke toets gezorgd op Kerstdag. En ach, als ik die mensen plezier kan doen met gezamenlijk van een lekkere gourmet te genieten, dan zal ik dat zeker niet laten liggen. 😉 ‘t Was trouwens al een tijdje geleden dat ik nog eens gourmet gegeten had en zo samen rond een bakplaat eten bereiden, staat altijd garant voor gezelligheid. Samen eten is een ideale manier om de banden aan te halen en een lekkere maaltijd faciliteert de gesprekken over grote en kleine onderwerpen. Uiteindelijk zijn het die gedeelde momenten die het leven de moeite waard maken.

Op familiebezoek in Limburg

Na een heerlijk relax ontbijt bij B&B K²AVA, pakte ik al mijn spullen bijeen en hielp de vriendelijke uitbater van de B&B mijn koffer naar beneden dragen. Een busrit en twee treinoverstappen later, kwam ik aan in Limburg, alwaar mijn broertje mij kwam afhalen aan het station.

Hoofddoel van dit bezoek was de door omstandigheden uitgestelde lunch met mijn vader inhalen. We reden naar The Square, waar we eerder al lekker gegeten hadden. Helaas viel de wildsuggestie (fazantfilet met truffel, boschampignons en witloof) echt tegen. Het vlees was veel te droog en de saus trok op niet veel. Ik vond het ook vreemd dat de truffel op een bordje apart werd geserveerd. Jammer, maar ik denk niet dat ik na deze ervaring nog zal terugkeren naar The Square.

Verder was het een behoorlijk rustig dagje, ideaal om wat te recupereren van de voorbije drukke dagen. ‘s Avonds maakte mijn schoonzusje een overheerlijke vegetarische pizza klaar, zoveel beter dan wat ik ‘s middags gegeten had!

Natuurlijk sloten we de avond af met een glaasje whiskey. Geen Schotse ditmaal, maar Ierse, zoals de extra ‘e’ al doet vermoeden. Niets beter dan een glas Teeling whisky om stiekem plannen voor een city trip naar Dublin te maken.

Verrassingsfeestje in Wilrijk

Na de laatste werkdag van het jaar, spoorde ik met een paar collega’s richting Antwerpen. In Wilrijk organiseerden de zussen van mijn lieve vriendin uit Italië namelijk een verrassingsfeestje voor haar veertigste verjaardag. Normaal gezien had ik er niet bij kunnen zijn, maar door mijn vroeger dan verwachte terugkeer naar België, kon ik toch mee feesten.

Na de overstap in Berchem, bracht een kort treinritje van vijf minuten mij naar het bijzonder glamoureuze (kuch) station Antwerpen-Zuid. Nog een busrit later, kwam ik redelijk puffend aan in de B&B die ik voor de gelegenheid gereserveerd had. Omdat mijn vriendin samen met haar gezin en de ouders van haar man naar Italië over gekomen was, was er helaas geen plek voor mij om te blijven logeren in Wilrijk. Niet dat ik dat erg betreurde, want mijn kamer in B&B K²AVA was bijzonder mooi en voorzien van alle comfort (wat ik tegenwoordig meer op prijs stel dan vroeger). Gelukkig was de eigenaar zo vriendelijk mijn vrij zware valies vier verdiepingen de trap op te sleuren, want ik weet niet of ik de combinatie, valies, rugzak met twee laptops en draagzak met drie marmites boven gekregen zou hebben.

Na mijn spullen afgezet te hebben, was er nog een half uurtje tijd om even te relaxen en dan was het tijd om te vertrekken naar het huis waar het feestje zou plaatsvinden. De nachtelijke wandeling bracht mij doorheen een villawijk die mijn mond toch even deed open vallen. Kasten van huizen waarvan ik zelfs niet kon inschatten hoeveel keer ons appartementje in Genève erin zou passen. Achteraf hoorde ik op het feestje dat de meeste eigenaars van deze villa’s Indiërs waren die in de diamantsector werkten. Dat verklaart veel, natuurlijk.

Stipt om 19u belde ik aan. De deur werd open gedaan door één van de zussen van het feestvarken (die met een smoes weggelokt was van de feestlocatie). Ze had een baby’tje in de armen die ik niet direct kon thuisbrengen. Tot mijn grote schande bleek het de jongste van onze vriendin uit Italië te zijn. Hij was zo hard veranderd dat ik hem niet herkend had!

Op het feestje hadden zich ondertussen een paar oude bekenden verzameld. Het was, zoals altijd een fijn weerzien met de familie van mijn vriendin. Zo’n warme, hartelijke mensen, ik voel me altijd alsof ik een beetje deel uitmaak van de familie. Omdat ik op tijd wou zijn voor de verrassing en de reis van Brussel naar Wilrijk een hele onderneming was, had geen tijd gehad om iets te eten. Gelukkig had één van de drie zussen van mijn vriendin twee heerlijke quiches gemaakt. Ik hoefde dus niet te vrezen dat ik die prosecco op een lege maag zou moeten nuttigen. 😉

Hét allerbeste moment van de avond was uiteraard het gezicht van onze vriendin. Ze was totaal verrast toen ze de mooi versierde leefruimte zag, gevuld met vrienden, van wie ze er sommigen al een aantal jaar niet meer gezien had. Verrassing geslaagd!

Wat later op de avond breidde ons gezelschap tot mijn grote plezier uit met een paar oude bekenden. Natuurlijk sloot ik het feestje af en dit op het ongoddelijke uur: kwart na middernacht! Ik heb op dat vlak een reputatie hoog te houden, nietwaar? 😉

Yet Another Blog

Life on my side

culinair