Author: yab

Squashavonturen

Het is ook altijd wat met mijn squashpartner. De ene keer vergeet hij dat het squash is, de andere keer is hij te laat, dan weer te vroeg, dan vergeet hij zijn sportschoen en zijn squashraket,…

Vandaag kreeg ik om tien voor zeven een telefoontje: of ik om zeven uur op de squash kon zijn. Lichte verwarring bij mezelf, want in mijn agenda stond dat de squash om half acht begon en dit stond ook zo in de mail die hij me stuurde na de reservatie. Jaja, hij had zich vergist, hij had gereserveerd van half zeven tot half acht, maar mij het foute tijdstip doorgeven, maar ondertussen had hij al gevraagd of we een half uurtje later konden beginnen, om zeven uur dus. En of ikafkwam ik? Ik: ok. Ondertussen ben ik al het één en ander gewoon, dus sprong ik in mijn squashkleren, haalde mijn squashraket ergens vanonder een stapel rommel tevoorschijn en repte ik mij in zeven haasten naar de squashzaal.

Daar aangekomen had ik al mijn energie blijkbaar in het haasten gestopt, want met het squashen zelf was maar povertjes gesteld vandaag. En dan bleek na afloop dat we allebei platzak waren en niet genoeg geld hadden om onze tienbeurtenkaart te verlengen. Iets wat was al een week geleden hadden moeten doen, gelukkig was de uitbater zo vriendelijk om de squashbeurt van vorige week op te schrijven. Hij bood aan dit weer te doen. Omdat ik nu vier weken niet kan squashen, wilde ik de rekening echter niet laten openstaan. Dus hup, naar een bankautomaat in de buurt gespurt en geld afgehaald.

Eind goed, al goed.

Olga’s verhaal

Olga’s verhaal van Stephanie Williams is één van de boeken die ik oppikte tijdens het Boekenfestijn. Normaal gaat mijn voorkeur uit naar fictie, maar dit boek intrigeerde me meteen. De kaft met daarop de foto van het kleine blonde meisje Olga en ja, Rusland is een land dat op mij een bijzondere aantrekkingskracht uitoefent.

Ik heb de biografie van Olga, geschreven door haar kleindochter Stephanie, met veel plezier gelezen. De schrijfstijl is eenvoudig en duidelijk ondergeschikt aan de gebeurtenissen in het boek. Het beste gedeelte is de beschrijving van de jeugd van Olga in Siberië: de liefde en de heimwee voor dit ondoorgrondelijke stukje Rusland druipt ervan af. Na een redelijk idyllische kindertijd komt Olga terecht in de maalstroom der geschiedenis: de Russische revolutie, haar broers die tegen de communisten vechten en zij die hen daarbij helpt. Als de bolsjewieken definitief de macht grijpen, is een vlucht uit haar eigen land onvermijdelijk.

Na haar vlucht komt ze in Tientsin, in  China, terecht, waar ze haar Engelse man leert kennen. En alweer moet ze na een tijd op de vlucht. Ditmaal voor de Japanners en de tweede wereldoorlog. Ze komt in Canada terecht, maar keert na de oorlog terug naar haar man in Shangai. Ik vond het een schitterend verhaal. Een verhaal over een inspirerende vrouw die zich ondanks de tegenslagen in haar leven niet klein liet krijgen en steeds haar Russissche trots behield. Een vrouw die door haar vlucht voor de communisten gedwongen werd definitief met haar familie in Siberië te breken, omdat ze hen anders in gevaar zou brengen. Totalitaire regimes, het is iets vreselijks.

Een aanrader voor mensen die iets willen lezen over het begin van het communisme in Rusland. Het stuk van de biografie na de vlucht uit Rusland is duidelijk minder goed uitgewerkt. Wat op zich wel spijtig is, want ook deze periode is historisch zeer interessant. Het laatste deel werd te veel een opsomming van feiten, maar het eerste deel maakte dat je dat door de vingers ziet.

Kanji

Tijdens de Japanse les kregen we voor het eerst een woordenboek met kanji onder onze neus geduwd. We konden meteen het ingenieuze systeem bewonderen dat de Japanners verzonnen hebben om orde te scheppen in hun wirwar van tekens en symbolen. Streepjes tellen mensen, streepjes!

Een schitterende herfstdag?

Vandaag waren de weergoden ons nog eens gunstige gezind. Zonde om op zo’n mooie dag binnen te blijven zitten, dus trokken we onze zomerkleren aan voor een wandeling richting Abdij van ‘t Park om daar de ikonen te bekijken. We waren niet de enigen die dit prachtige domein hadden uitgekozen voor een wandeling. Jong en oud genoten zichtbaar van de zon en de herfstkleuren. Een herinnering aan de mooie zomer die ons beloofd werd, maar er nooit kwam.

Op zo’n schitterende dag valt het moeilijk te begrijpen dat er mensen zijn die zo diep in de put zitten, dat ze geen andere uitweg zien dan een overdosis pillen slikken in combinatie met overdadig alcoholgebruik. Dit weekend is het nog goed afgelopen, maar het had anders kunnen eindigen. Er zijn ook dagen dat ik mij slecht voel en misschien komt er onnadenkend al eens het zinnetje: “ik wou dat ik dood was” uit. Maar ik kan mij moeilijk inbeelden hoe zwart het gat moet zijn waarin iemand zich bevindt die werkelijk tot uitvoering overgaat. 

Ik hoop dat niemand die deze blog leest, met gedachten aan zelfdoding rondloopt. Mocht dit toch het geval zijn, zoek alsjeblieft hulp. Praat erover. Neem iemand in vertrouwen. Ga in therapie. Het leven is heus de moeite waard, al lijkt dat even niet zo.

Mooie herfstnamiddag bij de Abdij van t Park

Shopping saturday

Omdat we toch vroeg uit bed waren, besloten we maar ineens door te bijten en de aankopen voor Australië te doen die al een tijdje op ons lijstje stonden. De eerste stop van de ochtend leverde de meeste aankopen op. Na een gigantische omleiding bereikten we de D’Store alwaar we de trend voor de dag zetten: we liepen er de neef van mijn vriend tegen het lijf, net toen ik aan het bedenken was welke kleurtjes er nog ontbraken in mijn Sloggi hot hips collectie. Weet die neef meteen wat mijn favoriete ondergoed is. 😉 Verder kochten we nog een paars topje, twee fleeces (een rode en een gifgroene) voor mij en een fleece voor mijn vriend (een rode). De wandelsandalen die we zochten, waren helaas uitverkocht, maar verder waren we tevreden met onze aankopen en dan vooral met de korting die we kregen.

Daarna trokken we het stadscentrum van Leuven in. Daar liepen we werkmens tegen het lijf. Dat schijnt een zaterdagse gewoonte te worden. 😉 Na een kort babbeltje namen we afscheid om vijf meter verder tegen vriendin H op te botsen. H vertelde ons dat zij en C op dezelfde dag als wij op reis vertrekken. We vliegen dan wel tegenovergestelde windrichtingen uit, maar er is een kans dat we mekaar eventjes zien in de luchthaven van Londen. We gaan alleszins ons best doen om daar een ontmoeting te regelen. It’s a small world afterall.

H was onderweg naar het huisje waar zij en C wonen en vertelde ons dat C ergens wandelschoenen stond te passen. We vermoedden dat die ergens wel eens de A.S. Adventure zou kunnen zijn, de winkel waar wij een tweede poging wilden doen om wandelsandalen op de kop te tikken. En jawel, bij het binnenstappen sprong meteen de verwarde haardos van C in ons blikveld. Hebben we fijn naast mekaar schoenen zitten passen. Mijn vriend en ik schaften ons twee paar teva’s aan. Ik vind die van mij oerlelijk, hopelijk betekent dat dat ze oerdegelijk zijn. 😉

Daarna begaven we ons richting het Besloten Land. Ik kon niet langer wachten om mijn verjaardagscadeautje te verzilveren. En ja, op weg naar de Parijsstraat kwamen we T tegen, broer van mijn goede vriendin T. Hij vertelde ons dat hij volgende week op vakantie vertrekt, richting Toscane. Het lijkt wel alsof iedereen België ontvlucht. 😉 In het Besloten Land konden we ons dankzij de Besloten Feesten helemaal uitleven. Dit was het resultaat:

Daar zullen we wel eventjes zoet mee zijn.

Op weg naar huis hielden we een kleine tussenstop om een smoothie te drinken. Kwestie van wat energie op te doen om al die strips en twee paar sandalen naar ons appartement te sleuren. Strips zijn verdorie zwaar! En daarmee was de namiddag ook alweer om…